Lesendur eru varaðir við lýsingum á ofbeldinu og afleiðingum þess.
Þetta kvöld hafði hin 27 ára gamla Alison farið með vinum sínum á ströndina og bauð þeim svo heim til sín í Port Elizabeth í Suður-Afríku í pítsu og leiki. Þegar nánast allir vinirnir voru farnir ákvað Alison að skutla þeim seinasta, en þegar hún sneri aftur heim stökk maður vopnaður hníf inn í bíl hennar. Hann skipaði henni að færa sig úr bílstjórasætinu en neitaði að leyfa henni að yfirgefa bílinn. „Færðu þig eða ég drep þig,“ sagði maðurinn.
Maðurinn ók svo af stað til að sækja samverkamann sinn. Alison varð strax ljóst að þessir menn höfðu ekkert gott í huga. Mennirnir voru þeir Frans du Toit og Theuns Kruger. Þeir óku með Alison á afvikinn stað þar sem þeir skiptust á að nauðga henni. Það stóð ekki til að Alison myndi sleppa þegar þeir hefðu lokið sér af, þeir ætluðu sér að drepa hana. Fyrst reyndu þeir að kæfa hana en þegar það gekk ekki eftir ristu þeir hana á kvið. Þeir stungu hana minnst 30 sinnum og töldu verkinu þá lokið en þá sáu þeir fót hennar hreyfast. Þá skáru þeir hana á háls og ekki bara einu sinni heldur 16 sinnum. Skurðurinn var svo djúpur að hausinn hennar var hálfur af. Þá töldu þeir loksins öruggt að Alison væri dáin.
„Heldurðu að hún sé dauð?“ spurði annar þeirra. „Enginn getur lifað þetta af,“ sagði hinn. Síðan óku þeir burt.
En Alison var ekki dáin. Hún ákvað að ef þetta væri hennar seinasta þá myndi hún í það minnsta gefa lögreglu vísbendingu um hverjir hefðu myrt hana. Hún skrifaði nöfn mannanna í moldina og fyrir neðan skrifaði hún: Ég elska mömmu.
Svo sá hún ökuljós og áttaði sig á því að hún væri skammt frá umferðargötu. Ef hún gæti bara komist að veginum gæti hún mögulega fengið aðstoð.
Hún sagði síðar í viðtali: „Ég áttaði mig á því að lífið væri of dýrmætt til að sleppa af því takinu, og það gaf mér hugrekkið til að lifa af.“
Þegar hún reyndi að hreyfa sig áttaði hún sig á því hversu alvarlegir áverkar hennar voru. Þegar hún reyndi að reisa sig við byrjaði höfuð hennar að falla aftur á bak, enda skurðurinn djúpur. Síðan fann hún að eitthvað slímugt stóð út úr kvið hennar – garnirnar hennar. Hún þurfti því að nota eina hönd til að koma í veg fyrir að garnirnir hennar féllu út og hina höndina til að halda höfði sínu uppi.
Henni tókst að komast að veginum þar sem hún hneig niður. Það varð henni til happs að fyrsti bíllinn sem ók þarna fram hjá sá hana og ökumaðurinn var dýralæknanemi að nafni Tiaan Eilerd. Hann sagði síðar við fjölmiðla að líklega hefði það verið guð almáttugur sem kom því til leiða að hann væri á ferð einmitt þarna á einmitt þessum tíma. Hann nýtti sér það sem hann hafði lært í námi sínu til að hlúa að Alison og hringdi svo í Neyðarlínuna.
Þegar Alison kom á sjúkrahúsið fengu læknar áfall. Einn læknirinn, Alexander Angelov, lýsti því síðar í viðtali að hann hefði aldrei á ferli sínum séð svona alvarlega áverka.
Alison var við dauðans dyr, en hún lifði. Og það fyrsta sem hún gerði þegar hún var ekki lengur í lífshættu var að segja lögreglu allt sem hún mundi um kvalara sína, mennina sem voru þess fullvissir að þeir hefðu banað henni. Alison átti eftir að sýna þeim hversu rangt þeir höfðu fyrir sér. Þeir töldu engan geta lifað þessa áverka af, en það gerði Alison samt.
Lögregla hafði fljótlega hendur í hári du Toit og Krugers sem enduðu með að játa á sig mannrán, nauðgun og morðtilraun. Þeir voru dæmdir í lífstíðarfangelsi í ágúst árið 1995 en fengu báðir reynslulausn sumarið 2023. Þann dag skrifaði Alison á Facebook:
„Dagurinn sem ég bað þess og vonaði að kæmi aldrei. Þegar ég var spurð hvernig mér myndi líða ef þeir fengju einhvern tímann reynslulausn svaraði ég umhugsunarlaust að ég vonaði að ég kæmist aldrei að því.“
Til að takast á við áfallið ákvað Alison að nota reynslu sína til að hjálpa öðrum. Hún hefur á ferli sínum ferðast um heiminn þar sem hún deilir sögu sinni til að veita öðrum þolendum styrkinn til að stíga fram.
Árið 1995 hlaut hún hin virðilegu verðlaun Rotarioan Paul Harris fyrir óvenjulegt hugrekki.
Frá því að Alison ákvað að lifa hefur hún skrifað tvær bækur og árið 2016 var fjallað um þolraun hennar í heimildarmyndinni Alison. Hún segir þó sjálf að hennar mesta afrek hafi verið að eignast syni sína tvo, enda hafi gerendur hennar gert sitt besta til að koma í veg fyrir að hún gæti fjölgað sér.
„Lífið lætur okkur stundum líða eins og fórnarlömbum. Okkur er öllum úthlutað vandamálum, erfiðleikum og áföllum og stundum er þessi úthlutun ekki sanngjörn. Þið verðið að muna að þið þurfið ekki að taka ábyrgð á því sem aðrir gera. Lífið er ekki safn þess sem kemur fyrir ykkur heldur hvernig þið bregðist við því sem kemur fyrir ykkur.“
