Unnendur glæpasagna vita allflestir hversu þægilegt er að lesa bækur Agöthu Christie, maður beinlínis svífur inn í verkið og nýtur þess að vera þar. Það er engin tilviljun að stöðugt er verið að kvikmynda bækur þessa snjalla höfundar. RÚV hefur undanfarið sýnt breskan spennumyndaflokk sem byggður er á sögum Aghöthu Christie um hjónin Tommy og Tuppence sem þurfa að leysa hin ýmsu sakamál. Skarpsýn skötuhjú er hin skemmtilega þýðing á þessum þáttum sem nefnast á ensku Partners in Crime. Það verður að segjast eins og er að útfærslan í þessum þáttum á ekki sérlega mikið skylt við Agöthu Christie þótt söguþræðinum sé fylgt að mestu. Þarna er ríkjandi ákveðinn galgopaháttur sem sjaldan sést í spennumyndaflokkum og er ekki í takt við stíl spennusagnadrottningarinnar. Þetta kemur samt ekki að sök því þættirnir eru góð skemmtun. Það er líka notaleg tilbreyting að sjá samhent hjón leysa glæpamál.

David Walliams er einstaklega viðkunnanlegur maður, ég get ekki ímyndað mér að einhverjum líki illa við hann. Ég veit samt að svo hlýtur að vera í þessum kaldranalega heimi okkar þar sem neikvæðni í garð náungans er meira áberandi en jákvætt viðhorf. Það skiptir eiginlega ekki máli í hvaða hlutverki Walliams er, alltaf vekur hann athygli manns. Hann hefur reyndar oft sýnt meiri tilþrif en hann gerir þarna í hlutverki Tommy en það breytir því samt ekki að það er gaman að fylgjast með honum. Jessica Raine leikur hina hvatvísu Tuppence og er afar lífleg og skemmtileg. Umhverfið spilar stóran þátt í þessum þáttum sem gerast um 1950. Það hefur tekist að endurskapa þetta tímabil þannig að maður heillast.

Ekki er langt síðan sýndur var í bresku sjónvarpi magnaður myndaflokkur gerður eftir bestu sögu Agöthu Christie, And Then There Were None. RÚV ætti endilega að festa kaup á honum. Þar var engin gleði og kátína við völd eins og hjá Tommy og Tuppence heldur myrk og ógnþrungin spenna. Breska þjóðin mun hafa verið límd við skjáinn. Íslenska þjóðin þarf að fá að upplifa það sama.