Orðið á götunni er að vinnustaðurinn Alþingi verði með vandræðalegasta móti næstu daga, í kjölfar fréttaflutnings DV/Eyjunnar og Stundarinnar af þingmönnum Miðflokksins og Flokks fólksins.

Ljóst er að erfitt verður fyrir þá Ólaf Ísleifsson og Karl Gauta Hjaltason, að útskýra mál sitt fyrir Ingu Sæland, formanni sínum, en þeir virðast ekki treysta henni lengur til að leiða flokkinn, líkt og komið hefur fram með fréttaflutningi af leyniupptökunum.

Gildir þá einu hvort alvara hafi fylgt þeirri uppástungu Sigmundar Davíðs að fá Ólaf yfir til Miðflokksins eða ekki, því ljóst er að lítið traust er til Ingu meðal þeirra Ólafs og Karls. Það gæti haft afleiðingar í för með sér.

Orðið á götunni er að breytingar muni sjást fljótlega á Flokki fólksins.

Margir hafa fordæmt leyniupptökuna. Segja hana til marks um nýja tíma í stjórnmálum hér á landi og að öllum brögðum sé beitt til að koma höggi á pólitíska andstæðinga. Þá hafa miðlarnir DV/Eyjan og Stundin einnig fengið sinn skerf af gagnrýni á samfélagsmiðlum, því einhverjir virðast, ranglega, hafa túlkað fréttirnar á þá leið að miðlarnir sjálfir hafi komið fyrir upptökubúnaðinum. Það er auðvitað ekki rétt, upptökurnar bárust miðlunum nafnlaust. Og líkt og sönnum fréttamiðlum sæmir, er það skylda þeirra að segja fréttir af því sem er augljóslega fréttnæmt, óháð því með hvaða hætti upplýsingarnar bárust.

Fyrir fjölmiðla væri það óskandi að stjórnmálamenn töluðu jafn fjálglega í viðtölum og þeir virðast gera utan kastljóssins. Hinsvegar ætti öllum að vera orðið ljóst að gríman sem stjórnmálamenn setja upp í viðtölum er einmitt bara það, gríma. Það þarf að passa hvað sagt er, svo rangur markhópur sé ekki styggður. Svo er það máske spurning um uppeldi og innræti hvernig orðbragð menn kjósa að nota um samstarfsmenn sína í lokuðum hópi, en baktal er auðvitað ekki einskorðað við þingmenn.

Orðræða stjórnmálamanna virðist skipta almenningi í tvo hópa. Einn hópurinn vill að stjórnmálamenn tali mannamál, segi hlutina eins og þeir eru og fari ekki í kringum hlutina. Þar njóta „kjaftforir“ pólitíkusar gjarnan mikillar hylli.

Hinn hópurinn aftur á móti, miðar að því að vera „pólitísk rétthugsandi“, og er afar viðkvæmur fyrir hverskyns orðanotkun sem þykir úrelt, asnaleg og dónaleg.

Orðið á götunni er að báðir þessir hópar verði nokkuð háværir á næstu dögum.