Jennifer Schuett vara bara átta ára þegar henni var rænt frá heimili sínu um miðjan nótt. Henni var síðan nauðgað, reynt að kyrkja hana og hún skilin eftir nær dauða á lífi á akri, áður hafði hún verið skorin á háls.
Það var aðfaranótt 10. ágúst 1990 sem Jennifer var numin á brott. Hún hafði sofið órólega og því spurði móðir hennar, Sharon McBride, hana hvort hún gæti ekki sofið í sínu eigin rúmi þessa nótt.
„Ég fór inn í herbergið mitt og las þangað til ég sofnaði,“ sagði Jennifer síðar.
Það næsta sem hún man er að hún vaknaði í örmum ókunnugs manns sem hljóp með hana eftir gangstéttinni.
„Ég reyndi að öskra en hann setti hönd yfir nef mitt og munn og sagði: „Taktu því rólega. Ég er lögreglumaður. Þetta verður allt í lagi.““
Þegar þau komu í bílinn hans, lét hann hana sitja í kjöltu sér á meðan hann ók.
Maðurinn ók síðan inn á bílastæðið við skóla Jennifer og sagði henni að móðir hennar kæmi að sækja hana.
„Ég man að ég sat og þráði að sjá bílinn hennar birtast. En hann kom aldrei. Skyndilega sagði hann: „Nei, mamma þín kemur ekki,“ og ók síðan af stað inn á lítinn malarveg. Á grónum akri dró hann mig út úr bílnum. Ég fann bara fyrir hreinni og beinni örvæntingu og hræðslu. Síðan dró hann upp hníf sem hann hélt upp að hálsi mér: „Hræði ég þig núna, litla stúlka? Ertu hrædd núna?““
Maðurinn tók hana síðan kverkataki og það leið yfir hana.
„Ég vaknaði við að hann hélt í ökklann og dró mig út á akurinn. Þar sleppti hann mér. Ég heyrði bílhurðina lokast, vélin fór í gang og svo ók hann á brott.“
Jennifer reyndi að hrópa á hjálp en kom ekki upp hljóði.
„Ég hafði rétt svo krafta til að leggja höndina yfir hálsinn og þá fann ég galopið sár. Ég sá að höndin var þakin blóði. Ég var átta ára og hafði verið skilin eftir úti á akri til að deyja.“
Fannst á akrinum
Undir morgun missti Jennifer meðvitund öðru hvoru og hafði enga hugmynd um hvar hún var.
Móðir hennar var að sjálfsögðu niðurbrotin yfir hvarfi hennar og tilkynnti lögreglunni strax um það.
Hver einasta fréttaútsending þennan morgun snerist um Jennifer og hvarf hennar frá heimili hennar í blokkinni í Dickinson í Texas.
Lögreglan hóf þegar mikla leit í samvinnu við slökkviliðið og sjálfboðaliða. Það var hópur barna, sem var að leik, sem fann hana á akrinum undir kvöld.
„Ég man að ég vaknaði og lögreglumaður sat á hnjám sér við hlið mér og bað mig um að missa ekki meðvitund aftur.“
Ástand Jennifer var mjög alvarlegt. Hún hafði verið skorin á háls frá eyra til eyra.
Ralph Garcia, lögreglumaður, sagði: „Við vissum það ekki en reiknuðum með að litlu stúlkunni hefði verið nauðgað. Þegar þyrlan kom að sækja hana, hugsaði ég með mér að hér værum við líklega með morðmál.“
Ofsahrædd
Læknar sáu strax að Jennifer hafði verið nauðgað og að kynfæri hennar hefðu skaddast við það. Hún var einnig sködduð í andliti og svo hafði hún verið skorin á háls.
Árásin varð til þess að hún varð ofsahrædd við karlmenn og það leið langur tími áður en hún taldi sig örugga í höndum karlkyns lækna.
Henni var sagt að hún myndi ekki getað talað aftur.
Lögreglan fínkembdi akurinn í leit að sönnunargögnum og fann fatnað af Jennifer og af ofbeldismanninum.
Þegar Jennifer var yfirheyrð gat hún bara skrifað eða blikkað til að svara.
„Við erum að tala um 8 ára barn, svo þetta var mjög erfitt,“ sagði Ralph Garcia.
Yfirheyrslurnar fóru að mestu þannig fram að Jennifer skrifaði til móður sinnar sem afhenti lögreglunni svo textann.
Louis Gibson, lögreglukona, var fengin til að ræða við Jennifer og gera teikningu af ofbeldismanninum eftir þeim lýsingum sem hún gat gefið.
Jennifer mundi einnig að maður hafði sagst heita Dennis.
Lögreglan gerði allt sem í hennar valdi stóð en án árangurs. Hún fann ekki ofbeldismanninn.
Jennifer byrjaði aftur í skóla og lærði að tala á nýjan leik.
Hún óx úr grasi og menntaði sig sem bókasafnsfræðingur.
Óleyst í 18 ár
18 árum eftir nóttina skelfilegu hringdi Tim Cromie, lögreglumaður, í Jennifer og sagði henni að hann hefði ákveðið að helga því sem hann ætti eftir ólifað leitinni að ofbeldismanninum.
Ásamt Richard Rennison, liðsmanni alríkislögreglunnar FBI, fór hann ítarlega í gegnum öll málsgögnin.
Nýjar DNA-rannsóknir voru gerðar og bornar saman við upplýsingar í DNA-skrám.
Og skyndilega fundu þeir ofbeldismanninn, fengu fullkomna svörun við DNA-sýni. Hann reyndist heita Dennis Earl Bradford. Hann var nú kvæntur og átti börn og stjúpbörn.
Hann hafði setið í fangelsi 1997 fyrir árás á konu í Hot Springs í Arkansas.
Lögreglumennirnir gátu staðsett hann í Dickinson í Texas nóttina sem Jennifer var numin á brott.
Þegar lögreglumennirnir fengu afrit af ökuskírteininu hans sáu þeir samstundis að hann leit út eins og maðurinn á myndinni sem Louis Gibson teiknaði eftir lýsingu Jennifer
Hann var handtekinn og þegar hann var yfirheyrður viðurkenndi hann að hafa numið Jennifer á brott, að hafa nauðgað henni og skorið á háls.
„Það var besti dagur lífs míns þegar Tim Cromie og Richard Rennison komu og sögðu mér frá þessu,“ sagði Jennifer.
Engin réttarhöld
Því miður fór málið aldrei fyrir dóm.
Dennis sá fram á ævilangt fangelsi og tók eigið líf áður en málið var tekið fyrir hjá dómstólum.
Hamingjusöm móðir
Læknar sögðu Jennifer að líffæri hennar hefðu skaddast svo mikið við nauðgunina að hún gæti líklega aldrei eignast börn.
Læknir einn gaf henni frjósemismeðferð og eignaðist hún dóttur 2012 og son 2018 með eiginmanni sínum, Jonathan Martinez.
