Aðfaranótt mánudagsins 11. janúar 1993 lýsti appelsínugulur bjarmi myrkrið yfir bænum Prévessins-Moëns, sem er lítill bær við landamæri Frakklands og Sviss. Eldur logaði í stóru þriggja hæða einbýlishúsi og slökkviliðsmenn börðust við eldinn.
Skyndilega opnaðist gluggi á fyrstu hæð og maður stakk höfðinu út en nánast samstundis leið hann út af. Stigi var strax reistur upp og reykkafari fór inn í brennandi húsið og skömmu síðar komu hann út með lífvana manninn.
Það eru fleiri þarna inni, hrópaði reykkafarinn og fór aftur upp stigann. En á sama augnabliki lét þakið undan eldinum og hrundi.
Þegar loksins tókst að ná stjórn á eldinum, lágu þrjú lík fyrir framan húsið. Kona á fertugsaldri og tvö börn, bæði yngri en 10 ára.
Læknir skoðaði líkin. Börnin voru illa farin eftir eldinn en konan hafði engin brunasár en hún var með djúp sár á hnakkanum. Læknirinn spurði reykkafarann hvar hann hefði fundið konuna. Hún var í rúminu og lá á bakinu. Læknirinn undraðist þetta og síðan bættust fleiri upplýsingar við sem bentu til að ekki hefði verið um venjulegan eldsvoða að ræða.
Maðurinn sem lifði af var Jean-Claude Romand. Hann var 38 ára, menntaður læknir og starfaði við rannsóknir hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnuninni WHO.
Hin látnu voru eiginkona hans, hin 35 ára Florence, og börnin þeirra tvö, Caroline 7 ára og Antoine 5 ára.
Þetta var mikill harmleikur ekki leið á löngu þar til Frakkar fengu enn eitt áfallið vegna málsins. Ekkert þeirra þriggja hafði látist í eldinum. Þau höfðu öll verið myrt. Florence með höggi í hnakkann en börnin höfðu verið skotin í bakið með riffli.
Föðurbróðir Jean-Claude ók heim til foreldra Jean-Claude, sem bjuggu uppi í fjöllum til að færa þeim þessar hörmulegu fréttir. Þegar þangað var komið áttaði hann sig strax á að eitthvað var að. Hundurinn gelti venjulega þegar gestir komu en nú ríkti algjör þögn.
Hann bankaði en enginn svaraði. Hann varð áhyggjufullur vegna þessa og braut hurðina upp. Hryllileg sjón blasti við honum. Hinir öldruðu foreldrar lágu í blóðpolli á gólfinu og hundurinn við hlið þeirra. Þau höfðu verið skotin með riffli.
Lögreglan var kölluð á vettvang og nú stóð hún frammi fyrir mörgum spurningum. Stóð Jean-Claude á bak við þetta eða vildi einhver honum og fjölskyldu hans eitthvað illt?
Manneskjan, sem gat varpað ljósi á morðin fimm, var meðvitundarlaus.
Ættingjar og vinir voru teknir til yfirheyrslu. Allir voru spurðir sömu spurninganna: Átti Jean-Claude óvini? Skuldaði hann peninga? Var hann í vanda?
Nei, Jean-Claude var rólegur og vingjarnlegur maður. Miðað við starf hans átti hann ekki að vera í peningavandræðum. Starfsferill hans var glæsilegur. Hann sótti margar ráðstefnur, fundi og móttökur með áhrifafólki um allan heim. Hann kom heim með gjöf handa fjölskyldunni eftir hverja utanlandsferð.
En lögreglan heyrði líka annað sem benti til að þessi fagra mynd af Jean-Claude og líf hans væri ekki alveg rétt. Eitt vitnið sagði að Jean-Claude hafi í gegnum starfið sitt geta fjárfest og fengið 14% vexti.
Hélt framhjá
Foreldrar Jean-Claude og tengdaforeldrar hans höfðu látið hann hafa háar fjárhæðir til að fjárfesta fyrir enda sagðist hann fá 14% vexti. En fólki reyndist erfitt að fá peninga útborgaða úr fjárfestingu sinni. Tengdafaðir hans hafði beðið um að fá peningana sína fyrir fimm árum en það dróst að hann fengi borgað og þegar tengdafaðirinn lést þegar hann datt heima hjá sér skömmu síðar, virðist sem skuldin hafi gleymst. Jean-Claude greiddi útfararkostnaðinn.
