Tveir veiðimenn ganga hlið við hlið meðfram ánni, þeir eru klárir í veiðina. Þeir ganga lengra inn með ánni og snjórinn verður þyngri með hverju skrefinu, það snjóaði  nefnilega helling í gær. Allt í einu skellur á blindbylur og þeir stoppa.

,,Þetta er vitlaust verður, við verðum úti,, segir annar,, já líklega,, segir hinn strax og þeir bíða af sér veðurfarið hlið við hlið. Það lægir aðeins þeir ná að kasta nokkrum sinnum en ekkert gerist, fiskurinn er ekki í tökustuði frekar en þeir í veiðistuði. Veðurfarið er klikkað.

Þeir færa sig neðar með ánni þar sem veiðihúsið er og kasta nokkur köst, en fiskurinn er ekki í tökustuði. Þeir komast við illan leik í veiðihúsið og kasta af sér veiðidótinu og fá sér kaffi en  veiðihúsið er alveg við árbakkann. Annar nær í veiðistöngina og opnar stofugluggan á veiðihúsinu, hann hefur fundið aðferð til að veiða.

Hann ætlar að vera í glugganum á þessum óvissutímum eins og hinir bangsanir   um allt land  Hann hefur fundið sinn stað, þar verður hann það sem eftur  er eftir af veiðitúrnum. Veðurspáin er slæm en veiðinvonin er sæmileg,  en veðurfarið er gott innan dyra. Hann gefur slaka á stöngina og það hefur aðeins hætt að snjóa, tveir fuglar standa rétt þar sem línan kemur út í ána, þeim  er alveg sama.

Mynd. Stelkur og jaðrakan standa af sér veðurfarið við ána. Mynd María Gunnarsdóttir.