Fólk sem nær miklum árangri á eitt mikilvægt sameiginlegt: Það er óhrætt við að biðja aðra um hjálp.
Þetta segir Angela Duckworth, prófessor í sálfræði við University of Pennsylvania og höfundur metsölubókarinnar Grit, í grein sem birtist í New York Times.
Duckworth hefur um árabil rannsakað hvað einkennir fólk sem nær langt og segir niðurstöðuna ganga þvert gegn þeirri rótgrónu hugmynd að þeir sem ná mestum árangri séu fyrst og fremst þeir sem bjarga sér sjálfir.
Kallaði eftir hjálp og var bjargað
Duckworth þekkir sjálf af eigin raun hversu mikilvægt getur verið að leita aðstoðar. Hún rifjar upp þegar hún lenti í sjávarháska ásamt þá 86 ára móður sinni í snorklferð undan ströndum Miami. Sterkur straumur bar þær frá bátnum og móðir hennar fékk sjó í lungun og missti meðvitund.
Duckworth reyndi fyrst af öllum mætti að draga móður sína aftur að bátnum en áttaði sig fljótt á því að hún réði ekki við strauminn. Hún breytti þá um aðferð, hélt höfði móður sinnar upp úr vatninu með annarri hendinni en veifaði hinni og kallaði eftir hjálp.
Björgunarfólk kom þeim til aðstoðar og tókst að koma móður hennar um borð og síðar undir hendur heilbrigðisstarfsfólks.
„Það sem á endanum bjargaði lífi móður minnar þennan dag – og mínu líka – var ekki að reyna að sigrast á straumnum ein. Það var að kalla eftir hjálp,“ segir Duckworth.
Ómetanleg aðstoðarkona
Þessi lífsreynsla endurspeglar það sem hún segist ítrekað hafa séð í rannsóknum sínum á fólki sem nær langt.
„Undantekningarlaust hefur allt það afreksfólk sem ég hef rannsakað þakkað fjölda fólks stuðninginn sem gerði því kleift að ná árangri,“ segir hún.
Rannsóknir styðja þetta að sögn Duckworth. Háskólanemar sem leita sjálfir eftir aðstoð annarra ná að jafnaði betri árangri en þeir sem forðast það. Þá sé sterkt stuðningsnet tengt betri geðheilsu og rannsóknir bendi einnig til þess að frumkvöðlar nái meiri árangri þegar þeir fá tækifæri til að læra hver af öðrum.
Duckworth tekur Nicolai Tangen, forstjóra stærsta ríkisfjárfestingarsjóðs heims, sem dæmi. Þrátt fyrir að leggja áherslu á eiginleika á borð við kraft og þrautseigju gerir hann mikið úr mikilvægi aðstoðarkonu sinnar, Grete Starheim. Hann treystir henni til að tala fyrir sína hönd og tekur mark á henni þegar hún segir honum að hann hafi rangt fyrir sér.
„Er það vandræðalegt að viðurkenna að maður þurfi hjálp?“ spyr Tangen.
Ekki merki um veikleika
Duckworth segir að frá unga aldri eigum við til að vanmeta hversu mikið við eigum öðrum að þakka. Hún vísar til rannsóknar þar sem börn fengu ókunnugt tæki til að leysa verkefni með. Þau sem fengu að fylgjast með öðrum og fá vísbendingar voru mun líklegri til að finna lausnina. Samt töldu 70 prósent þeirra eftir á að þau hefðu getað lært á tækið hjálparlaust.
Að mati Duckworth felst sjálfstæði því ekki í því að gera allt einn. Sá sem kann að rétta upp hönd þegar hann skilur ekki, leita ráða hjá öðrum eða viðurkenna fyrir samstarfsfólki að hann sé strand getur einmitt verið líklegri til að ná árangri.
Boðskapur hennar er einfaldur: Að biðja um hjálp er ekki merki um veikleika. Þvert á móti getur það verið ein af forsendunum fyrir því að ná langt.
