Pressan

William lýsir því sem gerðist þegar aftakan fór úrskeiðis – Mun aldrei gleyma því sem hann sá

Mynd
Christa Pike.

William Puckett hafði aldrei áður orðið vitni að aftöku þegar hann gekk inn í Riverbend-öryggisfangelsið í Tennessee á miðvikudag. Þar ætlaði hann að fylgjast með aftöku hinnar dauðadæmdu Christu Pike sem til stóð að taka af lífi.

Hann segir að það sem hann varð vitni að muni hann aldrei gleyma.

Puckett er fréttamaður sjónvarpsstöðvarinnar WVLT og var einn sjö fjölmiðlamanna sem yfirvöld völdu til að fylgjast með aftökunni. Eins og greint var frá í gærmorgun fór aftakan hins vegar hryllilega úrskeiðis og var Pike enn á lífi þrátt fyrir að hafa fengið tvo skammta af banvænu lyfi.

„Tilgangurinn með því að hafa fjölmiðlavitni þarna inni er að tryggja að ferlið fari rétt fram,“ segir Puckett í samtali við Daily Mail. „Eitthvað fór augljóslega úrskeiðis. Ég á satt að segja ekki til orð.“

Brosti, hló og felldi tár

Puckett gekk inn í vitnaherbergið klukkan 18.41, en það var ekki fyrr en klukkan 19.27 sem tjöld voru dregin frá og Pike blasti við, liggjandi á börum með æðalegg í hægri handlegg.

Hún flutti lokaorð sín og sagðist vera sátt, tilbúin að verða frjáls og ætla að yfirgefa heiminn í kærleika. Skömmu síðar fór hins vegar að bera á vandamálum.

Klukkan 19.33 sagði Pike að sér liði eins og æðin í handleggnum væri að springa. Mínútu síðar kvartaði hún undan miklum slætti í handleggnum.

Puckett segir að Pike hafi virst furðu róleg þrátt fyrir óþægindin. Hún brosti, hló nokkrum sinnum og á einum tímapunkti sá hann tár renna niður hægri kinn hennar.

Fjórum mínútum síðar dró hún fjóra afar djúpa andardrætti. Þá var steinn lagður á brjóst hennar, táknræn athöfn sem átti að gefa til kynna að banvæni lyfjaskammturinn hefði verið gefinn. En lyfið hafði ekki þau áhrif sem til stóð.

Hroturnar héldu áfram

Klukkan 19.46 voru tjöldin dregin fyrir en þremur mínútum síðar voru þau opnuð aftur.

„Þá byrjaði hún að hrjóta,“ segir Puckett. „Það hljómaði eins og þegar maður gengur inn til einhvers sem hrýtur – eins og hún væri í dýpsta svefni sem hægt er að vera í.“

Skömmu síðar sá hann líkama Pike rísa skyndilega upp af börunum og falla aftur niður. Hún hélt áfram að hrjóta.

Klukkan 20.01 var steinninn lagður á brjóst hennar í annað sinn. Það síðasta sem Puckett sá var þegar líkami hennar spenntist aftur og hún tók andköf. Tjöldin voru þá dregin fyrir í annað og síðasta sinn.

Vitnin gátu þó áfram heyrt það sem gerðist hinum megin; hrotur Pike, hurðir sem opnuðust og lokuðust og fótatak starfsfólks. Puckett segir að skömmu síðar hafi undarlegt ískur fylgt hverjum andardrætti.

Klukkan 20.53 var vitnunum vísað út og segir Puckett að enn hafi mátt heyra daufar hrotur Pike þegar hann yfirgaf svæðið.

Síðar kom í ljós að henni hafði verið gefinn annar lyfjaskammtur. Pike var að lokum flutt með sjúkrabíl á sjúkrahús.

BBC greindi frá því í gærkvöldi að Pike væri í lífshættu á sjúkrahúsi. Í kjölfar þess sem gerðist hefur ríkisstjóri Tennessee stöðvað allar aftökur í ríkinu út árið. Lögmenn hennar sögðust ekki vita hverjar batahorfur hennar væru og litlar upplýsingar væri að fá um heilsufar hennar. Fara þeir fram á að dauðadómi hennar verði breytt í aðra refsingu.

„Þetta var grimmt og þetta voru pyntingar“

Puckett segir reynsluna hafa haft djúp áhrif á sig. Þegar fjölmiðlavitnin yfirgáfu fangelsið sá hann meðal annars starfsmann fangelsismálayfirvalda berjast við tárin.

Önnur fréttakona, sem hafði áður orðið vitni að fimm aftökum, sagði ekkert við atburðarás kvöldsins hafa verið eðlilegt.

Randall Spivey, lögmaður Pike, sagði starfsfólk hafa varið um klukkustund í að reyna að koma upp æðalegg og að sjö nálar hefðu verið notaðar á vinstri handlegg hennar.

„Þetta var ekki bara klúður,“ sagði Spivey. „Þetta var grimmt og þetta voru pyntingar.“

Pike var dæmd til dauða fyrir hrottalegt morð á hinni 19 ára gömlu Colleen Slemmer árið 1995. Hún var 18 ára þegar morðið var framið og hafði setið á dauðadeild í um þrjá áratugi.

Puckett leggur þó áherslu á að upplifun hans blikni í samanburði við það sem fjölskylda Slemmer hefur þurft að ganga í gegnum. Aðstandendur hennar höfðu beðið í 30 ár eftir því að dauðadómnum yrði fullnægt.