Séra Jóna Hrönn Bolladóttir, sóknarprestur í Vídalínskirkju. Jóna Hrönn greindist með blóð krabbamein haustið 2024 og gekkst undir flókna aðgerð og meðferð á háskólasjúkrahúsinu í Lundi í Svíþjóð í mars á síðasta ári. þar sem hún fékk beinmergsgjöf sem varð henni til lífs. Jóna Hrönn er einn ástælasti prestur kirkjunnar og margir sem fylgdust með henni í veikindunum, báðu fyrir henni og vonuðu. Jóna Hrönn er gestur Einars Bárðarsonar í páskaútgáfunni af Einmitt hlaðvarpinu og talar um síðasta eina og hálfa árið í einlægu og áhrifamiklu viðtali þar sem hún ræðir þetta eina og hálfa ár opinberlega í fyrsta sinn.
Jóna Hrönn segir að ferlið hafi haft djúpstæð áhrif á sig:
„Fyrir utan fæðingu barnanna minna hef ég eiginlega aldrei lifað meira gefandi tíma,“ segir hún með ekka í röddinni:
„Ég vissi ekki alveg að manneskjur væru svona góðar. Þessi reynsla hefur gefið mér svo mikla trú á mannkynið. Það er svo mikið til af góðu fólki, af öllum þjóðernum. Þess vegna reynist mér til dæmis mjög erfitt að horfa upp á eða upplifa rasisma eftir þessa reynslu. Fólk frá Mið-Austurlöndum sem hefur hjúkrað mér, fólk frá Asíu og víðar – og læknar frá Grikklandi, Króatíu, Svíþjóð og fleiri löndum – allt þetta fólk átti eitt sameiginlegt markmið: að gefa mér eitthvað óendanlega dýrmætt.“
Þrátt fyrir gríðarlega erfiða sjúkdómsgreiningu og langt ferli í tengslum við líffæragjöf segist Jóna aldrei hafa misst svefn á þessum tíma:
„Það var svo ótrúlegt – bænin var svo sterk. Ég sagði stundum við fólk að það væri svo mikið beðið fyrir mér að mér fyndist ég stundum heyra það hvíslað,“ segir hún.
Hún segir fjölda fólks, bæði á Íslandi og erlendis, hafa beðið fyrir sér á hverjum degi. Vinir hennar í Bandaríkjunum hófu til dæmis hvern einasta morgun á því að biðja fyrir henni og víða voru bænahópar sem héldu henni í bænum. Þá nefnir hún líka vin sinn, vígslubiskup í Saurbæ á Hvalfjarðarströnd, sem hóf hvern dag fyrir framan altarið í Saurbæjarkirkju á að biðja fyrir henni og endaði daginn á sama hátt:
„Að vita af þessu gerði það að verkum að ég svaf vel og var róleg allan tímann,“ segir Jóna Hrönn.
Jóna Hrönn lýsir einnig ógleymanlegu atviki þegar hún fór í erfiða aðgerð við að skipta um lyfjabrunn og missti mikið blóð. Aðgerðin sem átti að taka tíu mínútur tók um klukkutíma og á meðan fór hún ítrekað með æðruleysisbænina og reyndi að halda ró sinni, þrátt fyrir mikinn ótta við nálar. Þremur dögum síðar þurfti að endurtaka aðgerðina. Þá kom inn á stofuna kona, svipuð henni að aldri, með hvíta slæðu. Þær voru úr ólíkum menningarheimum og trúarhefðum:
„Hún frá Mið-Austurlöndum, ég frá Íslandi, ég kristinn prestur, hún múslímskona og það er ekki ég sem segi, treystu Guði. Það er hún sem segir, treystu Guði. Þetta er náttúrulega alveg magnað. Þess vegna segi ég, konan í Betaníu, sem smurði Jesú fyrir krossfestinguna, hún er hún er sameiningartákn fyrir allt heilbrigðisstarfsfólk.“
En hvernig er það eftir að hafa starfað við sælgæslu og bera fólki erfiðar fréttir að fá sjálf nánast óbærilegar fréttir:
„Ég hef haft það starf í rúmlega 30 ár að ganga að dyrum fólks. og banka og vita það að leið og dyrnar opnast, hvort sem ég er ein eða með lögreglunni, þá er allt breytt. Allt,“ segir hún:
„Á þessum 30 árum hef ég lært það að ég er aldrei ein. Ég veit að Guð mun gefa mér orð og ég veit að ég fer aldrei ein inn.“
Þrátt fyrir trúna og vissuna um að hún hvíldi í trúni þá vissi hún alveg af dauðanum:
„Ég fann ég fyrir dauðanum. Ég vissi alveg að hann húkti þarna einhvers staðar. Hann beið bara í næsta herbergi og hann tók fólk í kringum mig,“ segir hún:
„Í þessu umhverfi og við þessar aðstæður verður dauðinn svo hversdagslegur og litlaus. Jafnvel þó maður finni fyrir honum, við hliðina á elskufólks og kærleiksþjónustu þá verður hann svo litlaus inn í svona ferli. Þrátt fyrir að það sé kannski bara einn á móti tíu, að þú hafir þetta ekki af.“
Samtal þeirra Jónu og Einars er um 90 mínútur að lengd og speglar vel páskana og upprisuna.
Hægt er að hlusta á þáttinn í heild sinni hér fyrir neðan:
