Í stórum hefðbundnum raunsæisverkum, t.d. glæpasögum, eru ríkjandi viðtekin og almenn viðhorf til þess hvað er frásagnarvert og hvað ekki og hvað teljast vera aðalatriði og aukaatriði. Það lifna ekki endilega allar persónurnar við á síðunum, aukapersónurnar þjóna söguþræðinum og eru stundum dregnar daufum og almennum dráttum.

Í smásögum getur þetta snúist við og þar er áherslan stundum á smámuni sem stækka í meðförum höfundar. Sérviska og fyndin smáatriði fylla bók Óskars Magnússonar, Vinsamlega réttið úr sætisbökunum, sem inniheldur tíu smásögur.

Óskar er þjóðkunnur fyrir margvísleg störf sín en byrjaði að gefa út skáldverk skömmu eftir aldamótin og hefur síðan verið iðinn við skriftir og útgáfu. Hann hefur náð nokkrum vinsældum fyrir spennusögur sínar um lögmanninn Stefán Bjarnason en hann byrjaði ferilinn með tveimur smásagnasöfnum og núna er komið það þriðja.

Ég hef sérstakt yndi af smásögum Óskars sem eru fyndnar vegna sérviskulegra takta sögupersónanna en jafnframt skín í gegn væntumþykja og virðing fyrir því að hver manneskja á sér sína litlu hversdagsveröld sem skiptir ekki síður máli en heimsbröltið.

Fyndnin í bókinni er fáguð og lunkin en inn á milli knýr sorgin dyra og gefur bókinni undirtón sem er langt frá því að vera léttvægur. Persónur verða bráðlifandi og einstakar, rétt eins og í veruleikanum. Stíllinn er slípaður og myndríkur, helsta einkenni hans er auga fyrir hnyttnum smáatriðum.

Sögusviðin eru fjölbreytt, lesandinn lítur inn á sveitabæi, fer í lyftu í stóru skrifstofuhúsnæði, fer til útlanda og stingur sér inn á félagsfund, svo fátt sé nefnt.

Vinsamlega réttið úr sætisbökunum er yndislestur fyrir þá sem vilja hvíla sig á klisjum og upplifa fjölbreytni raunveruleikans í hinu smáa og sérstaka. Bókin iðar af lífi og verður betri við endurtekinn lestur.