Hvað gerist þegar vel launaðir stjórnendur og millistjórnendur fara í ráðstefnuferð, skrá sig inn á hótel og áfengið byrjar að flæða?
Ef marka má konu sem hefur skipulagt fyrirtækjaviðburði í tæpa þrjá áratugi getur svarið verið: kynlíf, fíkniefni, framhjáhald og hegðun sem seint myndi sjást á venjulegum vinnudegi á skrifstofunni.
Konan, sem kemur fram undir dulnefninu Paula Cardwell, hefur starfað sem viðburðastjóri fyrir stórfyrirtæki í 27 ár. Í pistli sem hún skrifar fyrir Daily Mail sviptir hún hulunni af ýmsu því sem hún segist hafa orðið vitni að á ráðstefnum, starfsmannaferðum og í fyrirtækjaveislum.
Cardwell segir að nöfnum og persónugreinanlegum upplýsingum hafi verið breytt. Sögurnar sem hún segir eru engu að síður ansi safaríkar.
Lofaði eiginkonuna – hvarf svo með annarri
Cardwell segir að þegar starfsfólk kemst úr sínu hefðbundna umhverfi, áfengi sé við höndina og gist sé yfir nótt geti hömlurnar fljótt horfið.
Eitt sinn fylgdist hún með farsælum forstjóra á sextugsaldri halda hjartnæma ræðu fyrir starfsfólkið. Þar hrósaði hann eiginkonu sinni í hástert og sagði að án hennar hefði hann aldrei náð þeim árangri sem hann hefði náð.
Aðeins um klukkustund síðar sá Cardwell sama mann hverfa upp á hótelherbergi sitt, hönd í hönd með 32 ára konu úr markaðsdeildinni.
Slíkt sé langt frá því að vera einsdæmi.
„Það er eins og aðgangur að áfengi og það að vera utan vinnu með samstarfsfólki gefi fólki frípassa til að haga sér á hátt sem því myndi aldrei detta í hug heima,“ segir Cardwell.
Óttuðust hjartaáfall inni á klósetti
Cardwell segir einnig frá vinkonu sinni, sem einnig starfar við skipulagningu fyrirtækjaviðburða, sem lenti í sérkennilegu atviki á ráðstefnu á glæsilegu hóteli í París.
Á meðan aðalræðan fór fram var hún kölluð í flýti inn á salerni. Yngri starfsmaður hafði heyrt stunur og dynki koma úr einum básnum og óttaðist að ráðstefnugestur væri að fá hjartaáfall.
Viðburðastjórinn barði á hurðina og krafðist þess að fá að vita hvað væri í gangi.
Eftir stutta þögn opnuðust dyrnar og út komu þrír ráðstefnugestir – karlmaður og tvær konur. Þau löguðu fötin sín og flissuðu þegar þau yfirgáfu salernið.
Cardwell segir að í ferðum sem þessum ríki gjarnan sú óskrifaða regla að það sem gerist í ferðinni verði eftir í ferðinni.
Á nærfötunum fyrir utan herbergið
Eitt furðulegasta atvikið sem Cardwell segist sjálf hafa lent í átti sér stað eftir stóra jólaveislu fyrirtækis á glæsilegu hóteli í London.
Hún hafði unnið langt fram yfir miðnætti við frágang og var loks á leið inn á herbergið sitt um klukkan tvö þegar hún rakst á unga konu á ganginum. Konan var aðeins klædd blúndubrjóstahaldara og nærbuxum og var töluvert ölvuð.
Konan sagði Cardwell að hún hefði lent í óvæntu ástarævintýri með giftum vinnufélaga og hefði farið aftur í eigið herbergi til að sækja getnaðarvarnir. Þá kom upp vandamál.
Hún hafði týnt lyklakortinu að herberginu sínu og gat ekki lengur munað í hvaða herbergi gifti vinnufélaginn gisti.
Cardwell lánaði henni jakka, hafði samband við móttökuna og hjálpaði henni að fá nýtt kort. Hún fylgdi konunni síðan inn á herbergi hennar þar sem hún sofnaði. Hvað gerðist eftir það veit hún ekki.
„Ég reyni að spyrja ekki of margra spurninga,“ segir Cardwell og bendir á að trúnaður og þagmælska sé mikils metinn eiginleiki í hennar starfi.
Fíkniefni og stjórnlaus veisla
Kynlíf og framhjáhald er þó aðeins hluti af því sem Cardwell segist hafa séð.
Snemma á ferlinum skipulagði hún risastóra hátíð fyrir fyrirtæki á bóndabæ í Hampshire. Rúmlega 500 manns mættu og um 75 þúsund pundum, býsna mörgum milljónum, var varið í viðburðinn.
Það sem skipuleggjendurnir höfðu ekki gert ráð fyrir var að gestir myndu mæta með hörð fíkniefni.
Um mitt kvöld var ástandið farið úr böndunum. Cardwell segir fólk hafa verið gjörsamlega stjórnlaust og suma gesti hafa sest ölvaða undir stýri og ekið um túnið. Þeir óku meðal annars á bíla annarra gesta.
Öryggisverðir þurftu að grípa inn í, koma fólki aftur í tjöldin og taka bíllykla af þeim.
Cardwell segist síðan hafa lært mikilvæga lexíu í starfinu: Þegar stór fyrirtækjaveisla er skipulögð sé best að gera ráð fyrir algjöru stjórnleysi og „vinna sig aftur á bak“.
„Breytast í ólátabelgi“
Cardwell segist jafnframt hafa séð vel launað og virðulegt fólk reyna að stela nánast öllu lauslegu eftir fyrirtækjaveislur.
Gestir hafi reynt að fara heim með kampavínsflöskur, blómavasa, risastórar borðskreytingar og veggspjöld.
„Þetta eru virtir einstaklingar í vel launuðum störfum, en það er eins og þeir breytist í ólátabelgi eftir nokkra drykki,“ segir hún.
