Davíð Már Sigurðsson, íþróttakennari í Rimaskóla, segir að öryggisvottaðir leikvellir séu úlfur í sauðargæru. Kerfið sé svo upptekið af því að passa upp á börn að þau þroskist ekki.
„Hvers vegna líta allir leikvellir út nú til dags eins og þeir séu hannaðir af lögfræðingum,“ segir Davíð í aðsendri grein á Vísi. „Það eru sætisbelti á rólunum, þykkt lag af fallefni úr gúmí eða plastkurli. Agnarsmáar rennibrautir og klifurgrindur sem henta í mesta lagi börnum í leikskóla. Öryggishyggjan er allsráðandi.“
Sandur eða gúmmíkurl
Staldrar Davíð við þetta og veltir fyrir sér hvers þetta sé svona. Hvernig ónæmiskerfi ungviðisins bregðist við algjörlega gerilsneiddu leikumhverfi.
„Ef við setjum þetta í samhengi, hvort væri barni betra, að japla á sandi eða gleypa gúmíkurl. Hvernig læra börn að meta áhættu ef engin áhætta er fyrir hendi,“ segir hann.
Eðlileg varúðarráðstöfun sé að klæða keðjurnar á rólum með plasti svo að það sé ekki hætta á að þær vefjist utan um háls. Hins vegar sé ekki eðlilegt að setja á þær belti svo það sé ekki hægt að stökkva úr þeim.
„Börn þurfa að læra að passa sig og athafna sig í umhverfi sínu á öruggan hátt. En það er ekki gert með því að snuða þau um krefjandi ástæður,“ segir Davíð.
Hentu leiktækjum
Rifjar hann upp viðtal við fyrrverandi bæjarstjóra sveitarfélagsins Álftaness þar sem kom fram að við samrunann við Garðabæ árið 2013 þurfti að rífa niður öll leiktæki á nesinu því þau voru ekki öryggisvottuð.
„Einnig kemur til hugar fíaskóið kringum trékofann í vesturbænum sem Reykjavíkurborg hugðist rífa niður af öryggisástæðum þó blessunarlega hafi það ekki gengið eftir þökk sé öflugum mótmælum barnanna sem kofann byggðu og foreldra þeirra. Því þau voru auðvitað fullfær um að meta aðstæður,“ segir Davíð.
Ekkert liggur við
Þar liggi vandinn að mati Davíðs. Öryggishyggja snúist upp í andhverfu sína og hættir að mæta þörfum þeirra sem hún á að þjóna. Fólk læri ekki að umgangast umhverfi sitt af öryggi og virðingu ef ekkert liggur við.
„Kerfið sem er svo upptekið að passa að enginn sé ábyrgur fyrir engin líkama eða gjörðum getur ekki búið til þroskandi umhverfi sem börn þurfa til að vaxa úr grasi. Því ef áhætta liggur fyrir þá er engin endurgjöf frá umhverfinu og það rænir þroska. Veitum börnum ábyrgð og treystum þeim til að reka sig á. Að klifra í trjánum, ganga í skólann eða á æfingu,“ segir hann að lokum. „Börn geta hluti, ef við bara leyfum þeim það.“
