Breski tónlistarmaðurinn James Blunt hefur brugðist við þrálátum vangaveltum um að hann sé frægi söngvarinn sem leikkonan Hayden Panettiere fjallaði um í óhugnanlegri frásögn í ævisögu sinni.
Panettiere, sem lést 36 ára gömul í síðustu viku eftir meintan ofskammt, sagði frá því í bókinni This Is Me: A Reckoning að hún hefði verið aðeins 18 ára þegar vinkona hennar hvatti hana til að fara upp í rúm til frægs bresks söngvara og lagahöfundar á fertugsaldri um borð í lúxussnekkju undan ströndum Frakklands.
Nafn mannsins kom hvergi fram í bókinni en netverjar hafa um nokkurt skeið velt því fyrir sér hvort um James Blunt hafi verið að ræða.
Blunt, sem er 52 ára, hefur nú deilt grein blaðamannsins Dean Piper á Substack þar sem færð eru rök fyrir því að hann geti ekki verið maðurinn sem Panettiere lýsti. Daily Mail fjallar um þetta.
Segir tímalínuna ekki ganga upp
Orðrómurinn um Blunt virðist meðal annars hafa kviknað vegna ljósmyndar af honum og Panettiere í Cannes árið 2009. Piper skrifaði sjálfur á sínum tíma um þau og sagði þau hafa daðrað á góðgerðarsamkomu áður en þau sáust saman um borð í bát.
Piper bendir nú á að Panettiere hafi verið 19 ára og að verða tvítug þegar myndin var tekin. Í ævisögunni tók hún hins vegar sérstaklega fram að hún hefði verið 18 ára þegar atvikið átti sér stað.
Að mati Pipers gengur tímalínan því ekki upp og þar af leiðandi geti Blunt ekki verið maðurinn sem hún lýsti.
Blunt hefur ekki sjálfur birt beina yfirlýsingu þar sem hann neitar því að vera maðurinn en hann vakti athygli á grein Pipers með því að deila henni. Fulltrúar söngvarans hafa hins vegar áður hafnað því afdráttarlaust við Daily Mail að Blunt sé maðurinn sem Panettiere vísaði til.
Vinkonan hvatti hana til að fara upp í rúm
Panettiere lýsti atvikinu ítarlega í kafla ævisögunnar sem ber heitið Trust. Hún sagðist hafa verið um borð í lúxussnekkju með öðru frægu fólki undan ströndum Suður-Frakklands ásamt vinkonu sem hún treysti.
Eitt kvöldið hafi vinkonan truflað hana við kvöldverð og beðið hana um að koma niður á neðra þilfar til að hitta einhvern.
Þegar Panettiere gekk inn í einkakáetu hafi þar legið „frægur breskur söngvari og lagahöfundur á fertugsaldri“. Maðurinn var ber að ofan í rúminu og sæng huldi neðri hluta líkama hans.
„Guð minn góður,“ sagðist Panettiere hafa hugsað. „Er hann nakinn undir sænginni?“
Vinkonan hafi þá hvíslað að henni að hún vildi að Panettiere færi upp í rúm til mannsins. Síðan hafi hún yfirgefið herbergið og skilið þau tvö eftir ein.
Panettiere sagðist í fyrstu hafa gert eins og vinkonan sagði en fljótlega fundið fyrir því að eitthvað væri mikið að. „Mér fannst líkami minn ekki lengur vera minn eigin,“ skrifaði hún.
„Þetta er ekki að fara að gerast“
Panettiere tengdi viðbrögð sín meðal annars við því að hafa alist upp sem barnastjarna þar sem fullorðið fólk stjórnaði stórum hluta lífs hennar. Hún taldi þá reynslu hafa kennt sér að treysta fullorðnu fólki og fylgja fyrirmælum þess, jafnvel þegar eigið innsæi sagði henni að gera það ekki.
Þegar dyr káetunnar lokuðust hafi sjálfsbjargarviðleitnin hins vegar tekið yfir.
„Heyrðu... ég veit ekki hvað hún sagði við þig, en þetta er ekki að fara að gerast,“ sagðist Panettiere hafa sagt við manninn.
Hún yfirgaf síðan káetuna, fór aftur í eigið herbergi og bókaði sér hótel í landi áður en hún yfirgaf snekkjuna.
Panettiere sagði það hafa sært sig sérstaklega að konan sem kom henni í þessar aðstæður væri manneskja sem hún taldi sig geta treyst.
„Hún hafði trúað mér fyrir hlutum, dekrað við mig og komið fram við mig eins og bestu vinkonu sína – og sneri sér svo við og kom fram við mig eins og vændiskonu,“ skrifaði hún.
