Sjónvarpsútsendingar Ríkisútvarpsins hófust þann 30. september árið 1966 og fagna því 60 ára afmæli í dag. Til að byrja með var aðeins sent út tvo daga í viku. Eins og allir vita þá er staðan allt önnur í dag. Nú er sent út alla daga og líka í júlímánuði, en þann mánuð tóku útsendingar sér sumarfrí allt til ársins 1983.
Rithöfundurinn Illugi Jökulsson deilir fyrstu minningu sinni af sjónvarpinu. Hann var sjö ára gamall og móðir hans nýskilin eftir erfitt hjónaband.
„Við bjuggum á Nesinu, ég var sjö ára og pabbi og mamma voru nýlega skilin eftir erfitt hjónaband. Þótt ég væri persónulega feginn því að öllu stressinu væri lokið (ég hef alltaf verið kaldlyndur, sko) þá var ástandið á heimilinu samt enn viðkvæmt, við höfðum ekkert voðalega mikið til hnífs og skeiðar og ég vissi alveg að mömmu leið ekki vel.“
Dag einn voru Illugi og systir hans, Elísabet, að leika sér í stofunni þegar móðir þeirra kom og skipaði þeim að fara inn í herbergi og loka að sér. Mamma þeirra þyrfti að fá að gera svolítið í friði í stofunni.
„Við urðum steinhissa en hlýddum náttúrlega og svo heyrðum við fljótlega að það var kominn einhver kall í heimsókn og var eitthvað að bardúsa frammi í stofu með mömmu og gott ef hann brá sér ekki meira að segja upp á þak og trampaði þar eitthvað. Þegar kallinn var farinn náði mamma í okkur og þá var komið sjónvarp í stofuna og það var skíðakeppni í sjónvarpinu.“
Illugi segir að í minningunni hafi snjóað mikið á meðan skíðamennirnir renndu sér og það var ekki fyrr en mörgum árum síðar sem hann áttaði sig á því að líklega hafi þarna verið um truflanir á útsendingunni að ræða frekar en snjó.
Rithöfundurinn segist reyndar aldrei hafa haft minnsta áhuga á sjónvarpi, hvað þá skíðakeppnum, en jafnvel þó að hann væri aðeins sjö ára gamall áttaði hann sig á því að nýja sjónvarpið var meira en bara dægrastytting, þetta voru skilaboð um betri tíma.
„Nú var það svo að ég hafði í rauninni ekki haft minnsta áhuga á sjónvarpinu, sem þá var til þess að gera nýstofnað, og ég hef aldrei haft gaman af að horfa á skíðakeppnir. En ég fann að mamma var svo stolt af því að hún skyldi geta keypt handa okkur sjónvarp að ég ýkti gleðina upp úr öllu valdi og held ég hafi meira að segja kysst hana sem ég gerði annars aldrei (kaldlyndur, muniði). Þetta sjónvarp var líka gott. Eftir það vissi ég að þetta yrði allt í lagi hjá okkur.“
