Trommuleikarinn Egill Örn Rafnsson hefur átt feril sem inniheldur allt frá Grafík og Sign, tónleika fyrir tugþúsundir, fimm ár í London, tónleikaferðalög erlendis, Dimmu, Buttercup, Ber og lagasmíðar fyrir Pál Óskar.
Í nýjum þætti af hlaðvarpinu Popparasögur segir hann meðal annars frá því þegar hann kom til greina að verða trommuleikari Queens of the Stone Age eða Placebo, tónleikum sem hann spilaði með 40 stiga hita og óráði og því þegar forsíðufrétt varð til þess að hann hætti að vinna á leikskóla.
Hársbreidd frá Queens of the Stone Age og Placebo
Á einum tímapunkti var Egill Örn bláfátækur tónlistarmaður í London sem bjó á sófum og í hljóðfærageymslu. Á sama tíma var hann í beinum samskiptum við fólk í kringum tvær heimsþekktar rokksveitir. „Það er rosa þunn lína á milli þess að vera ekki búinn að meika það og vera búinn að meika það þegar maður býr í svona borg,“ segir Egill í viðtalinu Popparasögur.
Egill var á lista yfir mögulega trommara þegar hljómsveitin Queens of the Stone Age leitaði að nýjum trommuleikara. Tengsl hans í breska tónlistarbransanum urðu til þess að ritstjóri hjá tónlistartímaritinu Kerrang! hafði samband við Egil þegar hljómsveitin var að leita að trommara. Hann sendi inn myndbönd og var kominn í ferli hjá hljómsveitinni. En svo ákvað trommari hljómsveitarinnar að halda áfram svo ekkert varð úr því að nýr væri ráðinn.
Nánast nákvæmlega sama saga átti sér stað með Placebo. „Ég fékk bara einhver símtöl bara: „Hey, myndirðu vilja vera í Placebo?“,“ rifjar Egill upp. „Það var farið að senda einhver vídeó og eitthvað svona. Og sama sagan, þessi trommari sem ætlaði bara að vera tímabundið, ákvað að vera áfram.“
Egill veltir því fyrir sér hvernig lífið hefði orðið ef annað þessara símtala hefði endað öðruvísi. „Það hefði getað kannski einhvern veginn í annarri vídd eða eitthvað er ég bara að túra með öðru hvoru bandinu eða báðum í mismunandi víddum,“ segir Egill.
40 stiga hiti, óráð og Dennis Rodman
Egill fékk þó heldur betur að kynnast því að ferðast um heiminn og spila á tónleikum. Hljómsveitin Sign var til dæmis á tónleikaferðalagi með SkidRow á sínum tíma. Þeir spiluðu mikið, til dæmis í Englandi og Bandaríkjunum og í einni ferð vestur um haf spiluðu þeir meðal annars á Viper Room og Key Club í Hollywood.
Eitt kvöldið var Egill með lungnabólgu og 40 stiga hita og var sóttur á hótelið, þar sem hann lá í svitabaði og var keyrður á tónleikastaðinn. „Ég var kominn með 40 stiga hita og óráð,“ segir Egill sem man lítið eftir tónleikunum en eitt augnablik situr í minningunni.
Hann leit út í salinn og þekkti strax einn tónleikagest í mannhafinu. „Það er hann Dennis Rodman, minn maður bara, bara ber að ofan í hvítu loðvesti með gullkeðjur bara að fíla sig í botn að horfa á okkur,“ segir Egill sem viðurkennir að hann hefði klárlega farið að tala við hann ef aðstæður hefðu verið aðrar. „Ég man að ég kláraði síðasta lagið, ældi á sviðið og var bara borinn út í bíl.“
Hætti vegna forsíðufréttar
Egill byrjaði mjög ungur að vinna fyrir sér sem tónlistarmaður. Átján ára gamall byrjaði hann að spila með hljómsveitinni Buttercup sem var á þeim tíma ein aðalsveitaballahljómsveit landsins. Hann lenti svo í miklu fjölmiðlafári þegar hann var rekinn úr hljómsveitinni.
Þá var hann kominn í samband við söngkonu hljómsveitarinnar sem hafði áður átt í sambandi við hinn söngvara Buttercup. Egill segist skilja vel af hverju hann var rekinn úr hljómsveitinni og viðurkennir að hann hafi ekki haft þroska til að taka öðruvísi á málunum á þessum tíma, verandi aðeins 18 ára gamall. „Ég skildi það vel. Ég er náttúrlega bara átján ára? Allt í einu einhver megaskvísa þarna og hvað átti maður að gera? Ég var ekki með þroska til þess að segja nei,“ rifjar Egill upp.
