Ein mestu vonbrigði Strákanna okkar á stórmóti voru klárlega á EM 2004 í Slóveníu. Þar hafnaði liðið með aðeins 1 stig á botni riðilsins, vann ekki leik. Halldór Laxness Halldórsson, Dóri DNA, minntist á þetta mót og vonbrigði þjóðarinnar í þætti Handkastsins á dögunum og er vert að skoða málið nánar.
Ísland kom inn í mótið hafandi endað í fjórða sæti Evrópumótsins á undan fyrir tveimur árum og í sjöunda sæti heimsmeistaramótsins árið 2003. Væntingarnar voru því töluvert meiri en að drífa ekki upp úr riðlakeppninnni.
Fyrsti leikur Íslands á mótinu var gegn heimamönnum í Slóveníu og tapaðist hann með sex mörkum, 28-34. Við tók 32-29 tap gegn Ungverjum en íslenska liðið fékk tækifæri til að bjarga sér inn í milliriðla gegn Tékkum í lokaleiknum. 30-30 jafntefli varð hins vegar niðurstaðan og það dugði ekki til.
„Hvort sem Ólympíuleikarnir hafi truflað einbeitingu íslensku strákanna úti í Slóveníu eða ekki er ljóst að frammistaða íslenska landsliðsins á Evrópumótinu í Slóveníu 2004 er komin í sögubækurnar sem ein sú slakasta í sögunni. Liðið vann ekki leik, fékk á sig yfir 30 mörk í öllum þremur leikjunum og datt úr keppni áður en aðalhluti mótsins fór í gang,“ sagði meðal annars í umfjöllun DV eftir hörmungarnar í Slóveníu og bar hún titilinn: Svörtustu dagar landsliðsins í 26 ár.
Þá birtist eftirminnileg opna í blaði DV þennan sama dag. Hún var nánast auð en þar var lítill texti þar sem stóð: „Hér átti að fjalla um árangur Íslands á EM í Slóveníu.“
Guðmundur Guðmundsson var þjálfari Íslands á mótinu og Ólafur Stefánsson skærasta stjarna liðsins. Þá voru menn eins og Guðjón Valur Sigurðsson, Dagur Sigurðsson, Patrekur Jóhannesson og Guðmundur Hrafnkelsson. Svo mætti lengi áfram telja.
Væntingarnar þá og nú til Strákanna okkar eru miklar en við skulum vona að það gangi betur en á EM í Slóveníu 2004.
