Sumir nagla neglur, aðrir hrista fótinn af svo miklum krafti að sófinn víbrar og enn aðrir fitla við hárið þegar þeir eru að hugsa. Og svo eru þeir sem þefa af fingrum sér, svona eins og barn andar að sér lyktinni úr öryggisteppinu sínu sem hefur ekki verið þvegið árum saman. Með vísifingurinn undir nefinu eða með höndina yfir munninum, róa þeir sig með eigin líkamslykt.
En af hverju freistumst við til að þefa af okkur sjálfum til að finna okkar eigin líkamslykt? Ástæðan er að lyktarskynið okkar tengist heilanum á mjög sérstakan hátt. Ólíkt öðrum skilningarvitum þá fer lyktin eftir hlutlausri hringrás sem er nátengd minni og tilfinningum.
Um leið og lyktarsameind kemur að nefinu, losnar um fjölda skilaboða sem fara til þeirra svæða heilans sem tengjast minningum, eðlishvöt og tilfinningalegum viðbrögðum.
Það er einnig þess vegna sem einföld lykt sendir mann samstundis aftur á æskuheimilið eða á annan stað sem lyktin tengist. Okkar eigin líkamslykt er þar engin undantekning. Engir tveir mannslíkamar lykta eins og því þekkir hver manneskja sína eigin lykt.
Það sem virðist vera ansi sérstök hegðun er hugsanlega bara ósköp algeng mannleg hegðun. Í rannsókn sem ísraelskir vísindamenn gerðu kom í ljós að ótrúlega margir setja hendurnar upp að nefinu yfir daginn, stundum án þess að átta sig á þessu.
Það kom meira á óvart að sumir gerðu þetta eftir félagsleg samskipti við annað fólk, til dæmis eftir að hafa heilsað með handabandi. Vísindamennirnir telja þetta vera lúmska „upplýsingaöflun“. Nefið greinir hægt og rólega félagslegt umhverfi okkar. Þegar upp er staðið þá eru þetta nánast frumstæð viðbrögð. Til samanburðar má nefna að hundar gera þetta einnig, þeir þefa til dæmis af skít annarra hunda.