Síðar lenti hann í útistöðum við söngvara hljómsveitarinnar og varð það að forsíðufrétt með fyrirsögninni: „Slógust á Gauknum.“ Þá var Egill að vinna á leikskóla og fannst þetta mjög óþægilegt. „Það var ekkert sérstaklega kúl að vera að vinna við að passa börn. Ég hætti bara á leikskólanum.“
Nokkrum árum síðar hittust svo söngvarinn og Egill nokkuð óvænt. Eftir stutt samskipti tókust þeir í hendur og ákváðu að skilja þetta mál eftir í fortíðinni. „Ég nenni ekki að spá í þetta. Það nennir enginn að spá í þetta. Þetta er búið og gert og of langt síðan. Og allir bara á betri stað.“
Hljóðrás ævi minnar
Faðir Egils, trommarinn og upptökustjórinn Rafn Jónsson, lést árið 2004 eftir langa baráttu við MND-sjúkdóminn. Nokkrum árum áður hafði Egill tekið við af honum sem trommari í Grafík, en Rabbi, eins og hann var oft kallaður, var stofnmeðlimur hljómsveitarinnar. „Mér fannst það bara eðlilegast í heiminum. Þetta var bara rökrétt framhald af öllu sem ég hafði gert. Þetta er náttúrulega bara hljóðrás ævi minnar,“ segir Egill.
Í viðtalinu rifjar Egill upp tíma sinn með Grafík en hljómsveitin spilaði töluvert árin eftir að faðir hans lést. Þar á meðal voru tónleikar á Arnarhóli á Menningarnótt sem Egill vill meina að sé sennilega mesti fjöldi sem hann hefur spilað fyrir.
Hann segir einnig frá laginu Bláir fuglar og textanum, sem Helgi Björnsson, söngvari í Grafík, samdi um Rabba og fráfall hans. Egill talar einnig um hvaða lag með Grafík minnir hann helst á föður sinn og hvers vegna. „Dagar urðu ár, barátta. Af því að hann átti náttúrulega ekkert að lifa svo lengi. Ég hef saknað þín, þú veist. Þetta var bara eitthvað svo flott lag,“ segir Egill í hlaðvarpinu.
Komið gott með Dimmu
Egill Örn var trommari í hljómsveitinni Dimmu í um fimm ár en sagði skilið við sveitina árið 2024. Hann segir að þetta hafi verið skemmtilegur tími en hann hafi aldrei upplifað að þetta hafi verið hljómsveitin hans. „Mér fannst þetta mjög skemmtilegt og þetta eru náttúrulega bara vinir mínir. Þetta var samt ekki mitt band,“ segir Egill. „Þeir eiga þetta band bara, Silli og Ingó. Þeir eru bara Dimma.“
Hann spilaði í síðasta skipti með Dimmu í brúðkaupi hjá Stefáni Jakobssyni, þáverandi söngvara Dimmu. „Biggi (Birgir Jónsson) var ekki búinn að spila með þeim mjög lengi og hann var þarna í salnum,“ segir Egill sem ákveður að bjóða Birgi á svið til að spila aftur með Dimmu og sannfærir alla aðila um að gera.
„Það var í síðasta skipti sem ég spila með þeim. Ég kallaði hann upp á sviðið, ég fer niður, hann fer bak við og þarna fljótlega eftir það bara hætti ég og hann kemur inn aftur,“ rifjar Egill upp. „Þetta var komið gott.“
Rokkari sem semur popplög
Egill hefur samið mikið af tónlist á sínum ferli og þrátt fyrir að þykja skemmtilegast að spila rokktónlist þegar hann sest á bak við trommusettið segist hann aðallega semja tregakennd popplög. Hann samdi til dæmis tvö lög með Páli Óskari fyrir nokkrum árum og annað þeirra, Elskarðu mig ennþá, fór í fyrsta sæti vinsældalista á Rás 2 og Bylgjunni á sínum tíma.
Hann hyggst gera meira af því að semja tónlist á næstunni. Nú hefur hann meira að segja keypt sér rafmagnspíanó og er farinn að fikra sig áfram þar. „Ég ætla að semja meira.“
Í Popparasögum ræðir Egill Örn ítarlega um tíma sinn með Sign og að spila með Grafík, Dimmu, Buttercup og Ber. Hann segir frá því þegar hann reyndi fyrir sér sem tónlistarmaður í London og hljómsveitinni Fears auk þess að ræða um áskoranir, framtíðina og fleira.