Lögreglan komst einnig að því að Jean-Claude hafði haldið framhjá konunni sinni. Í vinnuferð nokkrum árum áður hitti hann Corinne og þau hófu ástarsamband. Það leið þó ekki langur tími þar til Corinne sleit sambandinu. Jean-Claude sætti sig við sambandsslitin en hélt áfram sambandi við Corinne.
Það var því margt sem benti til að fjölskylda Jean-Claude og vinir hans vissu ekki allan sannleikann um hann.
Þremur dögum eftir eldsvoðann komst Jean-Claude til meðvitundar en það kom lögreglunni mjög á óvart að hann neitaði að svara spurningum hennar.
Laug til um vinnuna
Lögreglan hafði samband við Alþjóðaheilbrigðismálastofnunina og spurði eftir vinnufélaga Jean-Claude en viðbrögðin voru þögn á hinum endanum og svo var spurt: „Doktor Romand?“. „Já,“ svaraði lögreglumaðurinn, „doktor Jean-Claude Romand“.
Símadamann baðst afsökunar og sagðist ekki þekkja neinn lækni með þessu nafni og gaf lögreglumanninum samband við starfsmannastjórann og þar var svarið hið sama. Enginn læknir með þessu nafni vann hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnunni.
Þetta var mjög undarlegt því allir vinir Jean-Claude gátu staðfest að hann starfaði hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnunni. Einn nánasti vinur hans hafði þekkt hann allt frá því að þeir lögðu báðir stund á læknisfræði í háskóla í Lyon.
Þetta var trúverðugt fólk sem sagði að Jean-Claude starfaði hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnunni og hefði gert það árum saman. Lögreglan hafði samband við frönsk heilbrigðisyfirvöld og fékk að vita að nafn Jean-Claude væri ekki á listanum yfir þá sem höfðu læknaleyfi.
Nafn hans var heldur ekki að finna á listanum yfir útskriftaða lækna frá háskólanum í Lyon. Háskólinn gat þó upplýst að Jean-Claude hafi fengið inngöngu í læknanámið en hafi ekki staðist prófin á öðru ári og hafi því ekki lokið náminu.
Ótrúlegt bréf
Lögreglan fann bréf í bíl Jean-Claude. Í því játaði hann að bæði starfsferill hans og vinnustaður væri skáldskapur einn og bað vini sína og fjölskyldu afsökunar. Bréfið var undirritað af honum og líktist kveðjubréfi.
Lögreglan sýndi nánasta vini hans bréfið og átti hann erfitt með að trúa því af því að það þýddi að Jean-Claude hefði logið að fjölskyldu sinni og vinum í 18 ár. Hann hafði logið að hann væri læknir. Hann hafði logið um starfið hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnuninni og hann hafði logið um allar vinnuferðirnar.
En hvernig gátu hann og Florence verið með sameiginlegan fjárhag án þess að hann væri með tekjur.
Jean-Claude nefndi einnig ástkonuna Corinne í bréfinu og bað hana afsökunar. Lögreglan hafði samband við hana. Hún sagði lögreglunni að hún hefði sparað tæplega eina milljón franka og að hún hefði látið Jean-Claude fá peningana til að hann gæti fjárfest þeim í Sviss. Þessa peninga fékk hún aldrei aftur.
Lögreglan var nú farin að sjá að Jean-Claude var ekkert annað en svikahrappur sem hafði stundað kerfisbundin svik. Hann tók við peningum frá vinum og ættingjum en í staðinn fyrir að nota þá til fjárfestinga, notaði hann þá til að lifa lúxuslífi. Lífi sem byggðist á lygum.
Corinne gat einnig sagt frá fleiru því hún hafði margoft beðið Jean-Claude um peningana sína en í hvert sinn kom hann með einhverja afsökun. Allt þar til skömmu fyrir eldsvoðann. Þá sagði hann henni að hann væri með peningana hennar og að þau þyrftu að hittast svo hún gæti fengið þá. Hann notaði tækifærið til að spyrja hvort hún vildi fara með honum í hátíðarkvöldverð til heiðurs stofnanda Lækna án landamæra. Það vildi hún gjarnan.
