Í umfjöllun TV2 um málið er haft eftir Henning Bliddal, prófessor og lækni á Frederiksberg sjúkrahúsinu, að sumar mýtur séu svo langlífar að það sé ekki hægt annað en hugsa með sér að eitthvað hljóti að vera hæft í þeim.
Hann sagði að í rannsókn, sem var gerð á Englandi, hafi gigtarsjúklingar haldið dagbók þar sem þeir færðu inn líðan sína og voru skráningarnar síðan bornar saman við veðurbreytingar. Ákveðið samhengi hafi verið þarna á milli en samt ekki mjög mikið.
„Þetta er hálfmýta því allir tala um þetta og ótrúlega mörgum gigtarsjúklingum líður best þegar hlýtt er en það þarf ekki að koma á óvart. Það eru ekki sérstaklega mikil vísindi tengd því.“
Sagði hann og líkti þessu við að stinga höndunum ofan í kalt eða heitt vatn. Hitinn mýki vefina og komi blóðinu á hreyfingu. En í tengslum við gigt og veðurfar séu vísindaleg gögn nærri því að vera engin en upplifun og reynsla sjúklinga sé önnur.
„Ég tala við gigtarsjúklinga næstum daglega og veðurbreytingar fara yfirleitt illa í þá.“
Sagði og bætti við að hann telji skýringuna vera flóknari en svo að aðeins sé veðrinu um að kenna. Kuldi og myrkur eigi hér einnig hlut að máli. Kuldi fari illa í gigtarsjúklinga og myrkrið hafi þau áhrif að líkaminn framleiði minna af hormónum sem draga aðeins úr áhrifum gigtarinnar. Birtan dragi einnig úr þunglyndi og skap fólks verður betra og því hafi dimmir vetur slæm áhrif.
