Hefur þú pælt í því hvaðan hið svokallaða „fokk-merki“ kemur? Það er langtum eldra en þú heldur.

Allir þekkja fokkmerkið. Það er þegar einhver í vanþóknun sinni réttir fram höndina með krepptum hnefa og lyftir löngutönginni upp. Stundum er öðrum fingrum lyft upp til hálfs með.

Þetta merki er mjög hentugt til dæmis í umferðinni þegar manni langar til þess að láta einhvern finna fyrir reiði manns en hann heyrir vitaskuld ekki það sem maður segir. Fokkmerkið, eða „örninn“ eins og það er stundum kallað á íslensku, er því mikið notað í umferðinni, bæði af ungum sem öldnum.

En hvaðan kemur þetta merki? Eins og sagt er frá í umfjöllun breska blaðsins The Mirror þá nær þetta merki aftur í aldir. Aftur í árþúsund meira að segja. Það er alla leið aftur til Grikklands hins forna.

Er þessu lýst í latnesku handriti frá 12. öld. Það er að fingurinn hafi verið notaður til þess að vanvirða óvin sinn. Merkingin hafi verið kynferðisleg. Það sem hefur hins vegar breyst frá tímum forn Grikkja er hljóðið, það er að með merkinu fylgdi yfirleitt hvæs sem átti að tákna hljóð úr gæs.

Einhverra hluta vegna fór þetta merki út um alla Evrópu, meðal annars til Bretlands þar sem það varð rótgróið. En í stað þess að hvæsa eins og gæs var farið að tala um „fuglinn“, (e. flipping the bird) á nítjándu öld.

„Fuglinn“ lifði svo fram á tuttugustu öldina, fór yfir til Bandaríkjanna og í almenna dægurmenningu og farið var að tala um „Upp þinn“ (e. Up Yours).

Sjálfsagt er merkið komið til að vera og mun halda áfram að þróast. Jafn vel þó að gæsahvæsið sé horfið.