„Við eignuðumst dóttur okkar, Sólveigu Huldu Egilsdóttur, þann 15. maí á Akureyri. Hún fór yfir í sumarlandið til ömmu sinnar daginn eftir, þann 16. maí, á vökudeildinni í Reykjavík,“
segir Kolbrún María Garðarsdóttir, 27 ára nemi í félagsráðgjöf og íshokkíleikari, sem missti móður sína skyndilega þann 22. febrúar síðastliðinn. Kolbrún María var þá gengin 27 vikur með dóttur sína, sem fékk nafn ömmu sinnar heitinnar, Sólveigar Huldu Valgeirsdóttir. Sólveig Hulda starfaði sem deildarstjóri á lyflækningadeild á sjúkrahúsinu á Akureyri.
Kolbrún María segir í viðtali í Morgunblaðinu í dag að áfallið við að missa móður sína hafa verið svo skyndilegt og yfirþyrmandi að fyrstu dagarnir hafi einkennst af vantrú og doða. Móðir hennar og systir Kolbrúnar Maríu voru í Reykjavík, þar sem þær fóru meðal annars að heimsækja nýjasta fjölskyldumeðliminn, fimm daga gamla dóttur systur Kolbrúnar Maríu.
Frumburðurinn fæddist 15. maí
Kolbrún María og kærasti hennar, Egill Rúnar Halldórsson, eignuðust dóttur sína 15. maí. Í viðtalinu í Morgunblaðinu lýsir Kolbrún María meðgöngunni og aðdraganda fæðingarinnar, þar sem allt gekk vel þar til hún var komin í virka fæðingu.
„Allt virtist ganga vel og litla stelpan okkar sparkaði endalaust, hún var tilbúin að koma í heiminn. Þá fór allt á hliðina.“ Dóttirin hafði fest í axlarklemmu og orðið fyrir alvarlegum súrefnisskorti. „Ég man eftir að hafa heyrt aftur og aftur að það væri ekki púls, orð sem munu fylgja mér alla ævi. Endurlífgunin bar árangur að því leyti að við fengum að kveðja hana á lífi en súrefnisskorturinn hafði valdið mjög alvarlegum heilaskaða.“
Fjölskyldan var send með sjúkraflugi til Reykjavíkur og fengu að vita daginn eftir fæðinguna að Sólveig litla myndi ekki lifa væri hún aftengd vélunum. Parið unga tók ákvörðun um að taka þær úr sambandi.
„Þarna kom inn allt sem mamma hafði kennt mér, að elska er stundum að sleppa takinu, þótt það rífi mann í sundur. Það gerði þessa martröð örlítið bærilegri að vita að hún væri að fara beint í fangið á mömmu. Öruggustu hendur í heimi.“
Sorgin og ástin samofnar
Kolbrún María segir stóran hluta dánardags dóttur sinnar í móðu, meðan hún man skýrt dánardag móður sinnar. „Ég held að heilinn minn hafi að hluta til skýlt mér fyrir þessu til að ég myndi sjálf lifa þetta af. Það er líka skrýtið að geta stundum sagt frá þessu rólega, næstum eins og ég sé að tala um eitthvað sem kom fyrir einhvern annan, og brotna svo alveg augnabliki síðar. Ég held að það sé hluti af áfallinu, annars myndi maður ekki lifa það af. Heilinn er ekki að bregðast manni, heldur að reyna að halda manni á lífi.“
Kolbrún María tjáir sig um sorgina, sorgarferlið og hvernig sorgin hefur breytt henni í viðtalinu. Segir hún fólk upplifa sorgina á mismunandi hátt. „Það sem hefur kannski komið mér mest á óvart er hvað sorgin og ástin eru samofnar. Ég syrgi svona djúpt af því ég elska svona mikið og þó að það sé óbærilegt þá er það líka vitnisburður um hvað þær skiptu miklu máli. Ég er dóttir sem saknar mömmu sinnar og mamma sem saknar dóttur sinnar hverja mínútu af hverjum einasta degi.“
Lesa má viðtalið í heild sinni hér.
Hlaupa í minningu tveggja Sólveiga
Kolbrún María, Egill og margir vina þeirra og fjölskyldu hlaupa í Reykjavíkurmaraþoninu 22. ágúst í minningu tveggja Sólveiga til styrkar Hollvinasamtökum SAk. Hægt er að styrkja hópinn hér.
