Baldur Örn Gylfason stendur frammi fyrir klassísku vandamáli miðaldra manns í nýjasta þætti Menn eins og við: Hann er búinn að finna græjuna, en hefur ekki hugmynd um hvernig hann á að koma henni heim. Baldur er loksins að verða búinn að klára húsið og garðinn. Þá vantar auðvitað bara eitt: púlborð.
Hann hefur meira að segja fullkomið leikherbergi fyrir það og innanhússhönnuðurinn hafði frá upphafi teiknað púlborð inn í rýmið. Baldur fann síðan notað borð hjá Efnisveitunni og allt virtist vera að smella saman.
Þangað til eitt smáatriði kom í ljós. Púlborðið vegur 600 kíló.
„Hvað í andskotanum gerir maður? Þetta eru 600 kíló,“ segir Baldur. Einar sér strax umfang verkefnisins: „Þetta er bara eins og fílsungi.“ Þá hefst rannsóknin. Hvern hringir maður í? Eru til sérstakir púlborðsflutningamenn? Geta píanóflutningamenn tekið þetta? Þarf kranabíl til að hífa borðið niður að húsinu? Einar veltir meira að segja upp hvort einfaldara væri að selja húsið og flytja eitthvert þar sem auðveldara væri að koma púlborðinu inn.
F-350 reglan hunsuð
Þeir félagar rifja þá upp hina svokölluðu F-350 reglu úr fyrri þáttum. Hún gengur í stuttu máli út á að áður en miðaldra maður kaupir sér stóra og kostnaðarsama græju eigi hann að kanna hvort hann hafi raunverulega þörf fyrir hana.
„Heldurðu að það væri ekki sniðugt að beita F-350 reglunni þarna? Mæla þörfina á púlborði?“ spyr Einar. Baldur samþykkir að það væri vissulega skynsamlegt.
Svo kemur niðurstaðan: „En við ætlum ekki að gera það.“
Og þar með er málið nánast afgreitt. Þörfin verður ekki mæld, borðið er fundið og herbergið bíður.
Nú þarf bara að finna einhvern sem kann að flytja 600 kílóa fílsunga inn í hús.