Þegar þau hittust sagði Jean-Claude að hann hefði ekki náð að taka peningana út úr svissneska bankanum og spurði hvort hún vildi koma með í hátíðarkvöldverðinn. Corinne var pirruð yfir þessu en vildi gjarnar fara með í hátíðarkvöldverðinn. Á leiðinni stoppaði Jean-Claude í skógi og sagðist þurfa að finna kort til að rata.
Hann sagðist síðan vera með gjöf handa Corinne. Hálsmenn sem honum fannst að hún ætti að bera í hátíðarkvöldverðinum. Hún varð hissa en tók við gjöfinni. Jean-Claude krafðist að fá að setja hálsmenið á hana en þegar hann setti það utan um háls hennar byrjaði hann skyndilega að herða það svo hún var að kafna.
Corinne veitti mótspyrnu og skyndilega gafst hann upp. Hann baðst margfaldrar afsökunar og sagðist vera með krabbamein og að meðferðin hefði neikvæð áhrif á geðheilsu hans. Hann sagðist vona að hún myndi fyrirgefa honum og leyfa honum að keyra hana heim.
Þrátt fyrir að Corinne væri illa brugðið féllst hún á þetta, hvernig átti hún annars að komast heim? Hún sagði síðan við hann að ef hann léti hana ekki fá peningana sína, myndi hún kæra árásina til lögreglunnar. Á leiðinni heim til hennar uppgötvaði hún að hálsmenið var ekki hálsmen, þetta var plastsnúra.
Dularfullt slys
Þessar upplýsingar frá Corinne varpa nýju ljósi á málið. Jean-Claude er alls ekkert fórnarlamb í málinu. Hann er nú grunaður um mörg afbrot. Ef hann var fær um að ráðast á Corinne til að bana henni, þá getur hann verið fullfær um að drepa fjölskyldu sína, foreldra sinna og jafnvel tengdaföður sinn.
Þegar tengdafaðir hans datt niður stiga heima hjá sér fyrir fimm árum var eitt vitni til staðar, Jean-Claude, sem skuldaði honum peninga. Lögreglan taldi að um slys hefði verið að ræða en nú var hún ekki lengur svo viss um það.
Nú var komið að því að yfirheyra Jean-Claude. Í fyrstu vildi hann ekki svara neinum spurningum. En þegar lögreglan sagði honum að enginn kannist við hann hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnuninni sagðist hann ekki vinna á aðalskrifstofunni, hann hefði verið lánaður til fyrirtækis. En lögreglan fann engar upplýsingar um þetta fyrirtæki.
Svona hélt þetta áfram. Í hvert sinn sem lögreglan spurði um eitthvað sem passaði ekki, kom Jean-Claude með nýja skýringu.
Yfirheyrslan stóð yfir í sjö klukkustundir en Jean-Claude sýndi engin merki þess að vera stressaður allan þennan tíma. Hann virtist í góðu jafnvægi og einbeittur. En skyndilega, eftir sjö klukkustunda yfirheyrslu, játaði hann allt. Nú opnuðust allar flóðgáttir og hann sagði sögu sína. Það var nánast eins og hann hefði beðið í 18 ár eftir þessu augnabliki.
Hann viðurkenndi að það væri satt að hann væri ekki læknir. Hann hefði aldrei lokið læknanáminu. Hann féll í nokkrum prófum en ákvað að segja engum það og síðar falsaði hann doktorsritgerð sína. Hann laug að öllum og sagðist hafa fengið vinnu hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnunni. Í raun var hann ekki með vinnu.
Játaði allt
Hann kvaddi fjölskyldu sína á hverjum morgni og þóttist fara í vinnu. En hann gekk bara um en stundum fór hann í bíltúr eða á bókasafnið hjá Alþjóðaheilbrigðismálastofnuninni þar sem hann gat setið og lesið. Svona eyddi hann deginum þangað til hann fór heim síðdegis.
