34 ára kona leitaði til sambands- og kynlífsráðgjafa breska blaðsins The Sun eftir eftir að hún fékk nóg af áralangri afbrýðisemi og stöðugu eftirliti eiginmanns síns. Maðurinn grunaði konuna stanslaust um framhjáhald sem varð til þess að hún fékk nóg – og hélt framhjá.
„Ég er 34 ára og eiginmaður minn 43 ára. Við kynntumst í gegnum sameiginlega vini fyrir tólf árum. Hjá honum var þetta ást við fyrstu sýn. Ég varð ekki jafn yfir mig hrifin, en á endanum tókst honum að sannfæra mig um að fara á stefnumót með sér,“ segir konan og bætir við að stefnumótið hafi staðið yfir heila helgi.
„Við fórum varla út úr svefnherberginu og giftum okkur ári síðar. Nokkrum mánuðum eftir brúðkaupið byrjaði hann að yfirheyra mig um hvert ég væri að fara. Hann setti staðsetningarforrit í símann minn og ég kom meira að segja að honum þar sem hann var að athuga kílómetrastöðuna á bílnum eftir að ég hafði farið í heimsókn til mömmu,“ segir konan.
Þetta var ekki það eina því hann fylgdist einnig með samfélagsmiðlanotkun hennar, kannaði staðsetningar hennar og skoðaði myndir af henni vandlega til að sjá hvaða fólk var í bakgrunni.
„Fyrri eiginkona hans hafði haldið fram hjá honum og hann óttaðist að sagan myndi endurtaka sig. Ég reyndi að fullvissa hann um að hann hefði ekkert að óttast, en það dugði aldrei. Stundum var hann rólegur um tíma, en svo þurfti ekki meira en hljóðið í símanum þegar ég fékk skilaboð til að koma honum aftur af stað.“
Konan segir að þegar yngsta barnið þeirra var fimm ára hafi hún verið orðin svo þreytt á stöðugu eftirliti að hún ákvað að fara aftur út á vinnumarkaðinn.
„Nýi yfirmaðurinn minn var mjög myndarlegur. Hann var jafngamall mér, einhleypur og það var mikið fjör í samskiptum okkar. Mig langaði að standa mig vel í vinnunni og ég hafði heldur ekkert sérstaklega mikinn áhuga á að fara heim, svo ég var oft lengur í vinnunni en ég þurfti,“ segir konan og rifjar svo upp kvöldið þar sem allt breyttist.
„Eitt kvöldið hringdi eiginmaður minn fimmtán sinnum í mig til að ganga úr skugga um að ég væri í raun og veru í vinnunni. Yfirmaðurinn minn heyrði allar hringingarnar og kom til að athuga hvort allt væri í lagi hjá mér – og áður en ég vissi af enduðum við saman í sófanum á skrifstofunni hans,“ segir konan.
Hún segir að á meðan yfirmaðurinn hennar kyssti hana um allan líkamann hafi aðeins ein hugsun komist að henni.
„Eiginmaður minn heldur hvort sem er að ég sé að gera þetta, þannig að ég gæti allt eins gert það.“
Konan viðurkennir að hún sé með nagandi samviskubit yfir atvikinu en geti ekki hugsað sér að segja honum frá þessu. „Hvað á ég þá að gera? Á ég að binda enda á bæði samböndin?“
Ráðgjafinn segir í svari sínu að þriðji möguleikinn sé líka fyrir hendi.
„Þú og eiginmaður þinn gætuð unnið saman að því að takast á við afbrýðisemi hans og reynt að vinna úr vandanum til frambúðar.
Því miður hafa stöðugar efasemdir hans og vantraust ýtt undir nákvæmlega þá hegðun sem hann óttaðist mest.
Eins og þú hefur komist að verður það þannig að því meira sem þú reynir að útskýra og réttlæta gjörðir þínar, því sannfærðari verður eiginmaður þinn um að áhyggjur hans eigi rétt á sér.“
Ráðgjafinn segir einnig að sambandsráðgjöf gæti skipt sköpum. Hún gæti annað hvort farið ein eða með honum og þau rætt hvernig afbrýðisemi hans og óöryggi eru að ýta henni frá honum.
