Nú hafa vísindamenn hugsanlega fundið skýringuna á þessu. Í rannsókn þeirra var fylgst með 17.000 manns frá Bretlandi og Þýskalandi í mörg ár. Þátttakendurnir voru 16 ára þegar rannsóknin hófst og höfðu enga reynslu af að vera í ástarsambandi. Fram til 29 ára aldurs voru þátttakendurnir spurðir hverjir þeir væru, hvernig líf þeirra væri og hver bakgrunnur þeirra væri.
Greining á svörunum sýndi að þeir sem voru með meiri menntun voru oftar einhleypir. Það kom einnig í ljós að það að búa hjá foreldrum sínum jók líkurnar á að fólk væri einhleypt. Það sama átti við um þá sem bjuggu við lítt hamingjusamt fjölskyldulíf.
Einnig kom í ljós að karlar eru frekar einhleypir en konur.
Vísindamennirnir segja að ef fólk vill auka líkurnar á að finna maka, þá eigi það helst ekki að búa eitt. Ástæðan er að þeir sem bjuggu einir höfðu frekar tilhneigingu til að vera einhleypir en þeir sem bjuggu með öðrum.
Vísindamennirnir rannsökuðu ekki aðeins hvaða þættir koma við sögu þegar kemur að því að komast í ástarsamband, því þeir rannsökuðu einnig hvaða áhrif það að vera einhleypur hefur á andlega líðan.
Þeir komust að því að ungt fólk, sem var einhleypt lengi, upplifi minni lífshamingju og vaxandi eimanaleikatilfinningu. Metro skýrir frá þessu.
Þessar tilfinningar urðu enn sterkari þegar fólkið var komið nálægt þrítugu og þá byrjuðu einkenni þunglyndis einnig að sækja í sig veðrið. Þetta átti við um karla og konur. Um leið og þátttakendurnir hófu ástarsamband fór þeim að líða mun betur.
Michael Krämer, meðhöfundur rannsóknarinnar, segir að niðurstöðurnar sýna að það að vera einhleyp(ur) lengi í upphafi þrítugsaldursins tengist örlítið aukinni hættu á vanlíðan.
