Catherine, sem lagði stund á doktorsnám áður en hún tók við stjórn vændishússins, heldur staðsetningu þess leyndri fyrir fjölmiðlum en var reiðubúin til að skýra frá hvað fer fram þar, bak við luktar dyr.
Hún sagði meðal annars að óvinsælustu viðskiptavinirnir séu breskir karlmenn í steggjaferð. Ástæðan er að þeir eru yfirleitt allt of drukknir og monti sig of mikið af hæfileikum sínum í rúminu.
En víkjum aftur að reglunum fjórum:
Engin gæludýr (ekki heldur fiskar) – Flest fyrirtæki afþakka pent heimsóknir hunda og katta en í vændishúsinu reyndist nauðsynlegt að setja algjört bann við öllum gæludýrum í húsinu. En það kemur ekki í veg fyrir að fólk reyni. Catherine nefndi meðal annars konu sem tókst á einhvern undarlegan hátt að smygla heilu fiskabúri með sér inn. En hvaða hlutverki fiskabúrið og fiskarnir léku í kynlífinu fylgir ekki sögunni.
Viðeigandi klæðaburður – Þrátt fyrir að gestir í steggjateitum komi reglulega í heimsókn í typpabúningum, þá eru ákveðin mörk sem eru ekki til umræðu. Catherine komst að því að orðið „venjulegt“ á ekki við í þessari starfsgrein þegar viðskiptavinur mætti í ísbjarnarbúningi.
Engar nornakúnstir – Þetta hljómar eins og brandari en þessi regla er tilkomin vegna þess að sumir af starfsmönnunum byrjuðu að strá sykri út um allt til að halda illum öndum í burtu. Svoleiðis gengur auðvitað ekki (þess utan á að nota salt en ekki sykur í þetta verkefni) og þess utan var þetta algjör martröð fyrir hreingerningarfólkið. Af þessum sökum er algjörlega bannað að stunda vúdú eða álíka hegðun.
Láttu ljósið vera – Þrátt fyrir að það geti stundum verið hiti í kolunum í húsinu, þá mega gestir og starfsfólk ekki fikta við ljós eða raflagnir. Reglan var sett eftir að starfsmaður kveikti í lampa þegar hann reyndi að skipta um peru.
