Skemmdarverk, sem unnin voru aðfararnótt miðvikudags við Grafarvogskirkju þegar málað var yfir hinsegin fána sem hefur skreytt tröppurnar fyrir framan kirkjuna undanfarin ár, er til skoðunar hjá lögreglu, en það er rannsakað sem hatursglæpur.
Einstaklingur, sem segist einn bera ábyrgð á skemmdarverkinu, tekur ábyrgð á skemmdarverkinu og útskýrir ástæður sínar í yfirlýsingu sem hann sendi Nútímanum og hann birtir nafnlaust. Nútíminn greinir ekki frá nafni viðkomandi og ekki er vitað hvort yfirlýsingin var send inn nafnlaust eða ekki.
Einstaklingurinn segir sig listamann og að markmið sitt hafa verið að vekja umræðu um stöðu þjóðfánans, þjóðernisvitund og það sem hann kallar pólitískan réttrúnað. Um „myndlistargjörning“ hafi verið að ræða sem hugsaður var sem prófsteinn á viðbrögð samfélagsins og fullyrðir viðkomandi að öll viðbrögð hafi orðið eins og hann hafi gert ráð fyrir. Hann hafnar því að gjörningurinn hafi verið sprottinn af hatri í garð samkynhneigðra eða annarra hópa.
Yfirlýsingin er birt í heild sinni, en hún er svohljóðandi:
„Eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár.
Það er áhugavert að fylgjast með umræðunni eftir myndlistar gjörningin sem ég stóð fyrir.
Mér fannst hann fullkominn prófsteinn til þess að mæla hvar samfélagið er statt þessa stundina.
Ég hafði lengi hugsað þennan gjörning í bak og fyrir og hvaða áhrif hann hefði og hver viðbrögðin yrðu, og nákvæmlega allar sviðsmyndir sem ég spáði rættust.
Hér úthrópar góðafólkið um að íslensku fánalitirnir séu orðið tákn um hatur og allt það slæma sem á sér stað í heiminum og að um skemmdarverk sé að ræða. En hér var ekki einu sinni um hinn eiginlega íslenska fána að ræða heldur einungis liti hans og hlutföll.
En við þurfum þá að staldra við og spyrja okkur öll grundvallarspurningar, af hverju samfélagið er komið á þann stað að við erum búin að gleyma hver við erum sem þjóð og hvað það er sem tengir okkur öll saman.
Ég hef ekkert á móti samkynhneigðu fólki frekar en öðru fólki. En þessi gjörningur afhjúpar með öllu þankagang þess hóps sem finnst hann vera undir árásum sem er alls ekki tilfellið, einfaldlega stekkur fólk strax til og vill verða fórnalamb á núll einni. Hér er einfaldlega verið að skipta einum lit út fyrir annan á einum af þessum fjölmörgu stöðum þar sem regnbogalitirnir eru og þreyta samfélagsumræðunni einhverju besta prófi sem um getur. Hér er ekkert fórnarlamb.
Auðvitað er það galin staða að ef maður vill fá íslensku þjóðfána litina á kirkjuna sem ég hef sótt í frá því að ég var barn í sunnudagaskóla og tekið þátt í starfi hennar og verið mér á tímamótum í lífinu, að þá þurfi ég að koma eins og glæpamaður í skjóli myrkurs og mála í flýti og ekki getað gefið mér tímann, aðstæðurnar eða virðinguna sem svona verkefni á skilið.
En á sama tíma má biskup Íslands gera nákvæmlega það sem passar hennar persónulega erindi sama hvað öðrum sóknarbörnum finnst.
Af hverju eru blátt, rautt og hvítt orðið glæpur í dag, en regnbogalitir í lagi?
Við búum orðið í landi þar sem fólk má ekki hafa skoðanir sem fara á mis við aðrar skoðanir án þess að vera rökkuð niður. Þessi pólitíski réttrúnaður sem er í boði góða fólksins þarf að fara í gagngera endurskoðun ef við ætlum að geta sameinast sem þjóð aftur að sameiginlegu markmiði um velferð.
Ég ber ekkert hatur í hjarta mér heldur einungis ást á íslenskri grundu og von um bjarta framtíð fyrir sjálfstæða íslenska þjóð um ókomin ár.
Ég sem myndlistarmaður var einn þarna að verki þó svo að ég hafi fengið aðstoð.
Ég bíð nú rólegur heima hjá mér eftir að lögreglan handtaki mig fyrir grafalvarlegan hatursglæp og geri mig þar að píslarvotti.
Sálmur 23:1.“**
