Guðlaugur Þór Þórðarson, sem nú er óbreyttur þingmaður, er fyrst og fremst fyrrverandi ráðherra en ekki stjórnmálamaður sem er í stöðu til að gera tilkall til þess að ráðherrar og formenn flokka mæti honum í einhvers konar kappræðum um þjóðaratkvæðagreiðsluna í ágúst. Guðlaugur Þór hefur aldrei verið formaður flokks – langaði reyndar mikið til þess. Hann bauð sig fram gegn sitjandi formanni Sjálfstæðisflokksins en tapaði kosningunni með 40% atkvæða á móti 60% sitjandi formanns. Þegar Bjarni Benediktsson ákvað svo að láta af formennsku langaði Guðlaug Þór enn á ný að freista gæfunnar en treysti sér ekki – vissi fyrir fram að slagurinn væri tapaður gegn Áslaugu Örnu Sigurbjörnsdóttur. Þess í stað lagði hann höfuðáherslu á að Guðrún Hafsteinsdóttir biði sig fram gegn Áslaugu Örnu. Öllum að óvörum bar Guðrún svo sigurorð af Áslaugu Örnu og hefur nú styrkt stöku sína sem formaður eftir sveitarstjórnarkosningar í vor. Enginn hreyfir við Guðrúnu innan Sjálfstæðisflokksins næstu 10 árin, hvorki Guðlaugur Þór né nokkur annar, vilji hún sitja áfram sem formaður flokksins.
Þá fór Guðlaugur Þór að máta sig við stól borgarstjórans í Reykjavík. Hann hélt liði sínu í óvissu í nokkrar vikur uns hann hafði kannanir í höndum sem sýndu að Hildur Björnsdóttir færi létt með að leggja hann í kosningu innan Sjálfstæðisflokksins um oddvitasætið í Reykjavík. Þá bakkaði hann á síðustu stundu út úr þessum pælingum og samdi við Hildi um að fá að tilnefna einhverja bandamenn sína í vænleg sæti á listanum.
Orðið á götunni er að allar þessar innantökur Guðlaugs Þórs Þórðarsonar séu orðnar mjög vandræðalegar. Hann virðist aldrei vera sáttur við hlutskipti sitt frá því hann missti ráðherrastól sinn í lok árs 2024 þegar kjósendur höfnuðu vinstri stjórn Katrínar Jakobsdóttur með afgerandi hætti. Þáverandi stjórnarflokkar hrökkluðust frá, 12 ráðherrar misstu valdastóla sína, nokkuð sem þeim hefur gengið misvel að höndla. Ráðherrafráhvarfið hefur farið einkar illa með Guðlaug Þór sem hefur ekki náð að fóta sig vel í pólitíkinni síðan. Hann situr nú á Alþingi sem óbreyttur þingmaður, ekki sem formaður eða varaformaður stjórnarandstöðuflokks, ekki sem formaður þingflokks heldur einungis sem þingmaður.
Guðlaugur Þór hefur haft sig töluvert í frami á þinginu í ár og í fyrra og undantekningarlaust verið á móti öllu, einnig málum sem hann hafði unnið að í valdatíð sinni. Fúll á móti stóru og smáu. Þetta hefur hvorki hjálpað honum né flokki hans. Mörgum finnst sorglegt að sjá reyndan og sjóaðan stjórnmálamann eins og hann spila frá sér þeirri virðingu sem hann ávann sér á löngum og á stundum farsælum ferli sem þingmaður og ráðherra.
Orðið á götunni er að tilburðir hans til að reyna að fá Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, utanríkisráðherra og formann Viðreisnar, til að deila við sig um þjóðaratkvæðagreiðsluna í ágúst, séu vandræðalegir og í besta falli kjánalegir. Nánast sorglegir. Guðlaugur Þór er fyrst og fremst fyrrverandi hitt og þetta og á ekkert tilkall til þess að ráðherrar eða formenn flokka mæti honum í umræðum um stjórnmál, Evrópumál eða önnur. Hann getur einungis vænst þess að aðrir óbreyttir þingmenn telji við hæfi að eiga við hann orðastað ef þá menn trúa því að slík umræða skili kjósendum einhverju.
Ekki þarf því að búast við því að Evrópuandstæðingurinn Gunnlaugur Jónsson (Steinars Gunnlaugssonar) fái nokkurn ráðherra ríkisstjórnarinnar til að mæta óbreytta þingmanninum Guðlaugi Þór Þórðarsyni, sem eitt sinn var hitt og þetta en er það ekki lengur heldur bara almennur þingmaður – sem er svo sem ekkert til að kvarta yfir fyrir þá sem kunna að fara með slíka stöðu.
Orðið á götunni er að Hr. FÚLL Á MÓTI megi muna sinn pólitíska fífil fegurri.
