Sumir heillast af þroskuðum sjarma og lífsreynslu en aðrir vilja lífsneista ungdómsins og svo eru þeir sem spá bara ekkert í fæðingarvottorðið.
Þrátt fyrir að við viljum gjarnan trúa því að ástin yfirstígi allar hindranir, þar á meðal aldursmun, þá sýna niðurstöður nýrrar rannsóknar að aldursmunur getur leikið stærra hlutverk en við kærum okkur kannski um. Womenshealthmag skýrir frá þessu.
Fram kemur að vísindamenn við Atlanta University í Bandaríkjunum hafi rannsakað hver hinn fullkomni aldursmunur í ástarsambandi sé.
Rúmlega 3.000 manns tóku þátt í rannsókninni og niðurstaðan var að þeim mun meiri sem aldursmunurinn var, þeim mun meiri hætta á að ástin fjaraði út.
Pör, þar sem aldursmunurinn var 5 ár, voru 18% líklegri til að slíta sambandinu en jafnaldra pör. Líkurnar á sambandsslitum reyndust vera 39% ef aldursmunurinn var 10 ár og heil 95% ef aldursmunurinn var 20 ár.
Vísindamennirnir segja að þetta snúist ekki endilega um líffræðilegan aldur, heldur um á hvaða lífsstigi fólk er og sameiginlegan skilning þess.
Þrátt fyrir að fólk heilist oft af lífsreynslu eldri aðilans í upphafi sambands eða orku yngri aðilans, þá kemur andlegur og praktískur munur oft í ljós þegar hversdagslífið tekur við.
Mismunandi áherslur og mismunandi nálgun hvað varðar til dæmis börn og starfsframa eru oft taldar vera týpískar áskoranir.
Niðurstöður rannsóknarinnar benda til að sá aldursmunur, sem tryggir stöðugustu samböndin, sé eitt ár. Hjá pörum, með þessum aldursmun, var hættan á sambandsslitum aðeins 3%.
Vísindamennirnir leggja áherslu á að það megi ekki breyta ástinni í tölfræði. Það séu nefnilega dæmi um pör, þar sem aldursmunurinn er mikill, sem líður vel saman og eiga í sterku sambandi við hvort annað. Þetta snúist að miklu leyti um hvernig samskiptin séu og hversu mikill vilji er til að skilja heim hins aðilans.
