Þorgils, sem er nýjasti gesturinn í podcasti Sölva Tryggvasonar, missti föður sinn skömmu áður en hann flutti út, en þeir áttu sameiginlegan mikinn áhuga á bardagaíþróttum. Hann segist aldrei upplifa sig jafn lifandi og þegar hann stígur inn í búrið til að keppa með húsið fullt af áhorfendum.
„Það er eðlilegt að margir skilji ekki af hverju maður vill vinna við að fara inn í búr og taka sénsinn á að meiða sig alvarlega. En ég er aldrei jafn lifandi eins og þegar ég stíg inn í hringinn til að keppa. Ég fæ algjöran frið í hausnum á mér þegar ég er að æfa og keppa og undirbúa mig undir keppnisbardaga. Ég upplifi að ég nái að vera alveg í augnablikinu og þessar raddir aftan í hausnum á manni þagna bara alveg. Maður verður að hafa fullan fókus til þess að þetta geti gengið upp. Ég hef lent í því að leyfa hausnum á mér að taka yfir í bardaga og þá var ég bara laminn í klessu. Þetta er mjög góð leið til að læra á sjálfan sig og skilar sér út í daglegt líf. Ég nota bardagaíþróttirnar til að verða betri manneskja og koma betur fram við fólkið í kringum mig,“ segir Þorgils, sem í undirbúningi fyrir bardaga æfir í marga klukkutíma á hverjum einasta degi.
„Ég held að það sé erfitt að vera fullkomlega lifandi ef maður fer ekki vel út fyrir þægindarammann og setur sig jafnvel í aðstæður sem gera mann hræddan. Þegar ég er að undirbúa mig undir bardaga er ég að æfa minnst 4 klukkutíma á dag og æfingafélagar mínir eru gjörsamlega að reyna að ganga frá mér. Ég þarf að passa upp á mataræðið mitt, hvílast rétt og hugsa út í öll smáatriði. Maður fer í gegnum allan tilfinningaskalann í undirbúningi fyrir bardaga. Manni er jafnvel illt í öllum skrokknum, en þarf samt að halda áfram af því að annars gengur þetta ekki upp. Bardaginn sjálfur er í raun bara berið á kökuna í endann, en undirbúningurinn undir hann er það sem er erfiðast. Vellíðanin sem fylgir því að hafa gjörsamlega gefið sig allan í eitthvað er svo stórkostleg að það er erfitt að lýsa því. Ég get auðvitað bara talað fyrir sjálfan mig, en ég trúi því að ef maður fer ekki sjálfviljugur inn í erfiðar aðstæður aftur og aftur, þá muni hausinn á manni byrja að búa til vandamál. Við lifum á tímum þar sem allt er orðið rosalega auðvelt og þægindin gríðarlega mikil. Við erum ekki hönnuð fyrir þetta og ef lífið verður of auðvelt byrjar hausinn bara að búa til kvíða, ofhugsanir og annars konar erfiðleika.”
Þorgils segir að íþróttir hafi á ákveðinn hátt bjargað sér, þar sem hann passaði ekki inn í skólakerfið og segist eflaust hefði getað lent á rangri braut ef hann hefði ekki haft farveg til að setja orkuna í.
„Ég er 100% einn af þessum strákum sem hefði getað endað á mjög slæmum stað ef ég hefði ekki haft íþróttir. Ég var rosalega reiður krakki, þunglyndur um tíma og fleira í þeim dúr. Það var um tíma drykkja á heimilinu þegar ég var barn og svo skildu mamma og pabbi og það fór illa í mig. Það var rígur á milli þeirra og það fór heldur ekki vel með mig. Ég var lengi vel bara mjög reiður og lítill í mér og það væri bæði erfitt að vera heima og í skólanum. Ef það væri ekki fyrir bardagaíþróttir væri ég alveg örugglega ekki á góðum stað í dag. Það hefur ekkert kennt mér meira á sjálfan mig en bardagaíþróttir. Þegar ég komst í kynni við þær fór ég bæði að fá sjálfstraust, öryggi, útrás og fór að skilja sjálfan mig betur og finna mig,“ segir Þorgils sem segir að honum finnist hann líka vera að heiðra minningu pabba síns með því að láta draum sinn um að flytja út og keppa rætast.
„Pabbi dó stuttu áður en ég fór út. Ég var búinn að kaupa miðann út og vissi ekki hvort ég yrði þarna lengi. En við höfðum oft rætt þetta saman ég og pabbi. Hann var í tækvondo og við horfðum saman á Bruce Lee þegar ég var krakki og áttum sameiginlegan áhuga á bardagaíþróttum. Við vorum mjög nánir þegar ég var krakki og við ræddum oft saman um það hvað það væri frábært að fá að fara til Kína að æfa með munkum eða til Taílands að æfa Muay Thai. Hvað það yrði klikkað að fá að upplifa það. Þannig að þegar ég ákvað að láta á þetta reyna fannst mér eins og ég væri að láta reyna að draum okkar pabba. Ef mér hefði verið sagt sem krakka að ég ætti eftir að berjast á stærsta sviðinu í Taílandi hefði ég ekki trúað því. Það hjálpaði mér bæði að ákveða að fara út og ákveða vera áfram úti að vita að pabbi hefði viljað það. Hann hefði snúið sér við í gröfinni ef ég hefði hætt við.“
Þorgils býr, æfir og keppir í Taílandi. Það var upphaflega alls ekki planið að flytja þangað, en heimsókn þjálfara hans til Íslands í miðjum kórónuveirufaraldrinum varð til þess að hann fékk tækifæri til að stunda Muay Thai í Taílandi:
„Pascal (Schroth) var með námskeið í stöðinni þar sem ég var að æfa áður en öllu var skellt í lás. Hann er tífaldur heimsmeistari í Kick-boxi og eiginkonan hans er hálf íslensk, þannig að þau komu hingað í heimsfaraldrinum. Hann sá greinilega eitthvað í mér og bauð mér að koma út til sín og þar varð ég aðalæfingafélagi hans og í kjölfarið tók ég svo nokkra bardaga sem ég vann alla með rothöggi. Svo fór boltinn að rúlla eftir það og ég fékk tilboð um að berjast í Rajadamnern, sem er sögufræg höll sem allir í Muay Thai vita hver er. Ég var fyrsti Íslendingurinn til að stíga inn í þennan hring og keppa þar og eftir það opnuðust fleiri dyr varðandi auglýsingasamninga og tilboð um bardaga og það gerði mér kleift að halda þessum draumi áfram.”
Ódýrt að lifa í Taílandi
Auk þess að vera á auglýsingasamningum og fá greitt fyrir að berjast er Þorgils líka að þjálfa á eyjunni Koh Phangan í Suður-Taílandi, þar sem hann dvelur stóran hluta ársins:
„Það er auðvitað mun ódýrara að lifa í Taílandi og svo kem ég reglulega heim til Íslands og er þá duglegur að vinna og það endist vel þarna úti. Ég er skynsamur og lifi spart og svo er líka lífið miklu hægara í hitanum og minna kapphlaup um að eiga hluti. Ég kann virkilega vel við mig í Taílandi. Fólkið er glatt, það er lítið stress og lífsgæðin eru almennt mikil. Þannig að ég er bara virkilega þakklátur að fá að vinna við það sem ég elska og búa í landi sem mér líður svona vel í.”
Hægt er að nálgast viðtalið við Þorgils og öll viðtöl og podköst Sölva Tryggvasonar inni á solvitryggva.is
