Faðir þriggja barna var ósáttur eftir að barnsmóðir hans fór fram á að Tryggingastofnun ríkisins (TR) hefði milligöngur um meðlagsgreiðslur. Taldi hann að TR hefði borið að horfa til þess að samkvæmt sérstökum skilnaðarsamningi ættu meðlagsgreiðslur aðeins að eiga sér stað á meðan umgengni við börnin væri ójöfn. Eftir að umgengni yrði vika og vika ættu meðlagsgreiðslur að falla niður.
Hann leitaði því til úrskurðarnefndar velferðarmála til að fá ákvörðun TR hnekkt, en varð þó ekki kápan úr því klæðinu.
TR vísaði til þess að lögum samkvæmt beri stofnuninni skylda til að hafa milligöngu um meðlag. Þegar faðirinn skildi við barnsmóður sína veitti sýslumaður leyfi til lögskilnaðar þar sem var kveðið á um að faðirinn ætti að greiða móður meðlag. TR hefði ekki heimild til að virða þessa skyldu að vettugi, jafnvel þó umgengni við börnin væri jöfn. Breytti sérstakt skilnaðarsamkomulag foreldranna engu um það mat.
Úrskurðarnefndin tók undir með TR. Það væri óumdeilt að með leyfi til lögskilnaðar var kveðið á um meðlagsgreiðslur föður til móður. Þar með var komin lögformleg meðlagsákvörðun sem TR bar að taka tillit til. Skipti sérstakur skilnaðarsamningur, sem hafði verið samþykktur hjá sýslumanni, engu máli en þar kom fram að þegar umgengni við börnin yrði jöfn ættu meðlagsgreiðslur að falla niður. TR mátti ekki horfa til þessa sérstaka samkomulags og var því ekki heimilt að hafna kröfu móðurinnar um milligöngu meðlagsgreiðslna. Ákvörðun TR var því staðfest.
