Kraftmiklar umræður sköpuðust um yfirráð fiskimiða og fiskveiðiauðlindina þegar rithöfundurinn Einar Kárason gagnrýndi að þorskastríðin væru notuð til að hvetja fólk til að kjósa gegn aðildarviðræðum við Evrópusambandið og rifjaði upp ummæli skipherra úr þorskastríðunum um kvótakerfið.
„Nú sér maður komment eins og þau að til lítils hafi verið barist í landhelgisstríðunum ef eigi nú að fara að afhenda "Brusselvaldinu" fiskimiðin. Fyrir nú utan þá staðreynd að það ætli enginn að gera, og að ekkert slíkt standi til eða sé minnsti möguleiki á að geti orðið, þá má rifja upp orð frægstu hetjunnar úr landhelgisdeilunum, Guðmundar Kjærnested, sem sagði á gamals aldri að hann hefði talið sig vera að berjast fyrir yfirráðum allra landsmanna yfir miðunum, en ekki til að einkaaðgangur eða hreinlega eignarhald yfir þeim yrði afhent fáeinum einstaklingum, eins og hefur gerst,“ skrifar Einar í færslu á Facebook.
Orð Guðmundar
Guðmundur Kjærnested var skipherra hjá Landhelgisgæslunni í áraraðir og varð þjóðhetja í þorskastríðunum, hann lést árið 2005. Guðmundur var í viðtali við tímaritið Ægi árið 2002 þar sem hann ræddi um kvótakerfið í tilefni af því að 30 ár voru liðin frá því að landhelgin var færð út í 50 mílur.
„Ég hélt satt að segja að með því að berjast fyrir að fá yfirráð yfir okkar fiskveiðilögsögu væri vandinn leystur. En það er nú eitthvað annað, mér sýnist vandinn hafa aukist. Ég segi fyrir mig að ég hefði ekki staðið í þessari baráttu öll þessi ár ef ég getað ímyndað mér að staðan yrði svona nokkrum árum síðar,“ sagði Guðmundur í viðtalinu. Fjallað var um orð Guðmundar í DV á sínum tíma.
Hannes ver kvótakerfið
Hannes Hólmsteinn Gissurarson, prófessor emeritus í stjórnmálafræði, svarar Einari og segir það augljósa staðreynd að með aðild að ESB þá muni Brussel öðlast yfirráð yfir fiskimiðum Íslands og það sé engar undanþágur að fá. Svo kemur hann kvótakerfinu til varnar:
„Það hefur gefist best að láta einkaaðila nýta auðlindir, og afraksturinn rennur sjálfkrafa í neyslu eða fjárfestingar og gerir það sennilega betur en við þjóðnýtingu,“ segir Hannes og nefnir ótal dæmi:
„Bolsévíkar þjóðnýttu jarðnæði, og afleiðingin varð hungursneyð í frjósamasta landi heims, Suður-Rússlandi og Úkraínu. Í Simbabve hafa jarðir verið teknar af hvítum bændum, og afleiðingin varð, að Simbabve komst í ruslflokk. Í Mexíkó er olían nýtt af ríkinu, en í Texas af einstaklingum, og auðvitað þarf þess vegna að stemma stigu við fólksflótta frá Texas til Mexíkó, úr vansæld einkanýtingar í hagsæld samnýtingar. Eða hvað? Er veggurinn milli Texas og Mexíkó ekki til þess að koma í veg fyrir fólksflutninga frá Texas til Mexíkó?“
„Varstu í alvöru að skrifa þessa setningu?“
Hannes segir alla græða á ríku fólki og skýtur á Einar fyrir að hafa skrifað bækur um Jón Ólafsson og Jón Ásgeir Jóhannesson:
„Öll þjóðin græðir á því, að til sé ríkt fólk, sem getur lagt til áhættufjármagn, keypt vöru, sem verður smám saman ódýrari vegna vöruþróunar, og veitt valdsmönnum aðhald. Þú hefur nú sjálfur tekið að þér að skrifa lofgerðir um tvo athafnamenn, Jónana Ólafsson og Jóhannesson, og fengið fyrir gnótt fjár, svo að þú ættir að skilja, hversu gott það getur verið að eiga einhverja ríka að, en þurfa ekki að kyrja: Sæl er sameiginleg eymd,“ segir Hannes. „Hitt er annað mál, að ríka fólkið á ekki að gína yfir öllu, og það var keppikefli okkar Davíðs á sínum tíma, þegar Jón Ólafsson ætlaði að fara að mynda vinstri stjórn árið 1999 (eins og þú lýsir í bókinni um hann) og Ásgeir ætlaði að fara að stjórna landinu upp úr 2002, þegar Samfylkingin þín var farin að hegða sér eins og dótturfélag auðhrings. Þeir tímar voru furðulegir.“
Illugi Jökulsson rithöfundur dregur út setningu Hannesar um að ríka fólkið eigi ekki að gína yfir öllu og spyr:
„Varstu í alvöru að skrifa þessa setningu?“
Hannes svarar og fer í sagnfræðigírinn:
„Já, ég man þá tíð, þegar þú og fleiri voruð á mála hjá Jóni Ásgeiri. Guðmundur Andri og Þorvaldur Gylfason skrifuðu greinar honum til varnar, þegar samstarfsmaður hans kærði hann fyrir bókhaldsbrot, sem hann var raunar síðar sakfelldur fyrir,“ segir Hannes og bætir við: „Nú tek ég það fram, að mér hefur alltaf verið vel við Jón Ásgeir. Hann er dæmigerður frumkvöðull, lækkaði vöruverð með hagsýni, dugnaðarforkur. En hann fór fram úr sjálfum sér, eins og hann viðurkennir eflaust núna. Þeir Jónarnir ætluðu að ráða því, hvaða ríkisstjórnir væru í landinu, og Samfylkingin tók þeim fegins hendi, því að hún hugsaði aldrei um annað en koma Davíð frá völdum.“
„Reyndu nú að vera karlmenni“
Stefán Lárus Stefánsson, fyrrum forsetaritari og sendiherra hjá Evrópuráðinu, beinir Hannesi inn á viðfangsefni færslu Einars, sem eru orð Guðmundar Kjærnested:
„Alltaf skemmtilegur Hannes, minnist ekki einu orði á það mikla stórmenni, Guðmund Kjærnested sem lagði líf sitt og áhafnar sinnar að veði til tryggja okkur öllum Íslendingum aðgang að auðlindum landhelginnar, en lifði það að sjá alla þessa draumsýn hans snúið á haus. Ég kynntist Guðmundi skipstjóra í utanríkisráðuneytinu, fyrsti maðurinn sem ég kynntist þar og fann strax að hann var stórmenni.“
Hann beinir svo orðum sínum að Hannesi:
„Þökk sé þér Hannes, sem hefur aldrei getað útskýrt þína mjög svo skrítnu brauðmola kenningu um að ofsaríka liðið hagnist okkur öllum. Ónýtir innviðir, vegakerfi, heilbrigðiskerfi og einstaklega óréttlátt kerfi sem tryggir örfáum einstaklingum ofsagróða, sbr. fráskildu hjónin á Akureyri sem aldrei munu getað kallast mannvinir eða philantrophistar sem láta auð sinni ganga til venjulegs fólk, sbr. Guggenheim og aðrir ofsaríkir í Bandaríkjunum sem reistu háskóla, sjúkrahús, bókasöfn ofl. ofl. Ekkert stendur eftir frá þessu liði sem þú dásamar. Reyndu nú að vera karlmenni og svaraðu Guðmundi Kærnested og sýndu að þú ert maður með mönnum.“
