Bókadómur:

Aron Einar Gunnarsson, fyrirliði karlalandsliðsins í fótbolta, var að gefa út ævisögu sína. Aron – sagan mín kom í verslanir á dögunum en þar fer Aron yfir feril sinn sem knattspyrnumaður, frá æskuárunum á Akureyri og yfir í stærstu augnablik í íþróttasögu Íslands þegar íslenska karlalandsliðið fór á Evrópumótið í Frakklandi og heimsmeistaramótið í Rússlandi.

Bókin er mjög vel heppnuð, undirritaður fékk bókina í hendur á mánudagskvöld og kláraði hana seint, kvöldi síðar. Saga Arons er merkileg, hann kemur úr stórri fjölskyldu og er vel virkur og fyrir mann eins og mig eru skemmtilegustu kaflarnir í bókinni í fyrri hlutanum. Saga sem maður hefur ekki heyrt áður, í seinni hlutanum hefur Aron verið einn frægasti Íslendingurinn og margt komið fram, hann bætir þó við skemmtilegum sögum sem halda manni við efnið.

Einar Lövdahl Gunnlaugsson skrifar söguna og tekst honum vel til. Þekkjandi Aron örlítið fannst mér það vel heppnað hjá Einari að skrifa bókina eins og Aron talar, snáði, böllur og fleiri orð sem Aron notar í tali sínu, fara á prent og það gerir bókina að hans.

Ef gagnrýna mætti eitthvað þá hefði Aron mátt vera neikvæðari í garð einstaklinga sem hann hefur lent upp á kant við á ferli sínum. Að mínu viti hefði mátt koma fram allt fylleríið sem var í kringum liðið á árum áður. Þegar hátt settir menn sem horfnir eru á braut og landsliðsnefnd KSÍ voru oftar en ekki að trufla undirbúning leikmanna og drekka óhóflega í ferðum þegar liðið var í verkefni.

Bókin er hins vegar mjög vel heppnuð og er ekki bara fyrir þá sem hafa áhuga á íþróttum. Hugarfar Arons Einars er smitandi og getur kveikt neista hjá hverjum sem er. Ég gef henni fjórar stjörnur af fimm.