Yfirskattanefnd hefur staðfest þá niðurstöðu ríkisskattstjóra að synja öryrkja sem er skráður eigandi tveggja bifreiða um niðurfellingu á bifreiðagjaldi af annarri bifreiðinni. Fór maðurinn fram á að niðurfellingin sem hann ætti rétt á yrði af þeirri bifreið sem bæri hærra gjald en ekki hinni. Hins vegar var það þyngd bifreiðanna sem réð úrslitum.
Beiðni mannsins um niðurfellingu á bifreiðagjaldi af annarri bifreiðinni á grundvelli þess að hann væri öryrki var hafnað með vísan til þess að bifreiðagjaldið af hinni bifreiðinni hefði þegar verið fellt niður. Benti ríkisskattstjóri á að samkvæmt lögum væri aðeins heimilt að fella niður bifreiðagjald af einni bifreið öryrkja ef hann ætti fleiri en eina. Þá væri gjaldið af þeirri bifreið sem væri þyngst fellt niður og það hefði verið gert í þessu tilfelli.
Kærði öryrkinn niðurstöðuna til yfirskattanefndar. Í kærunni var bent á að undanþáguákvæði, fyrir öryrkja, í lögum um bifreiðagjald væri félagslegt og fjárhagslegt úrræði en ekki tæknilegt. Þegar undanþágan hafi verið tekin upp hafi bifreiðagjald almennt byggst á þyngd bifreiða. Í dag hafi forsendur gjaldtöku breyst verulega og bifreiðagjald ráðist af útblæstri, vélarstærð og öðrum umhverfisþáttum og tæknilegum þáttum.
Þyngri en samt lægri
Þar af leiðandi bæri sú bifreið hans sem niðurfellingin hefði náð til lægra bifreiðagjald þrátt fyrir að vera þyngri en hin bifreiðin í hans eigu.
Með því að binda niðurfellingu gjaldsins við þyngd ökutækis, án tillits til raunverulegrar gjaldbyrði, væri ekki tryggt að markmið laganna – fjárhagsleg aðstoð – næðist með eðlilegum og sanngjörnum hætti.
Kom í gögnum með kærunni fram að bifreiðagjaldið af léttari bifreiðinni væri meira en tvöfalt hærra en af þeirri þyngri, um 52.600 krónur af þeirri fyrrnefndu en um 23.500 krónur af þeirri síðarnefndu.
Fór maðurinn fram á að hærra gjaldið yrði fellt niður og hann í staðinn látinn greiða það lægra en ekki öfugt eins og ríkisskattstjóri hefði úrskurðað um.
Yfirskattanefnd tekur undir með manninum um að markmið lagaákvæðisins hafi upphaflega verið að hæsta gjaldið fyrir þá sem ættu rétt á undanþágu frá bifreiðagjöldum, en ættu fleiri en eina bifreið, ætti að falla niður. Orðalag ákvæðisins væri hins vegar skýrt. Undanþágan gilti um þá bifreið sem væri þyngst og ríkisskattstjóri hefði fylgt því í tilfelli mannsins.
Beiðni mannsins um að hærra gjaldið af bifreiðunum tveimur yrði fellt niður og hann í staðinn rukkaður um það lægra var þar af leiðandi hafnað.
