Jón Pétur Zimsen, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, hefur vakið athygli í vikunni með ræðum sem þykja nokkuð óvenjulegar.

Í gær flutti hann ræðu þar sem hann lék hlutverk menntaskólastráks, en líklega var þar um ádeilu á ríkisstjórnina að ræða. Lesendum er látið eftir að túlka ræðuna sjálfir.

„Frú forseti. Ég er forseti nemendafélagsins og ég er æðislegur. Ég var kosinn formaður, ég vissi það fyrir fram. Hvað hélduð þið eiginlega? Ég var alveg búinn að fá gjörsamlega nóg af hinum krökkunum í skólunum, þau eru pirrandi. Vita þau ekki að þetta er skólinn minn?

Sumir segja að ég sé stjórnlyndur en, með leyfi virðulegs forseta: Döh. Það er ekki mér að kenna að ég viti allt miklu betur en þið, ég meina, ég var yfir sjoppunni á böllum í grunnskóla. Ég veit alveg að ég ætlaði að bjóða upp á fría ávexti fyrir ykkur í frímínútum og lækka miðaverð á böllin, en hvernig eigum við að geta það? Þetta kostar allt peninga. Ég vissi það ekkert. Ég er með plan og það mun ganga.

Þið megið alveg vita að það verður ekkert auðvelt fyrir mig en þetta verður enn erfiðara fyrir ykkur. Þið verðið bara að skilja það. Hvers vegna komið þið ekki bara með ávexti sjálf ef þið viljið þá svona mikið? Ég vissi ekkert að það kostar heilmikið að halda ball. Þetta er ykkar skemmtun. Þið borgið.

Allir aðrir sem hafa verið formenn á undan mér hafa bara verið ömurlegir. Ég meina, þeir hafa ekki einu sinni kunnað að birta sjálfur á Insta eða að nota ný flott orð. Ég er t.d. yfirburðagáfusjarmi. Jörð til allra. Halló! Ég er orðinn pirripú. Þið viljið ekki hafa mig þannig, trúið mér.“

Vakti þessi ræða nokkra athygli og ákvað Jón því að flytja aðra svipaða í dag. Þá ræðu hóf hann þó á skoti frumvarp ríkisstjórnarinnar um vegabréfsáritanir, en að mati Jóns hafi frumvarpið fyrst gengið út á að auka fjölda ferðamanna en svo hafi markmiðinu verið breytt með einu handtaki þannig að nú standi til að fækka ferðamönnum í stað þess að fjölga þeim. Þetta þótti Jóni sérstök vinnubrögð. Svo sagði hann:

„Talandi um vinnubrögð og umbúðir, hér er ég með ævintýrabók og við ættum öll að huga að lesskilningi, hvað þá yngstu kynslóðarinnar. Ef ég fletti í bókinni sé ég að hér má finna sígildar sögur eins og Nýju fötin keisarans og Hans klaufa en það má líka finna nútímalegri sögur á borð við Pirruðu skattatröllin, Frú verðbólga og Herra vextir — ávallt aufúsugestir, Þunn í Brussel, saga gjaldþrota drykkjukonu, og Buffhamarinn sem hélt að hann væri sleggja. En með einu handtaki get ég breytt titli sögunnar eins og gerðist í gær með frumvarpið um vegabréfsáritanir. Ég sé það að hér er ævintýrasaga og nafnið á í raun kannski betur við núna: Raunasaga Viðreisnar og Samfylkingarinnar. Þannig að hér erum við með ævintýrabók sem er vissulega skemmtileg og ég hvet sem flesta til að skoða innihaldið.“

Fékk Jón svo ákúrur frá forseta þingsins fyrir að veifa bók en því mótmælti hann síðar í ræðu þar sem hann benti á að Sigmundur Ernir Rúnarsson, þingmaður Samfylkingarinnar, hefði fengið að veifa Mogganum átölulaust í sinni ræðu.

„Jafnræðis var greinilega ekki gætt þarna. Það er nokkuð ljóst að það skiptir máli hvort það er séra Jón eða Jón Pétur.“