Orðið á götunni er að raunveruleg ástæða fyrir því launaklúðri sem nú ríkir víða í stjórnsýslunni, þar með talið ríkisbönkunum, sé Jóhönnu Sigurðardóttur að kenna, fyrrverandi forsætisráðherra. Þannig megi að minnsta kosti skilja tilkynningu Landsbankans um laun bankastjórans.
Margir hafa hneykslast yfir launahækkunum Lilju Einarsdóttur, bankastjóra Landsbankans, sem hlaut tvær launahækkanir á innan við ári, um samtals 1,7 milljónir króna á mánuði, eða sem nemur rúmlega 80 prósentum.
Meira að segja Halldór Benjamín Þorbergsson, framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins, gat ekki annað en fordæmt verknaðinn, enda koma fréttirnar á versta tíma í kjaraviðræðunum við verkalýðsforystuna, sem líkt og búast mátti við, nýtti sér hækkunina til hins ýtrasta í málflutningi sínum, sem sjaldnast er nú lágstemmdur.
En aftur að Jóhönnu. Það var jú Jóhanna sem setti í lög á sínum tíma að enginn ríkisstarfsmaður mætti hafa hærri laun en hún sjálf, ef undan var skilinn forseti Íslands. Kjararáð átti að sjá til þess að föst laun fyrir dagvinnu yrðu ekki hærri hjá neinum öðrum innan stjórnkerfisins.
Landsbankinn segir í dag að hækkun Lilju hafi verið í samræmi við starfskjarastefnu. Þar segir einnig:
„Forsagan er sú að kjararáði var árið 2009 falið að úrskurða um laun bankastjóra Landsbankans. Á sama tíma sagði í í eigendastefnu ríkisins að laun stjórnenda ættu að standast samanburð á þeim sviðum sem viðkomandi fyrirtæki starfaði á, án þess að vera leiðandi. Þessi tilhögun var gagnrýnd af þáverandi bankaráði Landsbankans en beiðnir til stjórnvalda um breytingar náðu ekki fram að ganga. Afleiðingin varð sú að í mörg ár voru kjör bankastjóra Landsbankans töluvert lægri en laun hjá stjórnendum sambærilegra fyrirtækja. Þau voru jafnframt lægri en laun framkvæmdastjóra hjá Landsbankanum.“
Með öðrum orðum má skilja þetta sem svo að Landsbankinn kenni Jóhönnu um ófarir sínar í launamálum. Undirmenn í Landsbankanum voru orðnir launahærri en sjálfur bankastjórinn, því ekki mátti bankastjórinn vera launahærri en Jóhanna!
Jóhanna sagði sjálf á sínum tíma að markmiðið með launastefnu hennar væri að koma í veg fyrir ofurlaun hjá ríkinu.
Orðið á götunni er að þó svo að hin sósíalíska tilraun Jóhönnu hafi kannski komið vel út á fundi með PR fólkinu sem sá um ímynd hennar, sé nú ljóst að afleiðingar stefnunnar, sem hefðu mátt vera fyrirsjáanlegar, séu að koma í ljós. Hinu sáluga kjararáði er næstum vorkun, en vissulega á það sinn þátt í þessu klúðri einnig.
Orðið á götunni er að tilraunin hafi alltént mistekist hrapallega, enda hafa forstjórar ríkisstofnana hríðhækkað í launum undanfarin misseri, þrátt fyrir beiðni stjórnvalda til stjórna ríkisfyrirtækjanna um að hækkanirnar verði hóflegar.
