Nicholas Elliott er búinn að heimsækja 33 þjóðþing á aðeins 19 mánuðum og ætlar sér að heimsækja eins mörg og hann getur. Nicholas heimsótti Alþingi Íslendinga nýverið og ætlar að koma aftur til landsins næsta sumar því hann náði ekki að skoða Þingvelli. Nicholas er Breti af karabískum ættum og starfar sem kennari, hann var á leiðinni inn í þinghús Jamaíku þegar DV náði af honum tali.
„Þetta byrjaði allt með ást minni á spurningaspilum, mig hefur alltaf langað að vita allt um allt. Það varð til þess að ég var keppandi í spurningaleik í sjónvarpinu og það leiddi til þess að ég heimsótti breska þinghúsið,“ segir hann. Það var upplifun sem breytti lífi hans. „Ég komst að svo miklu um Bretland, söguna og stjórnkerfið, hluti sem ég hafði ekki hugmynd um. Svo þegar ég var með dóttur minni, sem er að læra stjórnmálafræði, á ferðalagi í Belgíu þá sannfærði ég hana um að kíkja í þinghúsið þar. Það var alveg jafn áhugavert og þá ákvað ég, ég ætla að heimsækja eins mörg þinghús og ég get.“
Nicholas var mikill heimsborgari en áður en hann hóf þetta verkefni hafði hann alls komið til 64 landa og á vini víða, þar á meðal á Íslandi. Hann er fæddur á Englandi, móðir hans er frá St. Luciu, faðir hans er frá Jamaíku, hann lærði í Rússlandi, á konu frá Póllandi og bjó lengi í Slóvakíu.
Með því að heimsækja þinghúsin og tala við fólk hefur hann til dæmis leitað svara við spurningunni um hvert sé elsta þingið. „Það er Tynwald á eyjunni Mön, stofnað árið 979.“ Gat blaðamaður ekki stillt sig um að minna hann á að Alþingi Íslendinga var stofnað árið 930. „En Alþingi hefur ekki verið starfrækt allan tímann og á sama stað.“
Ánægður með Alþingi
Þegar Nicholas hefur haft samband við þjóðþing sem bjóða ekki upp á skoðunarferðir þá segist hann alltaf fá spurninguna, hvers vegna? Hann segir að minni ríki eins og Ísland séu mun opnari en þau stærri, þegar hann hafði samband við Alþingi var honum tekið vel.
„Það besta við Alþingi er að leiðsögumaðurinn var með stjórnmálafræðimenntun, það var mun áhugaverðara en að tala við þingmenn, þeir vita yfirleitt ekki allt um söguna. Ég fékk svör við öllum spurningum sem mér datt í hug,“ segir hann.
„Helsti munurinn á íslenska þinginu og öðrum er allur þessi fjöldi kvenna. Yfirleitt eru gangarnir þaktir myndum af körlum. Þarna var bara málverk af forsetanum ykkar sem var kjörin 1980 og fullt af öðrum merkilegum konum.“
Honum er farið að þykja vænt um Ísland. „Ég hafði aldrei hitt neinn sem hafði komið til Íslands, núna er ég búinn að sannfæra minnst fimm um að kíkja til ykkar. Ísland er rosalegt land, það lítur ekki út eins og neitt annað. Ég var alveg viss um að Ísland myndi líta út eins og hin Norðurlöndin en þetta er allt annað,“ segir hann og hlær. „Svo er svo galið að þið eruð öll skyld hvort öðru.“
Hann er ekki lottóvinningshafi og reynir að ferðast sparlega, náði hann þremur þinghúsum á einni helgi með því að fljúga með lággjaldaflugfélagi og taka lest.
