Ólafur Stephensen, framkvæmdastjóri Félags atvinnurekenda, segir að hann sé gríðarlega sáttur við að þjóðin hafi loksins fengið að skera úr um málið og að nú liggi fyrir að næstu árin verði ekki farið í aðildarviðræður við Evrópusambandið. Nú þegar það liggi fyrir þá sé hægt að ná samstöðu utan um önnur mál, þrennt muni sé líklegt til að gerast núna þegar spurningin um ESB sé ekki lengur á borðinu.
Í fyrsta lagi þá hafi forysta Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins lýst því yfir að Evrópusamstarf sé mikilvægt þó að Ísland verði ekki aðili að Evrópusambandinu.
„Þá geta forystumenn þessara flokka hætt að hlaupa upp til handa og fóta og æpa að það sé verið að reyna að smygla Íslandi inn í ESB í hvert skipti sem gerður er nýr samningur eða samkomulag við sambandið, hvort sem það er um samstarf í varnar- og öryggismálum, sjávarútvegsmál eða eitthvað annað sem eflir tengsl Íslands við þetta bandalag lýðræðisríkja og sinn langmikilvægasta markað,“ segir Ólafur í færslu á Facebook. „Aðild er ekki á dagskrá og þá ættum við að geta gengið til nánara samstarfs án þess að allt fari á annan endann. Nánara samstarf við ESB auðveldar Íslandi að gæta hagsmuna sinna án þess að þurfa að ganga inn.“
Í öðru lagi þá sé nú komin víðtæk pólitísk samstaða um ágæti þess að vera í EES.
„Þá er mikilvægt að ná líka samstöðu um að hann virki eins og hann þarf að gera, ekki sízt fyrir atvinnulífið. Þáttur í því er að samþykkja frumvarp utanríkisráðherra um endurbætur á innleiðingu bókunar 35 við samninginn í íslenzkan rétt, en sú samþykkt er forsenda þess að einstaklingar og fyrirtæki geti byggt rétt á samningnum án árekstra við lög, sem sett hafa verið síðar og eru á skjön við lögfest réttindi samkvæmt samningnum,“ segir hann. „Ég geri ekki ráð fyrir að Miðflokkurinn styðji það mál frekar en flest önnur framfaramál, en Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkur ættu að taka höndum saman við stjórnarflokkana um að koma í gegn þessu máli, sem upphaflega var lagt fram af ríkisstjórn sem þessir flokkar sátu í.“
Þá verði EES-reglur innleiddar hraðar en áður í íslensk lög sem draga úr reglubyrgði minni- og meðalstórra fyrirtækja.
„Í þriðja lagi liggur fyrir að hreyfingin, sem kaus að hafna möguleika á nýjum gjaldmiðli, hafði sigur í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Röksemdir hennar um að við getum ein og sjálf lækkað vexti og verðbólgu hlutu hljómgrunn, en nei-hreyfingin hefur þó ekki skýrt í neinum grundvallaratriðum hvernig eigi að fara að því.“
Það þurfi ekki að liggja lengi yfir innlendum eða erlendum skýrslum um hagkerfið á Íslandi til að sjá að við blasa tvö erfið verkefni sem þarf að finna lausnir á. „Annars vegar þarf að færa íslenzka vinnumarkaðsmódelið að því sem gerist í okkar norrænu nágrannaríkjum, þar sem launahækkanir taka mið af framleiðniaukningu og getu útflutningsgreinanna til að greiða laun, og allur vinnumarkaðurinn fylgir þeim ramma, líka hið opinbera,“ segir Ólafur. „Hins vegar þarf að auka aðhald í opinberum fjármálum. Ég held að nú þurfi talsmenn nei-hreyfingarinnar að leggja fram sína sýn á þetta viðfangsefni. Það væri til dæmis akkur í að tveir leiðtogar Áfram Ísland, þau Halldór Benjamín Þorbergsson og Sólveig Anna Jónsdóttir, legðu fram sameiginlegar tillögur um hvernig megi nálgast þessi viðfangsefni. Ég tek fram að ég er ekkert að grínast með þetta; ég held að tillögur sem þau tvö gætu náð saman um, væru tillögur sem nokkuð breið samstaða gæti myndazt um.“
