Það er ekki öllum stjórnmálamönnum gefið að standa í lappirnar þegar á reynir. Það er heldur ekki öllum stjórnmálamönnum gefið að hafa ákveðin pólitísk akkeri eða áttavita og fylgja honum þegar á reynir. Þeir stjórnmálamenn sem þora að setja umdeild pólitísk mál á dagskrá finna fyrir því að þeim er yfirleitt mætt af mikilli hörku. Þá þarf sterk bein til að standa í lappirnar.
Þegar ég horfði á Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, formann Viðreisnar og utanríkisráðherra, í einni stærstu pontu heimsmálanna á allsherjarþingi Sameinuðu þjóðanna varð mér hugsað til þessa.
Þar stóð stjórnmálaleiðtogi sannarlega í lappirnar. Hún þorði að halda í prinsippin sín og akkerið sitt. Þorði að segja upphátt það sem aðrir hafa hummað frá sér. Þorði að nota röddina sína.
Um heigulshátt þeirra valdhafa sem viðhalda stríði og ömurð í heiminum. Um þá sem neita að setjast við borðið og semja um langvarandi frið. Um þá sem neita fólki um mannúðaraðstoð og þverbrjóta alþjóðalög. Um mannréttindi, lýðræði og frelsi.
Þar var stjórnmálaleiðtogi sem hefur sannarlega farið í gegnum svipugöng í gegnum tíðina en alltaf haldið fast í sitt. Hvort sem um er að ræða samkeppnismál, Evrópumál, jafnréttismál eða frelsismál. Ég fullyrði að fyrir vikið hefur Þorgerður ekki verið stærri og sterkari í sinni pólitík en akkúrat núna. Hún hefur sýnt þjóðinni hvað í henni býr og hver hennar kjarni er. Hún gerir það sem hún segist ætla að gera. Hvort sem það er að uppfylla loforð um þjóðaratkvæði og una niðurstöðunni eða standa með sínum prinsippum.
Í stjórnmálaheimi dagsins í dag er þetta farið að vera ákveðið rarítet í fari stjórnmálamanna.
Prinsipp eru ekki veikleikamerki
Í mínum huga er það mikið veikleikamerki þegar stjórnmálamenn eru uppteknir af því að elta dægurþras hvers tíma og skipti um skoðun eins og vindhanar. Allt gert til að slá pólitískar keilur, tímabundið. En prinsippin fjúka.
Það höfum við séð nýlega þegar Sjálfstæðisflokkurinn neitar nú að gefa upp afstöðu sína til Bókunar 35. Og Framsókn hefur gefið það út að vera núna á móti málinu. Mál sem snýr að réttindum einstaklinga og er grundvallaratriði í því að uppfylla skyldur okkar gagnvart EES samningnum.
Samningi sem í sumar lofuðu allir stjórnmálaleiðtogar minnihlutans. En þann 30. ágúst var tónninn strax sleginn. Það var eins og að Tommy Lee Jones og Will Smith hefðu mætt með gleymskustafinn sinn úr Men in Black og ástin til samningsins hafi horfið á einum degi.
Í dag kannast Sjálfstæðismenn og Framsóknarmenn lítið við eigin fingraför í efnahagsstjórn landsins síðustu áratugi, við innviðaskuldina sem þau skildu eftir sig í vegakerfinu og í orkumálum og þá vondu stöðu sem menntakerfið okkar virðist vera komið í.
Það er holur hljómur í þessu. Og fólk finnur það. Enda eru Íslendingar almennt þefvísir á kjaftæði.
Ríkisstjórnin er meðvituð um þetta verkefni. Við erum meðvituð um okkar ábyrgð að taka ákvarðanir og standa með þeim. Að þora að hafa pólitísk prinsipp. Að þora að standa í lappirnar.
Við stöndum við loforðin
Við erum óhrædd við að standa skil af okkar í lok kjörtímabils.
Nú erum við í miðri á. Við ætlum að ná tökum á ríkisrekstrinum. Erum að forgangsraða fjármunum í innviði og grunnþjónustuna. Ríkisstjórnin ætlar að hætta að reka ríkissjóð á yfirdrætti.
Við ætlum að hætta að taka velferðina að láni frá framtíðarkynslóðum. Því mesta kjarabót sem íslensk heimili geta fengið er lægri verðbólga og lægri vextir. Viðvarandi stöðugleiki og fyrirsjáanleiki.
Þess vegna skiptir máli að í brúnni eru forystukonur í ríkisstjórn eins og Þorgerður, Kristrún og Inga sem hafa pólitísk prinsipp. Sem hafa sterkan áttavita. Og þora að standa í lappirnar þegar á reynir. Þora að setja almannahagsmuni framar sérhagsmunum.
Þannig getum við treyst því að sú stefna sem sett verður fram muni standa. Þannig byggjum við undir traust til stjórnmálanna og til stjórnmálamanna. Ekki veitir af.
Því það er kannski nýlunda að vera með fólk í brúnni sem gerir það sem það segist ætla að gera.
Stendur við loforðin. Stendur í lappirnar.
Í eðlilegum heimi ætti það ekki að vera nýlunda.
Það ætti að vera meginreglan.
