Sögurnar um kvenfangaverðina í útrýmingarbúðum nasista eru margar og flestar hrollvekjandi. Ekkert nafn þessara kvenfangavarða tengist jafn miklu miskunnarleysi og grimmd og nafn Ruth Closius-Neudeck.
Hún fæddist í Breslau þann 5. júlí 1920 og hét Ruth Hartmann þar til hún gekk í hjónaband. Leið hennar inn í útrýmingarbúðirnar var hröð og einkenndist af hröðum stöðuhækkunum innan Schutzstaffel (SS).
Áður en síðari heimsstyrjöldin braust út starfaði Ruth sem launafulltrúi og bókhaldari og afgreiðslukona í vefnaðarvörubúð. Hún þráði að verða hjúkrunarfræðingur. Stríðið og uppgangur þjóðernissinna beindi henni hins vegar í aðra átt. Í júlí 1944 kom hún í Ravensbrück útrýmingarbúðirnar til að fá þjálfun sem vörður.
Ruth
Allt frá byrjun gekk hún í augun á yfirmönnum sínum með því að sýna af sér óvenjulega mikla hörku og grimmd gagnvart kvenföngunum. Þessi framganga hennar gerði að verkum að eftir nokkrar vikur var hún gerð að yfirmanni og bar hún ábyrgð á mörg hundruð kvenkynsföngum.
Í Ravensbrück festist hryllilegt orðspor við Ruth. Fólk, sem lifði vistina af, lýsti atburðum sem vitna um djúpa manneskjulega rotnun.
Franska andspyrnukonan og fangi í Ravensbrück, Geneviève de Gaulle-Anthonioz, lýsti því meðal annars að hún hefði séð Ruth skera fanga á háls með beitta kanti skóflu. Aðrir lýstu grimmdarlegum refsingum þar sem föngum var neitað um fatnað, ísköldu vatni var sprautað á þá og þeir neyddir til að standa úti í nístingskulda klukkustundum saman.
Í desember 1944 náði frami hennar í útrýmingarbúðunum hámarki þegar hún var gerð að ofursta og flutt í Uckermark útrýmingarbúðirnar sem voru nærri Ravensbrück. Þar gegndi hún stóru hlutverki við að velja og drepa þær 5.000 konur og börn sem voru myrt þar. Hún bar einnig ábyrgð á rekstri gasklefa útrýmingarbúðanna.
Í mars 1945 var hún gerð að yfirmanni Barth útrýmingarbúðanna og þar hélt hún uppteknum hætti þar til búðirnar voru tæmdar og lagðar niður á síðustu dögum stríðsins.
Flótti, dómur og aftaka
Þegar Þriðja ríkið hrundi í apríl 1945 flúði Ruth frá Barth til að reyna að komast hjá því að svara til saka fyrir grimmdarverk sín. Breskir hermenn náðu henni þó fljótlega og hófust strax handa við að rannsaka stríðsglæpi hennar.
Þann 26. apríl 1948 hófst hið svokallaða þriðja Ravensbrück-ferli hjá breskum herdómstól í Þýskalandi. Þar var Ruth, sem var aðeins 28 ára, ákærð fyrir morð og kerfisbundnar misþyrmingar á föngum. Ólíkt mörgum öðrum, sem sættu svipuðum ákærum, reyndi hún ekki að neita sök. Hún játaði grimmdarverk sín. Vörn hennar fólst í að hún hefði aðeins hlýtt skipunum og hefði orðið að uppfylla þær kvaðir sem staða hennar fól í sér. Hún játaði að hafa lamið fanga og að hafa verið viðstödd flutning fanga í gasklefana.
Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að hún væri sek um öll ákæruatriðin og þar með glæpi gegn mannkyni og dæmdi hana til dauða. Þann 29. júlí 1948 klukkan 9 að morgni var Ruth hengd í Zuchthaus Hameln. Breski böðullinn Albert Pierrepoint sá um aftökuna.
