Hannes Hólmsteinn Gissurarson, prófessor emeritus í stjórnmálafræði, segir að rektorar allra háskóla á Íslandi hafi notað mælskubrögð til að svara honum eftir að hann sagði prófessorana Magnús Árna Skjöld Magnússon og Baldur Þórhallsson vera á hjá Evrópusambandinu eftir að þeir hlutu Jean Monnet-styrk. Málið hefur verið fyrirferðamikið í umræðunni undanfarna daga og ákváðu prófessorarnir að svara honum sérstaklega í grein í Morgunblaðinu.
Viðurkenning á faglegum gæðum
Í grein sem Áslaug Ásgeirsdóttir rektor Háskólans á Akureyri, Kristín Eysteinsdóttir rektor Listaháskóla Íslands, Ólína Kjerúlf Þorvarðardóttir rektor Háskólans á Bifröst, Ragnheiður I. Þórarinsdóttir rektor Landbúnaðarháskóla Íslands, Ragnhildur Helgadóttir rektor Háskólans í Reykjavík og Silja Bára Ómarsdóttir rektor Háskóla Íslands, skrifa segja þær að því hafi verið haldið fram að með styrkjum úr evrópskum samkeppnissjóðum hafi Evrópusambandið keypt sér hollustu þeirra fræðimanna sem öfluðu styrkjanna.
„Erlendir rannsóknastyrkir eru ekki merki um hollustu við ákveðin stjórnmálasjónarmið. Þeir eru viðurkenning á faglegum gæðum rannsókna og getu rannsakenda til að standast alþjóðlegan samanburð. Það er ástæða til að fagna þeim árangri, ekki tortryggja hann,“ segja þær í greininni.
Mælskubrögð
Hannes svarar þeim í grein í Morgunblaðinu í dag og segir að hann hafi verið að benda á að Baldur og Magnús Árni hafi þegið Jean Monnet-styrki:
„Ég sagði, að eðlilegt hefði verið að láta þess getið, þegar þeir komu fram opinberlega til stuðnings málstað sínum, að þeir væru Jean Monnet-prófessorar, en það hefði ekki verið gert.“
Sakar hann rektorana um mælskubrögð:
„Fyrra mælskubragð rektoranna er að snúa þessari ábendingu minni í þá staðhæfingu, að „með styrkjum úr evrópskum samkeppnissjóðum hafi Evrópusambandið keypt sér hollustu þeirra fræðimanna, sem öfluðu styrkjanna“. Þetta er augljóslega önnur og miklu hæpnari fullyrðing en sú, sem ég setti fram í Spursmálum,“ segir Hannes. „Sjálfur tel ég, að almennt geti ESB ekki keypt sér hollustu með styrkjum frekar en nokkur annar aðili. Ég hef sjálfur verið Erasmus-gistiprófessor á Ítalíu, en það hefur ekki breytt neinu um stjórnmálaskoðanir mínar.“
Rektorarnir hafi ekki hrakið þá skoðun hans að Baldur og Magnús Árni hafi átt að láta þess getið í kosningabaráttunni fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna um aðildarviðræður við Evrópusambandið að þeir hefðu fengið styrki:
„Hitt mælskubragð rektoranna sex er að víkka út umræðuna, svo að hún snúist almennt um hvort rannsóknastyrkir frá útlöndum séu æskilegir. Auðvitað geta þeir verið það, sérstaklega í raunvísindum og frumkvöðlastarfi. En þá er horft fram hjá eðli Jean Monnet-styrkjanna. Þeir eru beinlínis ætlaðir til þess að styrkja kennslu og rannsóknir í Evrópufræðum, einkum og sér í lagi samrunaþróun Evrópu (European integration), eins og segir á heimasíðum ESB,“ segir Hannes. „Ég hef spurt, hvort dæmi séu þess, að menn hafi orðið Jean Monnet-prófessorar, hafi þeir áður sett fram þá skoðun, að ESB sé óþarft eða óæskilegt, eða gagnrýnt það harðlega. Ég hef ekki fengið svar.“
