Kolbrún Baldursdóttir, þingkona Flokks fólksins og fyrrverandi borgarfulltrúi, gagnrýnir meirihluta Sjálfstæðisflokks, Framsóknarflokks og Viðreisnar í Reykjavík fyrir að loka svæði hjólhýsabúa á Sævarhöfða. Fólkið hverfi ekki.
„Nú hefur nýr meirihluti Reykjavíkurborgar ákveðið að loka svæði fyrir hjólhýsabúa á Sævarhöfða og reka fólkið burt. En hvert á það að fara?“ segir Kolbrún í aðsendri grein á Vísi. „„Engin miskunn hjá Magnúsi“ segir gamalt orðatiltæki. Mér varð hugsað til þess þegar ég las þessi nýjustu tíðindi af aðstæðum hjólhýsabúa.“
Ómanneskjulegt
Bendir hún á að Flokkur fólksins hafi um árabil barist fyrir stöðu þessa hóps. Sjálf hafi hún heimsótt Sævarhöfða árið 2024 til að kynna sér aðstæðurnar og henni hafi brugðið illa við að sjá þær. Þetta hafi ekki verið mannsæmandi og í raun eins og fólkinu væri gert að búa á sorphaug. Tímabundin ráðstöfun dróst árum saman.
„Sævarhöfði hefur aldrei verið boðleg lausn til framtíðar. Um það virðast raunar flestir sammála. Fólk á ekki að þurfa að búa til lengdar við hávaða, mengun og óöryggi á svæði sem var aldrei hugsað undir heimili þess,“ segir Kolbrún.
Á vakt síðasta meirihluta hafi verið samþykktur samningur við Samtök hjólabúa um aðgang að landi í Gufunesi. Lausn hafi verið í sjónmáli. En aðeins nokkrum vikum síðar hafi núverandi meirihluti, með stuðningi Miðflokks, sópað þeirri lausn út af borðinu.
Sjá einnig:
„Við erum bara öll að fara af límingunum af kvíða og erum, eins og eðlilegt er, mjög reið“
„Íbúarnir fá tvo mánuði til að yfirgefa Sævarhöfða og engin önnur lóð er í boði. Þessu fólki er í raun vísað út á Guð og gaddinn. Það finnst mér ekki aðeins kaldranalegt heldur ómanneskjulegt,“ segir Kolbrún. „Það er auðvelt að loka svæði, segja upp samningi og strika út reit á korti. En það er ekki hægt að strika út fólk.“
Fjölbreyttur hópur
Bendir hún á að hjólhýsabúar séu ekki einsleitur hópur. Sum þeirra kjósi þetta búsetuform en önnur hafi takmarkaða möguleika á húsnæðismarkaði. Sum séu vinnandi fólk en önnur lífeyrisþegar.
„Fyrir marga hefur hjólhýsið verið heimili þeirra árum saman, það búsetuform sem þeir ráða við eða hafa valið sér,“ segir hún. „Biðlistar eftir félagslegu húsnæði eru langir og almenni leigumarkaðurinn er mjög mörgum fjárhagslega ofviða. Tjaldsvæði eru ekki ætluð til fastrar búsetu. Eftir stendur því sú kalda staðreynd að fólkinu er gert að yfirgefa svæðið án þess að því sé boðinn annar staður til að búa á.“
Ekki sama hvar hnífurinn lendi
Nýr meirihluti hafi boðað mikla hagræðingu í rekstri borgarinnar. Það hafi hún einnig gert sem borgarfulltrúi, en það sé ekki sama hvar niðurskurðarhnífinn ber niður.
„Við höfum séð áform meirihlutans í Reykjavíkurborg um niðurskurð í frístundastarfi og félagsmiðstöðvum. Nú er samningi um nýjan stað fyrir hjólhýsabúa sagt upp og gamla svæðinu lokað án þess að annað sé í boði. Það veldur mér áhyggjum ef hér er að birtast mynstur þar sem fyrst er skorið niður hjá þeim sem hafa minnsta svigrúmið og veikustu röddina. Hjá efnaminna fólki og börnum,“ segir hún.
„Hagræðing má ekki verða annað orð yfir það að þrengja að fólki sem nú þegar býr við þröngan kost. Ef meirihluti Sjálfstæðisflokks, Viðreisnar og Framsóknarflokks telur Gufunes ekki ganga verður hann að svara því hvert hjólhýsabúar eiga að fara. Hjólhýsabúarnir eru fólk, ekki skipulagsvandi. Það er ekki nóg að loka svæðinu, segja upp samningnum og láta þar við sitja. Þeir sem taka ákvörðun um að fólk verði að víkja með heimili sín verða líka að hafa svar við því hvert það á að fara og hvar það á að búa. Borg sem segist vera fyrir alla getur ekki strikað út fólkið sem þar býr.“
