Eyvindur Karlsson, sem starfaði sem verktaki við þýðingar hjá Sjónvarpi Símans í hartnær tvo áratugi, gagnrýnir fyrirtækið fyrir svör þess um uppsagnir og gervigreind. Sakar hann fyrirtækið um orðhengilshátt.
Í gær greindi DV frá umræðu á netinu um að Sjónvarp Símans hefði sagt upp þýðendum og skipt þeim út fyrir gervigreind. Í svari við fyrirspurn DV hafnaði Síminn þessu og sagði að þó að gervigreind væri notuð við þýðingar væri áfram einn fastráðinn starfsmaður við þýðingar og að verktakaþjónusta yrði keypt áfram eftir þörfum eins og áður.
Aðallifibrauð flestra
Eyvindur, sem starfaði við þýðingar hjá Símanum árin 2005 til 2023 með stuttum hléum, svarar Símanum í færslu á samfélagsmiðlum og gefur lítið fyrir svör fyrirtækisins.
„Þetta er auðvitað bull hjá Símanum,“ segir Eyvindur í færslunni. „Það er brjálæðisleg einföldun að segja að einn starfsmaður starfi við þýðingar hjá Símanum og þjónusta verktaka sé keypt „eftir þörfum.“ Við erum ansi mörg sem höfum verið að þýða þarna í gegnum tíðina, og þetta hefur verið aðallifibrauð flestra okkar. Það er orðhengilsháttur að gera einhvern greinarmun á "uppsögn" og því að hætta að nýta þjónustu verktaka sem margir hafa verið með föst þýðingarverkefni árum og jafnvel áratugum saman.“
Sjá einnig:
Síminn svarar gagnrýni á netinu - Styðjast við gervigreind en starfsmanni í þýðingum hafi ekki verið sagt upp
Samkvæmt heimildum DV hefur fjöldi verktaka rokkað hjá Símanum í gegnum tíðina. Oftast hafi þeir verið á bilinu 5 til 10 með föst verkefni á hverjum tíma.
„Og það breytir ekki þeirri staðreynd að verið er að skipta þýðendum af holdi og blóði út fyrir gervigreind. Finnst okkur það bara í lagi?“ spyr Eyvindur í færslunni.
Alltaf slappar þýðingar
Bendir hann á að fjarskiptalög leggi ákveðnar kvaðir á fjölmiðla um að standa vörð um tungumálið. Síminn hafi áður notað gervigreindartexta í lýsingum á efnisveitu sinni og nú eigi að fara sömu leið í þýðingum.
„Fyrir utan það að þarna er verið að taka spón úr aski skapandi fólks, sem þarf einhvern veginn alltaf að vera fyrsta verkefni gervigreindarinnar, þá finnst mér þetta vera atlaga gegn móðurmálinu okkar,“ segir hann. „Öll sem hafa séð vélþýðingar vita að þær eru alltaf slappar. Blæbrigði týnast, orðagrín misskilst, menningarlegar vísanir klúðrast o.s.frv. Ég vinn töluvert með gervigreind sjálfur og hef ágætis hugmynd um hvað hún getur og getur ekki - og þýðingar eru eitt af því sem hún getur ekki. Jafnvel þótt einn eða tveir starfsmenn verði með einhverja yfirsýn yfir þetta er borðleggjandi að það verður ekki hægt að hafa almennilegt gæðaeftirlit með þessu, til þess er magnið einfaldlega of mikið.“
Leyfa íslenskunni að deyja út
Segir Eyvindur þetta vera ömurlega þróun og spyr hvort þetta samræmist anda laganna sem krefjist þess að efni sé textað.
„Kannski er öllum sama. Kannski erum við bara búin að gefast upp á að standa vörð um það. Þá er reyndar alveg jafn gott að hætta bara þýðingum yfir höfuð. Betra að leyfa íslenskunni að deyja út en að leyfa gervigreindinni að gera hana úrkynjaða,“ segir Eyvindur að lokum og spyr hvort hægt sé að koma í veg fyrir að þau hundruð eða þúsund þættir sem hann hafi þýtt verði notaðir til þess að þjálfa gervigreindina og gera þar með kollega hans verkefnalausa.
