Lögfræðingur taldi að sér hefði verið mismunað á grundvelli kyns þegar hún hlaut ekki ráðningu sem sviðsstjóri hjá sveitarfélaginu Skagafirði. Hún leitaði því til kærunefndar jafnréttismála en málið er nokkuð áhugavert þar sem helstu rök lögfræðingsins voru greinarmerkjasetningin í atvinnuauglýsingunni.
Í auglýsingu voru menntunar- og hæfniskröfur tilgreindar með eftirfarandi hætti:
„Meistarapróf eða embættispróf í lögfræði, meistarapróf í opinberri stjórnsýslu eða sambærilegt nám sem nýtist í starfi“
Taldi lögfræðingurinn augljóst af notkun kommu í þessari setningu að þar væri farið fram á umsækjanda sem væri bæði með meistara- eða embættispróf í lögfræði og meistarapróf í opinberri stjórnsýslu. Konan uppfyllti bæði skilyrðin en karlmaðurinn sem var ráðinn væri aðeins meistari í opinberri stjórnsýslu en ekki lögfræðimenntaður.
Vísaði lögfræðingurinn til þess að þar sem skilyrðin tvö séu talin upp með kommu á milli sé um upptalningu að ræða, en slíkt komi fram í auglýsingu um setningu íslenskra ritreglna frá árinu 2018. Vísun auglýsingarinnar til sambærilegs náms sem nýtist í starfi eigi augljóslega við nám sem er sambærilegt við meistarapróf í opinberri stjórnsýslu en lögfræðinámið væri ófrávíkjanleg krafa. Sveitarfélagið væri bundið af þessum lágmarkskröfum sínum og óheimilt að víkja frá þeim.
Eins vísaði hún til þess að Byggðarráð Skagafjarðar hefði samþykkt á fundi sínum í febrúar 2024 að auglýsa starfið með ríkari áherslu á menntun og reynslu á sviði lögfræði heldur en gert var þegar starfið var áður auglýst.
Skagafjörður benti á að starf sviðsstjóra væri umfangsmikið stjórnunarstarf og hefði því stjórnunarreynsla karlsins sem var ráðinn vegið þungt í umsóknarferlinu, en konan hafði ekki gegnt stöðu stjórnanda eða borið ábyrgð á rekstri utan félagasamtaka. Var sveitarfélagið ósammála lögfræðingnum um að greinarmerkjasetning í starfsauglýsingu fæli í sér ófrávíkjanlega kröfu um lögfræðimenntun. Þarna hafi augljóslega verið um að ræða upptalningu á tveimur gráðum sem hafi komið til greina og auk þess hafi sveitarfélagið tekið fram að það væri opið fyrir annars konar menntun sem nýtist í starfi. Hefði ætlunin verið að gera lögfræðimenntun að skilyrði ásamt annarri námsgráðu hefði auglýsingin verið orðuð með öðrum hætti. Lögfræðimenntun hafi verið æskileg en ekki nauðsynleg.
Kærunefndin rakti að atvinnurekendum er óheimilt að mismuna umsækjendum um starf á grundvelli kyns en það kemur í hlut þess sem telur á sér brotið að leiða líkur að slíkri mismunun. Taldi kærunefndin að ekki yrði annað ráðið af greinarmerkjasetningu í atvinnuauglýsingunni en að tilvitnað orðalag hafi tekið til þriggja menntunarkosta, þ.e. lögfræðimenntunar, meistaraprófs í opinberri stjórnsýslu eða sambærilegs náms sem nýtist í starfi. Í auglýsingu um setningu íslenskra ritreglna frá árinu 2018 sem gilda meðal annars um útgefið efni á vegum hins opinbera komi fram að komma sé höfð í upptalningu nema þar sem notaðar eru samtekningar. Því væri ekki hægt að fallast á það með lögfræðingnum að hér hafi verið um ófrávíkjanlega kröfu um lögfræðimenntun að ræða. Ekki væri því annað að sjá en að reynsla og þekking karlsins hafi samræmst vel þeim kröfum og áherslum sem fram komu í auglýsingu. Taldi kærunefndin því að sveitarfélagið hefði haft málefnalegar ástæður til að ráða karlinn frekar en konuna og því ekki um mismunum á grundvelli kyns að ræða.