„Það var í raun ekki fyrr en ég kom til Íslands og keypti mér bjór að ég fattaði hvað ég er fátækur,“ segir hann og hlær. „Ég fór í pubquiz á Lebowski á Laugavegi og lenti í öðru sæti, ég var samt mjög heppinn að sá sem vann bjórumganginn gaf mér einn.“
Allar heimsóknirnar eru minnisstæðar á sinn hátt. „Þinghúsið í Þýskalandi er magnað, hvernig þeir gera sögunni skil með því að hafa veggina á göngunum bera þannig að það sjást ummerkin úr bardaganum úr seinni heimsstyrjöldinni og veggjakrotið eftir rússnesku hermennina. Ég skil rússnesku og gat lesið hvað stendur á veggjunum,“ segir hann.
„Rúmenska þinghúsið er alveg fáránlega stórt. Það er hægt að keyra í kjallaranum og mjög auðvelt að villast þarna inni, maður fær kort. Aðeins annað en í Færeyjum. Svo auðvitað hvað leiðsögumaðurinn í Slóveníu var glaður að ég skildi ekki rugla landinu saman við Slóvakíu.“
Þingin eru misróleg. „Ég var í sænska þinginu og þar er net af þingpöllunum. Leiðsögumaðurinn sagði mér að það hefði komið fyrir hræðilegt atvik þar sem tómati var kastað. Svo kemur maður á annað þing þar sem eru reglulega slagsmál,“ segir hann. „Langflest þingin eru með lítið herbergi þar sem þau geyma gjafir frá öðrum ríkjum. Sádí-Arabía gefur alltaf flottar gjafir.“
Fattaði ekki að þetta var Jeltsín
Nicholas er með langan lista af þjóðþingum sem hann ætlar að heimsækja á næstunni. Hann fékk boð í gegnum LinkedIn að heimsækja þinghús Norður-Makedóníu, þá er hann með á dagskrá að ferðast til Armeníu og Georgíu, síðar Portúgals, Sviss, Nýja-Sjálands og Írlands. Nicholas hljómar ekki eins og hann sé með sterkar stjórnmálaskoðanir sjálfur, má frekar segja að hann sé fyrst og fremst lýðræðissinni þar sem hann dregur línuna við að heimsækja þinghús þjóða þar sem ekki eru frjálsar kosningar.
Hann ætlar að láta Rússland bíða. Hann sá þó rússneska þinghúsið reglulega að utan þegar hann var við nám í Moskvu í kringum aldamótin. „Þar lenti ég í atviki sem ég mun muna út ævina. Ég var að ganga fram hjá manni í fréttaviðtali, ég var ekki að kveikja á að þetta var Boris Jeltsín,“ segir Nicholas, en Jeltsín var forseti Rússlands frá 1991 til 1999. „Ég leit á hann og hann leit á mig og gat ekki hætt að horfa á mig. Mögulega verið hissa að sjá svartan mann.“
Virðingarleysi að gerast áhrifavaldur
Nicholas ætlaði fyrst að halda úti sérstakri Instagramsíðu og birta myndir af heimsóknum sínum. Svo rann upp fyrir honum að það væri í raun ákveðið virðingarleysi. „Það á að sýna virðingu, þing er vinnustaður. Maður á ekki að vera áhrifavaldur þarna,“ segir hann. Þar að auki leyfi mörg þinghús ekki myndatökur. Vill hann því frekar ræða við fjölmiðla. „Þetta er alvarlegt, það sem er gert í þinghúsum skiptir fólk máli.“
Markmiðið með öllum heimsóknunum snýst að mestu um að safna þekkingu, hann vill þó nota tækifærið til að hvetja fólk, þá sérstaklega ungt fólk til að kynna sér eigið þjóðþing. „Þetta skiptir svo miklu máli að fólk skilji hvernig lög verða til, allt sem fólk hefur áhyggjur af er eitthvað sem gerist þarna,“ segir hann. „Ég líki þessu við að leigja út húsnæði. Þingmaðurinn sem ég kýs er leigjandi til fjögurra ára. Þetta er mitt hús, vil ég ekki hafa farið og skoðað húsið?“
