Rekstrarstjóri ónefnds hótels vann á dögunum mál gegn fyrrverandi vinnuveitanda sínum fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur eftir að honum var fyrirvaralaust sagt upp störfum í ágúst á síðasta ári. Taldi rekstrarstjórinn að vinnuveitandinn hefði ekki haft nokkra ástæðu til að svipta hann rétti til launa í uppsagnarfresti með því að rifta ráðningarsamningi með vísan til trúnaðarbrests. Vinnuveitandinn hélt því aftur á móti fram að riftunin hefði verið fullkomlega réttlætanleg þar sem rekstrarstjórinn hefði gerst sekur um fjárdrátt í starfi og misnotkun á aðstöðu hótelsins.
Rekstrarstjórinn hóf störf hjá hótelinu sem húsvörður en tók síðar við starfi rekstrarstjóra. Það var í ágúst á síðasta ári sem honum var vikið fyrirvaralaust úr starfinu en í riftunarbréfi sagði:
„Í framhaldi af samtali fyrr í dag þar sem við fórum yfir málið og fram kom að þú treystir þér ekki til að vinna með nýjum yfirmönnum á [hótelinu] hefur verið tekin sú ákvörðun að segja þér fyrirvaralaust upp störfum sem og vegna trúnaðarbrests“
Alvarlegar ávirðingar
Nokkrum vikum síðar mótmælti rekstrarstjórinn riftuninni og fór fram á full laun í uppsagnarfresti. Tók hann fram að meintur trúnaðarbrestur væri órökstuddur með öllu og eins gæti það ekki falið í sér verulega vanefnd á ráðningarsamningi að vera ósáttur með nýja yfirmenn.
Þá fyrst ákvað vinnuveitandinn að lýsa meintu trúnaðarbroti nánast og var dregin upp býsna ævintýraleg mynd.
Maðurinn og þáverandi sambýliskona hans, sem einnig vann á hótelinu, voru sögð hafa rekið veisluþjónustu en þau hefðu selt þjónustu sína í nafni hótelsins. Eins hefði maturinn verið útbúinn í húsnæði hótelsins, með matvælum, starfsfólki og aðföngum hótelsins. Hótelið hafi þó ekki fengið tekjurnar af þessum viðskiptum heldur veisluþjónustan.
Ekki nóg með það heldur hefði rekstrarstjórinn eins látið gera við einkabifreið sína á kostnað hótelsins og reynt að leyna því með því að láta ekki skrá bílnúmer á reikninga. Eins var því haldið fram að rekstrarstjórinn hefði látið vinnustaðinn greiða eldsneyti og annan persónulegan kostnað.
Dómurinn taldi þó að gögn málsins styddu ekki þessar fullyrðingar með nægilega skýrum hætti. Vitni frá fyrirtækinu sem skipti við veisluþjónustuna sagðist ávallt hafa verið meðvitað um hvern það væri að skipta, þ.e. veisluþjónustuna en ekki hótelið. Samskipti fóru fram í gegnum veisluþjónustuna og maturinn var eldaður og framreiddur í húsnæði viðskiptavinarins. Starfsmaður hótelsins, sem hafði aðstoðað við veislurnar, bar einnig vitni og sagðist hafa aðstoðað utan vinnutíma hjá hótelinu og fengið sérstaklega greitt fyrir frá veisluþjónustunni. Eins þótti það ósannað að reikningar vegna matvæla hefðu fallið á hótelið.
Óljóst hvað hótelið vissi þegar riftunin fór fram
Meginatriði, að mati dómsins, var þó að af gögnum málsins var óljóst hvað stjórnendur vissu eða töldu sig vita þegar rekstrarstjóranum var vikið úr starfi. Mörg þeirra gagna sem áttu að styðja ávirðingar hótelsins komu ekki fram fyrr en vikum eftir brottreksturinn. Eins gat fyrirsvarsmaður hótelsins ekki gefið skýrar dagsetningar um hvenær grunur vaknaði um meint misferli rekstrarstjórans eða hvenær slíkur grunur þótti staðfestur.
Rekstrarstjóranum hefði ekki verið gerð grein fyrir þessum ávirðingum í riftunarbréfinu. Lagði dómurinn áherslu á að riftun væri verulega íþyngjandi vanefndaúrræði og því gerðar ríkar kröfur til vinnuveitanda um bæði skýrleika og sönnun á þeim atvikum sem liggja að baki beitingu þess.
„Að mati dómsins renna gögn málsins og það sem fram er komið fyrir dóminum ekki stoðum undir staðhæfingar sem stefndi hefur fært fram til stuðnings fyrirvaralausri riftun ráðningarsamningsins. Í málinu hefur stefndi ekki sýnt fram á að skilyrði hafi verið fyrir hendi fyrir riftun ráðningarsamnings aðila 29. ágúst 2025 og benda gögn málsins ekki til þess að stefndi hafi á þeim tíma haft traustan grundvöll fyrir ákvörðun sinni. Stefndi hefur freistað þess fyrir dóminum að sýna fram á að þau skilyrði sem upp eru talin í bréfi lögmanns hans 8. október 2025 hafi verið uppfyllt. Dómurinn telur svo ekki vera, eins og rakið hefur verið, og hefur stefndi því ekki fært sönnur á að fyrirvaralaus brottvikning stefnanda og riftun ráðningarsamnings hans hafi verið lögmæt vegna trúnaðarbrots eða trúnaðarbrota. Því verður fallist á sjónarmið stefnanda í málinu.“
Rekstrarstjórinn fór fram á rúmlega 3,5 milljónir en fær aðeins um 660 þúsund krónur. Dómurinn tók fram að rekstrarstjórinn hafi sett kröfur sínar í málinu fram sem aðal- og varakröfu. Aðalkrafan byggði á því að hann ætti rétt á fullum launum í þriggja mánaða uppsagnarfresti. Hann hafi þó verið veikur hluta þessa tímabils og hafi fullnýtt veikindarétt sinn. Því væri ekki hægt að fallast á aðalkröfuna. Dómari ákvað því að fallast á varakröfuna sem hljóðaði upp á rétt rúmar 2 milljónir. Inni í þeirri tölu voru miskabætur sem rekstrarstjórinn fór fram á vegna framkomu vinnuveitandans í hans garð. Dómari taldi ekki efni til að fallast á miskabótakröfuna og dró hana frá varakröfunni. Eftir stóðu rétt rúmar 660 þúsund krónur.
Dómurinn var kveðinn upp í Héraðsdómi Reykjavíkur þann 6. júlí sl.
