Ljóst er að mörg börn um allan heim búa við fátækt, ofbeldi og vanrækslu. Staðalímyndin af fjölskyldu þar sem barn er vanrækt eða beitt ofbeldi er líklega sú að viðkomandi fjölskylda búi við lítil efni, óregla sé nokkur í þokkabót eða að foreldrarnir hafi ekki getu til að sjá um börn sín t.d. vegna veikinda. Það eru þó til dæmi um að börn sem búa á vel efnuðum heimilum, þar sem almennur aðbúnaður er góður og börnin fá jafnvel aðgang að bestu fáanlegu menntun, séu vanrækt.
Slíkt gerist í dag og hefur gerst í fortíðinni. Filippus, konungur Belgíu, er einn þeirra einstaklinga sem ólst upp við vanrækslu af hálfu foreldra sinna.
Filippus er fæddur árið 1960 og tók við konungstign árið 2013 þegar faðir hans, Albert II, afsalaði sér henni. Konungur Belgíu ber raunar titilinn Konungur Belganna en það er gert til að leggja meiri áherslu á samband hans við þjóðina fremur en tengingu hans við landsvæðið sem í dag tilheyrir ríkinu.
Móðir Filippusar Paola, sem líklega mætti kalla Pálínu á íslensku, er af ítölskum aðalsættum og giftist Albert árið 1959. Auk Filippusar eignuðust þau tvö börn.
Samband hjónanna var hins vegar lengi stirt. Albert hélt til fjölda ára við barónessu nokkra og eignaðist með henni dóttur. Faðerni hennar var opinberað þegar hún var orðin fullorðin en Albert neitaði að gangast við henni í fjölda ára. Eftir dómsmál og langvarandi opinberar deilur var þetta yngsta barn Alberts, Delphine, loks tekið formlega inn í konungsfjölskylduna árið 2020 og fékk prinsessutitil
Erfitt samband Alberts og Pálínu hafði talsverð áhrif á uppeldi Filippusar. Árið 2020 fullyrti einn fremsti barnageðlæknir Belgíu, Peter Adriaenssens, að konungshjónin fyrrverandi hefðu vanrækt elsta son sinn. Hann sagði að uppeldi Filipusar hefði verið óásættanlegt og með réttu hefðu barnaverndaryfirvöld átt að grípa inn í.
Albert varð ekki konungur fyrr en 1993 þegar eldri bróðir hans Baldvin lést. Baldvin átti hins vegar engin börn og því erfði yngri bróðir hans konungstignina. Þegar Filippus var barn sýndi Albert uppeldi hans lítinn áhuga. Albert er þó ekki sagður hafa verið hlaðinn skyldustörfum sem væntanlegur erfingi krúnunnar heldur vildi hann helst skemmta sér og njóta lífsins. Eiginkona hans var þó alveg jafn fjarstödd í uppeldi Filippusar.
Peter Adriaenssens segir að Filippus hafi orðið fyrir tilfinningalegri vanrækslu (e. emotional neglect) í uppeldinu en það sé algengasta myndin sem vanræksla í garð barna taki á sig. Filippus var að miklu leyti alinn upp af barnfóstrum og kennurum. Hann sneri sér einnig til föðurbróður síns Baldvins en þeir áttu það sameiginlegt að vera mjög feimnir sem er kannski eiginleiki sem hentar þjóðhöfðingja ekki vel. Uppeldið virðist ekki hafa hjálpað Filippusi að glíma við feimnina.
Árin áður en Filippus tók við konungstigninni þótti hann afar feiminn og vandræðalegur við opinbera viðburði. Hirðmeistari belgísku konungshirðarinnar sagði að Filippus gæti þetta einfaldlega ekki og fjölmiðlar veltu því fyrir sér hvort hann væri yfirhöfuð fær um að taka við krúnunni. Í þeirri umræðu var oft vísað til þess erfiða uppeldis sem hann hlaut. Eftir að Filippus varð konungur þykir hann hafa fundið sig nokkuð vel í hlutverkinu og ekki verið eins yfirgengilega stífur og vandræðalegur. Honum finnst öll athyglin þó ennþá óþægileg.
Peter Adriaenssens hafði þegar hann lét þessi orð falla um uppeldi Filippusar aldrei rætt við konunginn sjálfan en segist tjá sig um æsku konungsins á grunni margra ára reynslu sinnar sem geðlæknir.
Hann segir að mikil þekking hafi skapast á síðari árum á tilfinningalegri vanrækslu. Rannsóknir hafi sýnt fram að tilfinningaleg særindi hjá börnum geti haft áhrif á þróun athyglisgáfu, einbeitingar, minnis og hreyfigetu. Mestu áhrifin séu þó þau að börn læri ekki að takast á við tilfinningar sínar. Ef foreldrarnir séu alltaf fjarverandi læri börnin ekki að tala um tilfinningar. Þetta valdi líka því að börnin skorti öryggistilfinningu.
Adriaenssens segir að börn sem hljóti uppeldi sem litað er af tilfinningalegri vanrækslu hugsi mikið en segi lítið um hvað þau eru að hugsa. Þau læri að fólkið sem á að þykja vænt um þau sé fjarverandi og þá verði þessi börn þeim mun tortryggnari í garð annarra og eigi erfiðara með að mynda tengsl. Þetta sé reynsla sem mörg hafi alist upp við og konungurinn sé því ekki einn um það.
Geðlæknirinn segist hafa tjáð sig opinberlega um æsku konungsins því hann telji að það geti hjálpað börnum sem hafi gengið í gegnum það sama. Hann minnir einnig á að Filippus hafi sagt það opinberlega að hann hafi ekki átt góða æsku. Konungurinn geti hins vegar verið fyrirmynd fyrir annað fólk sem hafi alist upp við tilfinningalega vanrækslu.
Fólk sem eigi slíka æsku að baki haldi oft að það geti ekki losnað undan þungum bagga hennar. Konungurinn sé hins vegar sönnun þess að fólk geti náð sér af því að hafa alist upp við tilfinningalega vanrækslu og það sé upplífgandi.
Einkum byggt á umfjöllun The Brussels Times.
