Stefán Pálsson, sagnfræðingur og varaborgarfulltrúi Vinstrisins, segir að hann hafi ekki orðið jafn glaður og hann hélt þegar niðurstaðan úr þjóðaratkvæðagreiðslunni lá fyrir en Stefán hvatti fólk til að kjósa gegn aðildarviðræðum við Evrópusambandið. Margir hafa lýst yfir vanþóknun á skrifum Stefáns og má greina vott af biturð meðal þeirra sem vildu fara í viðræður.
„Svo ég segi það strax, þá hélt ég að ég yrði glaðari þegar sigurinn yrði í höfn. En ég varð ekkert sérstaklega kátur. Í raun upplifði ég ekki annað en hálfgerða tómleikatilfinningu,“ segir Stefán í uppgjöri sínu á Facebook.
„Ég varð feginn hvernig kosningin fór, en um leið fyrst og fremst leiður yfir að blásið hafi verið til þessa ónauðsynlega óvinafagnaðar. Þjóðaratkvæðagreiðslan neyddi okkur sem voru á móti til að vinna saman, slíkt er eðli svona kosninga. Mér fannst það engin óskastaða að lenda við hlið fólks sem ég deili nánast engum gildum með að öðru leyti, en það truflaði mig ekkert heldur. Ég mun oft í lífinu enda í sama liði og fólk sem ég er að miklu leyti ósammála. En ekki hvað?“
Á sama tíma er Stefán þakklátur fyrir að fá þennan glugga inn í heim fólks með allt annan bakgrunn, trúir hann því að það sé gagnkvæmt.
„Það vorum ekki við andstæðingarnir sem vildum þessa kosningu. Það var ríkisstjórnin sem setti hana á dagskrá snemma í vor, beinlínis með þeim rökum að stjórnmálamenn ættu ekkert að þvælast fyrir almenningi í þessum kosningum - eða lýðræðisveislu. Þegar á hólminn var komið reyndust ráðherrarnir svo (skiljanlega) á yfirsnúningi að berjast fyrir já-inu og tóku þátt í að gaslýsa fólk með að í raun væri ólýðræðislegt að kjósa nema á einn veg í þessari kosningu. Það var lúaleg nálgun og sem ótrúlega margt fólk kokgleypti.“
Stefán segir að hann hafi ekki upplifað mikið ónæði í kringum kosningarnar. Aðeins nokkur símtöl frá fólki sem lét afstöðu hans fara í taugarnar á sér og örlítið fleiri einkaskilaboð.
„Ekkert dónalegt eða ögrandi, enda þorir fólk almennt ekki að vera með skæting við mig þar sem ég er miðaldra karl og þyki kjaftagleiður. Á sama tíma hafa konur og ungmenni sem ég þekki fengið yfir sig svívirðingarnar og linnulítið skítkast. Það finnst mér óskaplega vesælt.“
Vitnað í Shakespeare
Ólína Kjerúlf Þorvarðardóttir, rektor Háskólans á Bifröst, segir að Stefán sé með óbragð í munni:
„Þú ert sem sagt með óbragð í munni og þess vegna orðinn pirraður út í kosninguna sjálfa. Það þýðir að innst inni er þér ljóst að NEI-ið var röng ákvörðun út frá framtíðar hagsmunum þjóðarinnar. Semsagt óbragð i munni.“
Almannatengillinn Karen Kjartansdóttir er ekki jafn bjartsýn með vinaböndin og Stefán:
„Kannski hafa þessi nýju vináttubönd búið til eitthvað fallegt og uppbyggilegt og aukið skilning á málefnum hvers annars. En hingað til hef ég bara heyrt sjálfstæðismenn hæðast að þessu samstarfi og því hve einfaldir vinstri menn eru.“
Leikhúsgagnrýnandinn Jón Viðar Jónsson vitnar í Shakespeare:
„Þú getur huggað þig við það sem Shakespeare segir í Ofviðrinu: "Misery makes strange bedfellows." Og það er ekkert nýtt að kommar séu fegnir að skríða upp í kjöltuna á kapítalistunum. Sextíu og átta liðið (sem þú ert of ungur til að teljast til) gerði það svo sannarlega.“
Stærðfræðingurinn Einar Steingrímsson segir að kosningabaráttan hafi staðfest að það sé ekki svo langt á milli vinstrimanna og Sjálfstæðismanna:
„Það besta við þessa atkvæðagreiðslu var líklega einmitt að staðfesta endanlega það sem ljóst varð undir stjórn Katrínar Jakobsdóttur, hversu sammála forysta VG er eigendum Sjálfstæðisflokksins í nánast öllum helstu málum. Það er ekkert skrítið að flokkar með í grunninn gerólíka stefnu séu sammála í stöku málum. En hér er samstaðan, *í raun*, milli þessara tveggja flokka, þvert á móti afar víðtæk.“
Hugsar til þeirra í hvert sinn sem borgað er af húsnæðisláninu
Rithöfundurinn Guðmundur Andri Thorsson segir innslag Stefáns einkennilega ólund sigurvegara:
„ESB aðild hefur lengi verið óútkljáð deilumál sem varðar grundvallarsýn okkar á íslenskt samfélag. Kosningarnar leiddu þá sýn prýðilega í ljós og þið höfðuð betur sem ekki viljið hrófla við ríkjandi fyrirkomulagi í efnshagslífi og annarri skipan mála sem kynni að breytast með nýjum gjaldmiðli. Það fór sem fór og þið verðið að læra að taka sigrinum.“
Svala Jónsdóttir almannatengill skilur ekkert í vinstra fólki:
„Ég skil ekki vinstra fólk sem fór í baráttu með Halldóri Benjamin og Guðrúnu fyrir hag atvinnurekenda og sægreifa. Ekki frekar en ég skildi tvö kjörtímabil VG í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum. Persónulega upplifi ég hvort tveggja sem svik,“ segir hún.
„Kannski er þetta fólk upp til hópa skuldlaust eða svo vel launað að það þarf ekki að hafa áhyggjur af vöxtum, verðtryggingu eða háu matarverði. Ég veit það ekki.
En ég mun hugsa til ykkar í hvert sinn sem ég borga af húsnæðisláni sem er 33 þúsund króna afborgun og 133 þúsund króna vextir, og það verða ekki allt fallegar hugsanir.“