Hann hafði aldrei farið lengra en út á flugvölinni í Genéve þegar hann sagðist vera að fara í vinnuferðir og á námskeið. Hann bókaði hótelherbergi í nokkra daga, las læknarit og upplýsingar um þau lönd og borgir sem hann sagðist vera að fara til.
Síðan fór hann heim eftir nokkra daga og hafði með sér gjafir sem hann keypti á flugvellinum.
Hann fjármagnaði þetta með launum Florence og fasteignasölu. Hann komst upp með þetta því hann sá um fjármál fjölskyldunnar.
Á einhverjum tímapunkti byrjaði hann að taka við háum fjárhæðum frá vinum og ættingjum. Hann lofaði að fjárfesta fyrir þetta en í raun notaði hann peningana til að halda lygavefnum gangandi. Hann hafði notað mikinn tíma í að búa til bankayfirlit og önnur skjöl.
Honum tókst að halda lyginni gangandi í 18 ár, allt þar til nokkrum vikum fyrir eldsvoðann. Þegar leið að jólum fór svikamyllan að riða til falls. Corinne vildi fá peningana sína og Florence fór að furða sig á fjárhag þeirra hjóna. Hún var farin að hafa ákveðnar grunsemdir og þær styrktust þegar leið að jólum.
Skipulagði morðin
Vikuna fyrir helgina hörmulega tók Jean-Claude 2.000 franka út úr bankanum. Hann keypti skot, bensín og hljóðdeyfi fyrir riffil. Hann keypti líka kökukefli. Síðan keypti hann svefntöflur í apótekinu.
Á föstudagskvöldi myrti hann Florence með kökukeflinu þar sem hún lá í rúminu.
Snemma næsta morgun sagði hann börnunum að mamma þeirra væri enn sofandi. Hann kveikti á teiknimynd fyrir þau og útbjó morgunmat. Coco Pops með mjólk.
Hann náði í svefntöflurnar, muldi þær og blandaði út í vatn sem hann gaf börnunum. En vatnið var vont á bragðið og þau vildu ekki drekka það. Hann sat með þeim í sófanum í klukkustund á meðan þau horfðu á teiknimyndir. Hann sagði þeim að hann elskaði þau.
Síðan sett hann lófa á enni Caroline og sagði henni að hún væri heit og hann þyrfti að mæla hana. Hann fór með hana upp í herbergi þar sem hún lagðist á magann í rúminu. Hann náði í riffilinn með hljóðdeyfinum og hélt kodda yfir höfði hennar og skaut hana í bakið. Síðan kallaði hann á Antoine og skaut hann í bakið. Bæði börnin létust samstundis.
Síðar um daginn ók hann heim til foreldra sin og ískaldur skaut hann föður sinn tveimur skotum í bakið og móður sína einu skoti. Því næst skaut hann hundinn.
Á laugardagskvöldinu reyndi hann að drepa Corinne en gat það ekki. Því næst fór hann heim þar sem hann var allan sunnudaginn ásamt líkunum þremur.
Eftir miðnætti hellti hann bensíni á gólfið og bar eld að því.
Réttarhöldin
Réttarhöldin yfir honum hófust 25. júní 1996.
Niðurstaða geðrannsóknar var að Jean-Claude leitaði stöðugt eftir viðurkenningu frá öðrum. Hann tjáði sig nákvæmlega og hafði góðan skilning á smáatriðum. Hann virtist rólegur og meðvitaður um hvaða væntingar aðrir gerðu til hans. Hann virkaði nánast eins og vélmenni sem vissi öll smáatriði og sögur. Hann gat greint fólk og aðstæður á nákvæman hátt. Hann gat lýst tilfinningum í smáatriðum en bjó ekki sjálfur yfir þessum tilfinningum.
Þann 6. júlí 1996 var Jean-Claude Romand sakfelldur fyrir fimm morð. Hann var dæmdur í ævilangt fangelsi. Hann fékk að taka til máls í dómsalnum og sagðist grátklökkur sjá eftir óhæfuverkum sínum en fólk trúði honum ekki lengur.
Hann fékk reynslulausn 2019, eftir 26 ára fangelsisvist. Hann var þá orðinn 65 ára. Hann var tekinn inn í franskt munkaklaustur og þar býr hann enn þann dag í dag.
