Talið er að niðurstöðurnar geti haft áhrif á hvernig meindýravörnum verður háttað í baráttunni við þessar ódælu blóðsugur.
Rannsóknin var unnin við Háskólann í Kaliforníu í Riverside og birtust niðurstöðurnar í ritrýnda tímaritinu Journal of Ethology.
Að sögn Dong-Hwan Choe, prófessors í skordýrafræði og meðhöfundar greinarinnar, er niðurstaðan í samræmi við líkamsbyggingu lúsarinnar.
Bent er á það að lúsin sé flöt og hafi einskonar öndunarop á hliðunum. „Ef þær komast í beina snertingu við vatn festast þær við yfirborð þess og þá lokast þessi op,” segir Dong. „Þess vegna kemur það ekki á óvart að þær forðist raka af mikilli hörku,“ bætir hann við.
Í frétt sem birtist á heimasíðu Riverside-háskólans kemur fram að þetta hafi í raun uppgötvast fyrir tilviljun. Veggjalýs hafi verið geymdar í sérstökum glösum og fóðraðar með svonefndum gervifóðrara sem inniheldur blóð.
Blóðinu hélt þunn himna en þegar rifa kom á himnuna fór blóð að leka niður í glasið og væta pappír sem skordýrin notuðu til að halda sér föstum. Rannsakendur töldu að veggjalýsnar myndu nýta sér þetta óvænta fæðuframboð og soga blóðið beint af pappírnum.
Raunin varð hins vegar önnur: þær forðuðust svæðið markvisst og héldu sig fjarri pappírnum sem hafði blotnað.
Til að kanna málið nánar vættu vísindamenn pappírinn einnig með vatni og sáu sömu viðbrögð. Veggjalýsnar héldu sig frá raka og blautum flötum.
Í framhaldinu voru gerðar markvissar tilraunir þar sem notuð var innrauð myndavél með stækkunarlinsu til að fylgjast með hreyfingum skordýranna. Með myndgreiningarbúnaði var hægt að mæla hraða og vegalengdir og bera saman hegðun eftir kyni og aldri. Niðurstöðurnar sýndu að allar veggjalýs, óháð aldri eða kyni, forðast blautt yfirborð.
