Tilefnið er hinn árlegi fréttaflutningur um krossfestingar á föstudaginn langa og segist hann ítrekað hafa neitað að skrifa slíkar fréttir.
„Fréttir geta verið alls konar; alvarlegar, skemmtilegar, sorglegar, upplýsandi, froðukenndar, hundleiðinlegar, og þar fram eftir götunum. Það er er bara ein frétt sem er óþolandi,” segir Jóhann og bætir við að meira að segja frétt um lokun síðustu rennilásaviðgerðar á Íslandi eigi rétt á sér.
Rifjar hann upp af því tilefni skemmtilega sögu af Sigmari Guðmundssyni, nú alþingismanni, sem fékk það verkefni á útvarpsvakt Bylgjunnar í upphafi nýrrar aldar að skrifa slíka frétt, en á þeim tíma voru þeir báðir nýbyrjaðir á fréttastofunni.
„Stuttu síðar heyrðist hrópað hvellandi röddu um alla fréttastofu Stöðvar 2: „Ég réði mig ekki í þessa vinnu til að fjalla um rennilásaviðgerðir“. Svo var fréttin skrifuð. Af því að maður vandar sig við hverja frétt sem maður skrifar. Mismikið þó,” segir hann og heldur áfram:
„Og spurningin sem besserwisserarnir og oflátungarnir spyrja stundum á samfélagsmiðlum svo við fáum það á tilfinninguna að þeir séu gáfaðri en við hin: „Er þetta frétt?“, hún á bara mjög sjaldan rétt á sér. Það sem er frétt fyrir suma er hugsanlega ekki frétt fyrir þig. En fjölmiðlar voru ekki stofnaðir fyrir þig einan,” segir Jóhann Hlíðar sem snýr sér svo að máli málanna – þessari einu frétt sem er gjörsamlega óþolandi.
„Það er frétt sem birtist á hverju ári um andlega veikan mann sem á líklegast best heima á geðdeild, en hann lætur negla sig á tréstaur á hverju ári. ÞETTA ER ÓÞOLANDI FRÉTT. Þau ár sem ég lenti á páskavakt í erlendum fréttum í gegnum árin, neitaði ég staðfastlega að skrifa þessa „frétt“. Vegna þess að það er ekki frétt að andlega veikur maður stundi það að láta negla sig á staur, og að það sé fólk sem sé tilbúið til að aðstoða hann við það. Lögregla eða þar til bær yfirvöld eiga náttúrlega að ná í manninn og veita honum þá aðstoð sem hann þarf.”
Jóhann segir að þessi frétt sé samt sem áður skrifuð á hverju ári og hann veit ekki af hverju. „Og nota bene það er hellingur af Jesú Kristum á geðdeildum heimsins.”
Karen Kjartansdóttir, fyrrverandi fréttakona, bendir á aðrar fréttir sem hún hefur óbeit á til dæmis frásagnir af sprengideginum.
„Mætt á Múlakaffi eða elliheimili og rætt við eitthvað fólk sem situr í sakleysi sínu að borða nauðaómerkilegan mat og svo kannski splæst í símtal við lækni sem segir að það sé vont að borða of mikið salt. Give me a break, verður þá Embætti landlæknis ekki að gefa út viðvörun í megaviku, ábyggilega miklu meiri saltneysla þá og almennari,“ segir hún.
Undir þetta tekur Jóhann Hlíðar og talar af reynslu. „Og fréttamenn að smakka mat í beinni, guð minn góður! Ég hef gert nokkrar slíkar, roðna þegar ég hugsa um það. Það er vont sjónvarp.”
