Guðni hefur skrifað um íslenska tungu að undanförnu og á dögunum birtist grein í Morgunblaðinu þar sem hann gagnrýndi íslenskt atvinnulíf og sagði það ganga fremst í að slátra tungumálinu.
„Það skírir fyrirtækin upp á ensku og svo rammt kveður að þessari spillingu að í Reykjavík, höfuðborginni sjálfri, fær maður á tilfinninguna að maður sé staddur í erlendri borg,“ sagði Guðni meðal annars.
Sjá einnig: Guðni ómyrkur í máli – Þetta sér hann hvergi annars staðar en á Íslandi
Halldór Benjamín Þorbergsson, fyrrverandi framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins og stjórnarformaður Almannaróms, miðstöðvar máltækni, svaraði þessum skrifum Guðna í síðustu viku þar sem hann gagnrýndi hann – og fleiri – fyrir fullmikla neikvæðni og sagði að hrakspár um yfirvofandi dauða íslenskunnar gætu snúist upp í andhverfu sína og skaðað málstaðinn frekar en hitt.
„Ég hef reynt að tileinka mér lausnamiðaðri nálgun á úrlausnarefni sem ég hef staðið frammi fyrir. Þannig er ég fullviss um að íslenskt atvinnulíf geti áfram lagt sitt af mörkum til að styrkja og styðja við íslenska tungu. Ég þykist raunar viss um að finna megi helstu bandamenn íslenskrar tungu innan úr íslensku atvinnulífi,“ sagði Halldór meðal annars.
Guðni svarar þessum skrifum Halldórs í Morgunblaðinu í dag og furðar sig á því að Halldór hafi séð ástæðu til að taka til varna fyrir atvinnulífið í grein sinni.
„Í stað þess að rökræða þau tvö atriði sem mér blöskra hjá atvinnulífinu, að nefna fyrirtækin upp á ensku, hótel og ferðamannastaði og þess vegna önnur fyrirtæki um land allt, og að í þjónustu sé fólk sem kunni enga íslensku og tali ensku sem aðalmál.“
Guðni rifjar upp símtal sem hann fékk frá manni sem sagðist hafa hringt í mörg hótel hér á landi og þar hafi eingöngu enskumælandi fólk svarað.
„Hitt er alkunna að í verslunum og þjónustu í mörgum stofnunum, jafnvel hjá öldruðu og sjúku fólki, er starfsfólk sem ekkert vald hefur á íslensku. Mín gagnrýni sneri aðallega að þessum tveimur atriðum. Ég sé enga ástæðu hjá fyrrverandi framkvæmdastjóra atvinnulífsins til að leggja mér það til lasts og jafnvel kenna skoðun mína við heimsósóma,“ segir Guðni og bætir við að hann ann tungumálinu og finnst að á síðustu árum, með auknum ferðamannastraumi og erlendu vinnuafli, hafi íslenskan vikið fyrir enskunni – og það á mjög stuttum tíma og svo hratt að flestum blöskrar. „Er það minnimáttarkennd eða virðingarleysi sem þessu veldur,“ spyr hann.
„Það er alla vega hneisa, ef ekki aðför að tungumálinu, að nefna fyrirtæki starfandi á Íslandi enskum nöfnum. Hversu mörg fyrirtæki ætli séu nefnd enskum nöfnum á Íslandi? Ég bið þig, Halldór, að taka það saman með Samtökum atvinnulífsins,” segir Guðni sem tekur að vísu fram að vissulega hafi hann alhæft í fyrri grein sinni. Auðvitað eigi þetta ekki við um allt atvinnulífið.
„Mjög margir standa mjög fast á íslenskunni í ferðamannaþjónustunni og segja mér að ekkert sé jafn mikilvægt og að halda uppi heiðri lands og þjóðar, þar sé tungumálið í fyrsta sæti, enda ferðamenn þyrstir í að fræðast um landið, söguna, enda hingað komin í þeim erindum. Nafngiftir fyrirtækja eru svo enn alvarlegri aðför að tungumálinu.“
Guðni segir að dæmin hafi sýnt að útlendingar og innflytjendur kjósi að kunna íslensku.
„Því bið ég Halldór Benjamín um að skella ekki í góm og segja „þetta reddast“ […] Við erum samherjar, þú ert í varðstöðu um málið, ég er leikmaður á akri íslenskunnar, því skulum við snúa bökum saman í baráttunni.”
