Bæjarstjóri Ölfuss, Elliði Vignisson, gagnrýnir ríkisstjórnina vegna fjölgunar opinberra starfsmanna. Af um þúsund störfum sem hafi orðið til seinasta árið hafi 96 prósent þeirra verið hjá hinu opinbera en aðeins 38 á almennum vinnumarkaði. Þetta kemur fram í grein Elliða hjá Vísi þar sem hann varar við fjölgun opinberra starfsmanna en sleppir því að tilgreina að fjölgunin hefur fyrst og fremst átt sér stað hjá sveitarfélögunum.
„Opinber þjónusta verður ekki fjármögnuð með fleiri opinberum störfum. Hún er fjármögnuð með verðmætum sem verða til í atvinnulífinu. Með útflutningi, framleiðslu, nýsköpun, fjárfestingu og vinnu fólks sem selur vöru og þjónustu á markaði,“ skrifar Elliði og tekur fram að opinber störf séu ekki óþörf. Þessi þróun eigi sér efnahagslegar skýringar enda séu vextir háir, fjármögnun dýr og óvissa mikil.
„Á meðan heimilin og atvinnulífið eru að hægja á sér heldur hið opinbera áfram að þenjast út. Útgjöld hins opinbera jukust um 8,3% á fyrsta ársfjórðungi en tekjurnar aðeins um 3,8%. Hallinn varð 23,7 milljarðar króna á aðeins þremur mánuðum,“ skrifar Elliði en hann telur það sérkennilega hagstjórn að kæla atvinnulífið samhliða útgjaldaaukningu og fjölgun opinberra starfsmanna.
Um það hefur verið fjallað áður á árinu en í febrúar var greint frá því að opinberum starfsmönnum hefði fjölgað um 1.250 milli ára á meðan starfandi utan hins opinbera hefði fækkað. Nú nokkrum mánuðum síðar er um minni fjölgun að ræða milli ára hjá hinu opinbera. Í febrúar var greint frá því að starfandi utan hins opinbera hefði fækkað um 910 milli febrúar 2025 og febrúar 2026. Í grein Elliða segir nú að þessi fækkun sé úr sögunni og hafi störfum á almennum vinnumarkaði fjölgað um 38 milli ára.
Elliði tekur eins ekki fram hvar þessi fjölgun hefur verið hjá hinu opinbera, en til opinberra starfsmanna teljast bæði starfsmenn ríkis og sveitarfélaga og í febrúar reyndist meirihluti þeirrar fjölgunar opinberra starfsmanna sem varð milli ára vera hjá sveitarfélögunum. Ríkið bar ábyrgð á um það bil 500 störfum af 1.250 og voru langflest þeirra í heilbrigðisþjónustu. Restin var hjá sveitarfélögunum eða um 750 störf.
Elliði segir það hlutverk stjórnvalda að mæta mótvindi frekar en að magna hann og gerir hann athugasemdir við aðgerðir ríkisstjórnarinnar sem hann telur draga úr samkeppnishæfni atvinnulífsins, svo sem skattahækkanir, hækkuð veiðigjöld, auknar álögur á ferðaþjónustu og frestun fjárfestingarverkefna.
Setur Elliði þessa fjölgun opinberra starfsmanna í samhengi við mögulegar aðildarviðræður við Evrópusambandið og varar við því að slíkt muni hafa í för með sér enn meiri fjölgun opinberra starfsmanna, en þá tilgátu sína styður hann ekki gögnum, svo sem með tilvísun til tímans þegar aðildarviðræður voru síðast í gangi.
Loks tekur hann fram að þó að Íslendingar þurfi öflugt velferðarkerfi þá verði velferð ekki byggð á því að fjölga fólki á launaskrá hins opinbera heldur með því að skapa skilyrði fyrir framleiðslu, fjárfestingu og fjölgun starfa á almennum vinnumarkaði. Einkaframtakið sé ekki skattstofn heldur undirstaða lífskjara.
„Þegar 96% fjölgunar starfandi fólks er hjá hinu opinbera er það ekki merki um verðmætasköpun. Það er viðvörun um að framleiðslugrunnurinn sé að veikjast á meðan yfirbyggingin stækkar. Það sýnir að hagstjórn ríkisstjórnarinnar er ekki að skapa atvinnulífinu þau skilyrði sem það þarf.
Þetta er ekki uppskera. Það er verið að éta útsæðið.“
