Líklega er Jón Gnarr sá þingmaður Viðreisnar sem einna minnstan áhuga hefur haft fyrir Evrópusambandinu og því að Ísland héldi afram aðildarviðræðum við það en nú er ljóst að svo verður ekki á líftíma þessarar ríkisstjórnar. Jón var þó áður búinn að lýsa því áður að hann myndi kjósa já og vildi sjá hvernig aðildarsamningur Íslands myndi líta út. Hann segir hins vegar að það hafi verið annað en Evrópumál sem hafi orðið til þess að hann hafi boðið sig fram til Alþingis og segist hann helst hafa kosið að ráðuneyti þess málaflokks, mennta- og barnamálaráðuneytið hefði komið í hlut hans flokks en í staðinn hefðu þrír ráðherrar verið í ráðuneytinu á þá tíma sem ríkisstjórnin hafi verið við völd.
Jón skrifar í Facebook-pistli að hann sé ekki óvanur að tapa:
„Ég tapaði í síðustu forsetakosningum. Ég er reyndar satt best að segja mjög þakklátur fyrir það Ég hef líka margoft haft rangt fyrir mér um allskonar. En ég hef alltaf búið að því sem ég lærði í júdóinu; að eftir skell skiptir höfuðmáli að standa aftur á fætur. Með aldrinum hefur mér líka lærst að hvort sem maður vinnur eða tapar þá er maður alltaf að læra og ósigur er oftar en ekki besti kennarinn. Ég vil jafnvel ganga svo langt að segja að flest það mikilvægasta sem ég hef lært í lífinu hafi ég lært af mistökum.“
Menntamálaráðherra
Jón segir að hann hafi í raun aldrei haft neinn sérstakan áhuga á Evrópusambandinu. Málefni barna- og ungmenna hafi haft miklu áhrif á að hann fór í þingframboð en hann geri sér grein fyrir hvað felist í að vera þingmaður Viðreisnar:
„Ég hef aldrei verið neinn sérstakur áhugamaður um Evrópusambandið. Þegar ég ákvað að bjóða mig fram til Alþingis og undir merkjum Viðreisnar þá gerðist ég hluti af ákveðinni liðsheild. Ég fékk að vita að ef Viðreisn kæmist í ríkisstjórn þá yrði þjóðaratkvæðagreiðsla um aðildarsamninga við ESB sett á dagskrá. Ég átti ekki í neinum vandræðum með það, fannst það bara skemmtileg aðgerð. Það kom mér gríðarlega á óvart hvað þetta varð svo að svona miklu hitamáli.“
Jón fer ekkert í grafgötur með frekar en fyrri daginn hvaða málaflokki hanni brenni mest fyrir:
„Ég sóttist eftir því að komast á þing til að reyna að vinna að úrbótum í málefnum barna og ungmenna á Íslandi sem eru í erfiðri stöðu einhverra hluta vegna. Það er margþætt og snúið mál á marga vegu og ekki að ástæðulausu sem þessi málaflokkur er kallaður fjölþættur.“
Hann segist hafa vonast til þess að hans flokkur fengi mennta- og barnamálaráðuneytið og verið þá tilbúinn til að taka það sér að verða ráðherra. Í staðinn sé nú þriðji ráðherrann í ráðuneytinu það sem af er þessu kjörtímabili sem hafi ekki reynst gott fyrir þennan málaflokk sem skipti hann svo miklu máli:
„Meðan meirihlutaviðræðurnar stóðu yfir vonaðist ég auðvitað eftir því að Viðreisn myndi fá lyklavöld í þeim ráðuneytum sem þessi málaflokkur fellur undir og þá sérstaklega Mennta- og Barnamálaráðuneytið. Ég var jafnvel til í að taka á mig að verða ráðherra ef til þess kæmi. En svo fór ekki. Hlutir röðuðust öðruvísi og ég hafði enga aðkomu að því. Það voru vissulega nokkur vonbrigði en ég ákvað að láta það ekki á mig fá heldur leggja mig fram við að byggja upp gott samstarf við ráðherrann og samstarfsfólk hans. Kjörtímabilið er nú rétt hálfnað en aðstæður hafa hagað því þannig að við erum nú á þriðja ráðherranum. Það gefur augaleið að í svona umskiptum glatast margt sem hefur áunnist og það hafa verið vonbrigði. Ég hef reynt að mæta því af æðruleysi og tel reyndar að hlutir horfi til betri vegar og ég eigi nokkurn hlut í því. En betur má ef duga skal.“
Blendinn
Jón kaus já í atkvæðagreiðslunni en var greinilega ekki alveg eins spenntur fyrir og félagar hans í þingflokki Viðreisnar að meirihluti þjóðarinnar myndi velja já:
„Ég hafði nokkuð blendnar tilfinningar til þessarar þjóðaratkvæðagreiðslu, sérstaklega eftir að hitna byrjaði í kolunum. Ég vonaðist auðvitað eftir því að þetta yrði samþykkt og studdi það með ráðum og dáð. En um leið óttaðist ég að afleiðingarnar yrðu þær að hugsanlegar samningaviðræður við Evrópusambandið myndu yfirtaka allt, yrðu mál númer eitt, tvö og þrjú, um annað yrði ekki talað og þessi málaflokkur minn yrði nær algjörlega settur til hliðar.“
Segist hann að lokum ekkert yfirgengilega svekktur og ætli sér að vinna áfram í málefnum barna- og ungmenna:
„Ég er ekkert sérstaklega svekktur. Mér finnst leitt hvað þetta var oft harðneskjulegt og finn til með öllum vinum mínum sem urðu fyrir aðkasti og brunnu fyrir þessu máli af öllu hjarta. Ég held nú áfram að vinna að þeim málum sem ég brenn fyrir. Ég er búinn að læra heilmikið af þessu ferli öllu saman. Ég vona að okkur beri gæfa til að heila okkur af öllum ágreiningi og ósætti og reynum frekar að hugsa vel um hvert annað. Gangi okkur allt að sólu.“
